next stop

 Είχα μια σκέψη να κρατήσω, να την πιάσω τώρα αν μπορέσω απ΄την αρχή, και ξεκινούσε κάπως έτσι, "σταθμοί της ζωής" που μαζεύονται σαν κόμποι...
Ευχές, δεν θα το΄λεγα, δεν χαίρεσαι γι΄αυτές ούτε και λυπάσαι. Είναι μόνο γεγονότα, αν δεν με χωρίζει η απόσταση απ΄την στιγμή εκείνη. Αφήνουν μια αίσθηση, αλλά μάλλον όλοι μαζί, σαν σκοινί που τους ενώνει
Πλησιάζει ο επόμενος, ξέρεις, απ΄αυτούς που μετράς ταχέως και σε ειλικρινή γνωριμία μπορείς να πεις. Βλέπω να δένεται σαν από μόνος του, λες και δεν κινώ τα νήματα. Κλείδωσε η διαδρομή και ντοπάρονται οι παραφυάδες, προχωράς ομαλά στην κορυφή και σε στιγμή παίρνεις αντίθετη φορά. Ένα ναι, ένα όχι, σαν σκαλοπάτι. 
Αλλάζεις πορεία σχεδόν αβίαστα, γίνεται κόμπος στο στομάχι, σκοτάδι τα φώτα, σκοντάφτεις πάνω στην ανησυχία και συνέρχεσαι. Καιρός ν΄αλλάξεις πορεία είπες, κι αρχίζει ανηφόρα πριν πάρεις την "κατηφόρα"
Άνοδος η ζωή και κατρακύλα, όπως λέν. Αξία να σηκώνεσαι λένε αλλά όχι και το γιατί, αφού δεν πείθει η ζωή που όσο και να την ανέβεις σε σκορπά. Κάτι μου κρύβουν. Δεν είναι ψέμα η ζωή, αλλά και όχι αληθινή. Τι στην ευχή; Δεν έχω ιδέα
Σε κόμπους την είδα που ξετυλίγουν και μια ιστορία, σαν αλληλουχία, ξερή από αισθήματα μέχρι να το συνειδητοποιήσω, και λίγο κρύα για μένα. Πυκνώνει και ζεσταίνομαι, πάει πίσω μακριά που οι πέτρες γίνονται κουκκίδες, πλακουτσωτές πέτρες στην παραλία που χοροπηδάνε στα βαθιά, εκεί που τέτοιες δεν ξεκουράζονται από παλιά αλλά σε τέτοιες στιγμές τα καταφέρνουν.
Παίρνεις το μικροσκόπιο ν΄αντιληφθείς τον μικρόκομπο, αν θα μοιάζει με τον μέγα, κι απορώ, πώς να γίνεται αυτό όταν αλλάζει ο καιρός αισθήματα κι εικόνες, ζωντανές παρουσίες και θαμώνες; μια κλιμάκωση, μια αναμπουμπούλα κι αναστάτωση, μια ρωγμή κι αλλάζουν όλα, τουλάχιστον μια παραμόρφωση στα μάτια τα δικά μου.
Σαν όπως τεμαχίζοντας ένα κομμάτι, η αρχή του να σου δίνει την γεύση την πρώτη και το τέλος την αίσθηση την τωρινή αυτούσια, όταν η όλη αίσθηση συνάζει σαν απόσταγμα τα πριν μέχρι τώρα, ή σαν χάρακας των είκοσι π.χ, όπου το εικοστό συμπεριλαμβάνει όλα τα προηγούμενα κατά κάποιο τρόπο (με τις μονάδες του) νούμερα και τον χαρακτηρίζει, ή όπως με την λέξη εμπειρία αναφερόμαστε σε ένα γεγονός ή σαν σε συμπέρασμα πολλών. Αλλά μη δίνεις και πολύ σημασία, είχα μια σκέψη να ξεκινήσω που τραβήχτηκε.
Πώς μπορεί η προηγούμενη να σου δίνει την επόμενη απλώς κοιτάζοντας την λεπτομέρεια της άκρης της; δεν ταυτίζονται και υπάρχει χάσμα που δεν κατανοείται. Και πιο ανοιχτά, αφού κάθε στιγμή έχει την ύπαρξή της, έχει και την βαρύτητα που θα μπορούσες να της προσδώσεις. Ώστε αν απορείς για την εξέλιξη, μπορεί να αντιστραφεί ακόμα, όσο το ναι διαφέρει απ΄το όχι κάθε στιγμή
Σταθμοί της ζωής, σε κάθε στάση κι ένα αξιοθέατο να ξεφυτρώσει στα μάτια σου. Αυτή την φορά λίγο διαφορετικά, γιατί πλησιάζει στο τέλος η εικόνα να πάρει το πραγματικό της μέγεθος

+εγώ

Ψάχνεις όνομα ακόμα, να δώσεις
πάει να κλείσει χρόνο το θέμα...
και κατεβάζεις κι άλλο ένταση, κι άλλο
Απλά μαθαίνεις να φωνάξεις σιγά, μέχρι να το βουλώσεις...
Δεν χρειάζεται άλλο, οι τριγύρω θα ακούσουν κάποια στιγμή το μπαμ, δεν θα μπορείς ν΄ανησυχείς τότε για κάτι άλλο, για κάτι νέο.
Κλουβιά θα στέκονται τριγύρω, ναι. σε μια φυλακή με δόντια. Δεν με πιστεύεις;

Ξεχνάω τα όμορφα λόγια, οι λέξεις ακόμα κι οι ουδέτερες αρχίζουν να με πειράζουν, με οξύτητες κολλήματα τονισμούς,
αγριεύω
Δεν γράφω ό,τι σκέφτομαι κι αντιμετωπίζω τώρα τον εαυτό μου που κινείται να σηκώσει τα σκεπάσματα να βγει στο κρύο
τι βροχή τι κάψα

Ψάχνει όνομα να βρει και ψυχανεμίζεται γεγονότα. δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ, σου λέω αλήθεια που δεν μπορώ
Και πονάω να κατεβάσω ένταση, με ξεπερνά, και κάθεται πάνω στο στέρνο εξουσιαστής
ποιες μελωδίες/ τερατουργήματα/ ανησυχίες/ στάχτη μέσα στο χώμα
Κουράστηκα να χάνω, και τόση προσπάθεια. παραμιλάω πάλι μέσα απ΄τα δόντια
δεν είναι ώρα γι΄αστείο
αγριεύομαι στο χαλινάρι

Μπορεί να φταίω, είμαι ξένος και τον παριστάνω κάθε μέρα... Χάνω;
παθιάζομαι να παριστάνω τον λειψό, που και πάλι θα΄πρεπε να μου λέει ότι δεν είμαι μόνος ή εγώ
Αλλά δεν θα γυρίζω και δρόμους τώρα. Δεν περπατάω την θλίψη σαν θα με βγάλει σε καλό, θ΄αλλάξω θέμα,
όπως, "ψυχή προσφέρει τα δώρα"

ένα αστέρι που πέφτει

Λοιπόν, εδώ τα Χριστούγεννα, και τι έχεις κάνει γι΄αυτό;..
 

Άκουγες παραμύθια από μικρός, και τις καμπάνες
 

Έμαθες καληνύχτα με φιλιά, καλημέρα με χαμόγελο
 

Περπάτησες χιλιόμετρα για το σχολείο, χιλιόμετρα σε γήπεδα και αλάνες
 

Κολύμβησες, βρήκες την εστία σου για τον χειμώνα
 

Ταξίδεψες μακριά, έστω και λίγο με μια εικόνα
 

Αγάπησες μια καρδιά
 

Γεμίζει ο χρόνος, κι ο χώρος μελωδία
 

γέλιο κλάματα γαβγίσματα, ποδοβολητά
 

δίψασες στα λίγα, νήστευσες από χαρά
 

κι αν θέλει ο Θεός και την επόμενη χρονιά
 

τα περιμένεις

Με κυνηγάει πάλι ο χρόνος, για δουλειά
μάλλον όμως εγώ, για να κάνω πόσα.
Και συσσωρεύονται προς το τέλος και το τραβάω κοντά μου κι αυτό...
Άσχετος πόσο, τον τραβολογάω
Ένα ποτάμι που τρέχει, και καθρεφτίζομαι
Ένα αστέρι που πέφτει
λοιπόν

hesperia doli

Περιμένοντας το ξάνθισμα της μέρας με το δικό μου, ανυπομονώ τις σκέψεις μου να βρω μπροστά μου στολισμένες με τα χρώματα της φύσης. Χτενισμένες όπως θέλει και ο άνεμος, δροσερές όπως η βροχή.
Καλός ο καιρός, ακόμα κι όταν πέφτουν έξω τα μηχανήματα, κι όταν ψιθυρίζουν ταραχές στα γεγονότα...
Ένας θάνατος κοντά κι άλλος ένας, πέντε αργοί κι ένας καθυστερημένος.
Βιάζομαι μη δω την άλλη γη, γιατί πώς θα΄ναι, σαν αυτή που θέλω να ελπίζω; Κιτρινίζει στο χαρτί το άσπρο, κ΄οι γραμμές του κυματίζουν σαν τα φίδια μεσ΄την άμμο, τι θα αναδειχθεί. Ποια υποταγή και ποια κραιπάλη σε χρώματα γκρι...
Όμως δεν ξεκίνησα και σήμερα έτσι, γεμάτος όρεξη κι ελπίδα να την αυξήσω.
Γίνομαι περισσότερο πραγματικός κοιτώντας λιγότερο στον καθρέφτη, αλλά λέγεται κοινωνικότητα. Πώς να περιθωριοποιήσεις τις λέξεις για να βρεις το υπόβαθρό τους; Πίσω, κενό, πληθώρα διαστάσεων, πώς να το πεις πραγματικό και κοινωνία; μα θα΄χει κάποιο νόημα.
Χειμωνιάζει και τυλίγομαι σαν σαρδέλα ριγωτή. Καινούργιες προσπάθειες και με άλλες βλέψεις, ελπίδες που δεν σε κρυώνουν με μια ματιά, κ΄υπομονή από όση κούραση και κατήφεια αποκόμισες. Ζεις όπως μπορείς και να ζεις ακόμα, ακόμα κρατείς μια φιλία στα όνειρα και στα χέρια...
Ένας θάνατος κοντά κι άλλος ένας
Βροχή που δροσίζει και ψυχραίνει, ο ήλιος το πρωί
Λίγο χρώμα απ΄την αυγή, και μορφές απ΄τ΄αστέρια

Μαχούλα βουβή & αθηναία

Καθώς η φωνή ακολουθεί τα δικά της μονοπάτια, βρίσκω λίγο τόπο. Τ΄ακούσματα ακόμα γεννάνε τις μιμήσεις τους, αλλά βουβά, κι έτσι αποτραβιέμαι σε άλλες φωνές. Γυναίκες που δεν τραγουδώ μαζί τους, παιδιά που γελάνε από μακριά...

Γυρίζω λίγο σε εποχή στρατού, με το συγγνώμη και το ευχαριστώ που περίμενε να εκφραστεί στα έργα, και σιωπηρά αφήνω τα υπόλοιπα να τρέξουν για μένα, οι αναμνήσεις μέχρι τώρα από τότε.

Μια φυλακή δίχως δόντια το μυαλό που δεν περιμένει ν΄ανοίξω το στόμα για ν΄απαντήσει όπως του ταίριαζε.
Σαύρες σε κίνηση καρέ καρέ το μεσημέρι, και δίπλα τους το βυτιοφόρο με μια λίμνη κοιλιά και πέτρες. Μικρόκοσμος λένε, κοινωνία στο ποτήρι, διαβασμένο από χάλκινα χείλη που κροταλίζουν στην τν. Κόσμος, ο τελευταίος, φάντασμα, και ιδανικός να εκδηλώσεις την ατολμία σου. Πώς αλλιώς θα κάθεσαι ν΄ακούς αν δεν το βουλώνεις; και πώς θα ζητάς απάντηση, αφού αφτιά είναι μόνο οι κεραίες;

Δεν ντρέπεσαι που είσαι άνθρωπος.. Δεν είναι η αγάπη σκάρτη, ούτε αγκαθωτό, ή λάσπη. Είναι ό,τι είναι και τα επιπλέον τα περιτυλίγεις με σάλιο και αίμα. Πράξεις που πριν σε γεμίσουν αμφιβολία τις έχεις προλάβει, και το αντίστροφο, και δεν μιλάω ευθέως τώρα γι΄αυτήν.

"Αναπαραστάσεις" και "διακρίσεις".. εισβάλλουν οι δεύτερες να πνίξουν στην ποικιλία και φλυαρία τις άλλες. Γιορτάζεις αν αγνοείς και παραδέχεσαι, όταν η ακρίβεια και το βάθος δεν σου γυαλίζει την επιφάνεια. Τι μένει στο χαρτί ύστερα; αυτό που κατανοείς και υποστηρίζεις, το ότι γνωρίζεις και να διδάξεις ακόμα γι΄αυτά. Η ειλικρίνεια, που κάνει φανερή την προσποίηση στα χείλη, τα μάτια.

Μάχη μικρή για μάχη μεγάλη.

Meiosis

Το παρελθόν φαίνεται στέρεο σαν χειροπιαστό μπροστά στο μέλλον.

Ονειρεύτηκα άλλοτε αυτό που βλέπω αν πλησιάζω τώρα, και παρασύρομαι σ΄εκείνη την εικόνα να μοιάσω ή να την παραγράψω. Τεστάκια μυστήρια που αποκαλύπτουν την άποψή σου για την απαρχή την μέση και το τέλος σε γενικές γραμμές, έξυπνα ή και παιδικά που δεν γνωρίζω αν επαληθεύονται κάπως, μου προσθέτουν χρώμα στις καθαυτές παλιές σκέψεις... Ξέρεις πώς γίνεται, ψάχνεις τον πρώτο στόχο να επανακαθορίσεις τον τωρινό.

"Κι αν φύγω για έξω... κι αν ανέβω σε σκηνή;"..

φοβερότερο φαίνεται μια νεκρή σχέση παρά κάποιο μεγαλύτερο ζωνάρι, εξώτερο. Αν βέβαια δεν κλονίζονταν ο πυρήνας και η μεμβράνη του ήταν λειτουργική, η επικοινωνία θα ήταν αβίαστη και παραγωγική. Βάλε όμως ένα κύτταρο δίπλα σε άλλο να αναστρέψουν την διαδικασία, ή βρες πώς δεν θα καταρρεύσει ο πυρήνας λόγω διαφοράς πίεσης σαν σταφίδα.

Μια βόλτα απ΄την αγορά και βλέπεις, κουλουριασμένα εγώ κι απελευθερωμένα σκέλη... Ισοπεδώνω όντως κάποια πράγματα, αλλά έτσι φτάνω για να μιλήσω για τα άκρα.

Σαν να έχουν όλοι το ίδιο ποδήλατο να οδηγήσουν για να βαθμολογηθούν, κι όσοι κάνουν και νούμερα, έχουν μπόνους. Με άλλα λόγια, να μαθαίνεις πώς να ευχαριστιέσαι το φαρμάκι περισσότερο... Κι απ΄την άλλη, όπως μικραίνουν τα γράμματα όχι λόγω συντομίας, ντύνεσαι μέσα στα ρούχα σου σκοτάδια, κρύβεσαι στα μάτια του δρόμου, απ΄τα καθίσματα και τις βιτρίνες. Ναι, γίνομαι μικρός στα θηρία μάτια που μου κρύβουν λίγο απ΄το φως που δεν κοίταξα.

Βλεφαρίζω στον χρόνο, παίζω μια νότα και σιγοβραχνιάζω.

Πιο επιθετική δεν είν΄η ώρα. Σιωπηλά επιτίθεσαι νεκρώνοντας αισθήματα, επιβάλλεσαι πρώτα σ΄εσένα για να μη χτυπήσει επίκαιρα η συνείδηση και ντροπιαστείς. Για μετά, υπάρχουν και χάπια να κοιμηθείς. Μα πώς, ως καρδιοκατακτητής, να αντιταχτείς στα σπλάχνα που πεινάνε;

Το ίδιο παθαίνουν και τα μάτια ως φύλακας κορυφής που παρασύρεται απ΄τα έξω, και απομένει ζητιάνος έξω απ΄την πόρτα.

...

Σεπτέμβρης

Στα χείλη έρχεται μια αλήθεια και στάζει στο πουκάμισο,

αφήνει σημάδι καθώς πέφτοντας σταματάει

Τα χνάρια της, που ακολουθούν τα μάτια μου όταν κοιτάζω και ψάχνω,

τα βρίσκω όπου δεν μπορούσα να δω παλιότερα που δεν αναζητούσα, παίζοντας κρυφτό σε δωμάτιο χωρίς φώτα...

Και τα περπάτησα τραβώντας την γραβάτα έως πού φτάνουν.

Νόμισα πως θα έμενε πάνω μου, έστω κάπου στα παπούτσια ίσως..

 

 

Η ώρα περασμένη που σου γράφω, να κυλάει το στυλό πάνω στο φύλλο

 Φιλία

σαν κοιτάζω από παράθυρο χνωτισμένο απ΄τη ζέστα.

μου έλειψε το τζάκι, κι η ομιλία του κατά βάθος. Να φτιάχνω κώνους το χαρτί για καμινάδες που στο τέλος να βγάλει φλόγα, και να περιμένω πόσο μακριά θα φτάσει...

Αλλάζει η εποχή και με σκουντάει στον ώμο να γυρίσω πλάτη σε κάτι που κάνω και είμαι.

Τι κάνω; Απρόβλεπτη όπως θέλει η ζωή, αφού μοιάζει πως την πειράζουν πολλοί...

Κι άλλοι τόσοι βέβαια που εμβαθύνουν στο μεταξύ ή στην ψυχή να φτάσουν στο φεγγάρι, ετερόφωτο να στολίζει τον ουρανό που ποτέ δεν φτάνουν με τα χέρια δίχως να τινάξουνε τα πόδια στον αέρα να πετάξουν...

 Ανάμνηση

πετάει χαρούμενη στον αέρα και χορεύει στα γιορτινά λευκά ανεβαίνοντας στα όρη τα χιονισμένα

Στους κήπους της ατέρμονης χαράς, στα νούφαρα που καθίζουν όλο το χνώτο και την μιλιά, τον τόπο που ονειρεύτηκα νωρίς να αγαπήσω

Μη συναντήσω πριν σου μιλήσω ανοιχτά γι΄αυτά

Δεν είναι πλούσια συντροφιά, μάλλον κουρτίνα, που όσο ξένη μου μοιάσει, τόσο θ΄ανοίξω να δω αν συνεχίσω...

ο νους μου στα χέρια και δεν προχωρώ.

αν σου χαλάσω την καρδιά μη δίνεις σημασία,

τυχάρπαστη η νύχτα...

Βιάζομαι να σταθώ στο περβάζι, εκεί που τα φύλλα χνωτίζουν και πέφτουνε πάλι

φθινόπωρο

Φθινόπωρο της παραδοχής, της ανάγκης και κατανόησης, της αλλαγής και μιας άλλης προσμονής

πώς οι βροχές σου δροσίζουν τα μαλλιά στις σκοτεινές σου μέρες.

από την λάβα ξεκινάς της επιθυμίας να φέρεις την κρούστα της, τουλάχιστον, στα φώτα

Διακοπές και γιορτές το καθιστούν μεσάζοντα διαβιβαστή κι όχι αρχινιστή όπως ταιριάζει,

η φθίση του αφήνεται πριν και οι πόροι για μετά, να μείνει γυμνό από περηφάνια

Μια γέννα στον χειμώνα κι ένας θάνατος το καλοκαίρι, μια ταφή την άνοιξη κι ένα λάβαρο το φθινόπωρο

ο χρόνος ο απαρερμήνευτος έστρεψε το γράμμα του όπως κλίνουμε το κεφάλι μας απ΄το βάρος,

κι η ρότα πρόσφερε την άλλη της φορά

"Πέμπτη" (απ΄το ημερολόγιο του Dm)

"Η καλύτερη ώρα να γράψω, πρωί

που ούτε ο ήλιος δεν έχει εμφανιστεί

σιωπή, ούτε διαβάτες, ούτε αυτοκίνητα,

δίχως γαβγίσματα τραγούδια κι ομιλίες

Λένε πως, αναγνωρίζεις κάτι μόνο όταν το χάνεις,

μα είναι τόσο μάταιο,

θα κυνηγάς την δυστυχία για να είσαι ευτυχισμένος... αφού θέλοντας την ευτυχία θα την αντιλαμβάνεσαι όταν θα λείπει, δηλ. όταν θα είσαι δυστυχισμένος, οπότε κάνε το αντίθετο...

αν πάλι δεν ισχύει το αντίθετο της πρότασης, τότε, όπως λένε, δεν θα είναι θεμελιώδης, οπότε και τσάμπα θα δίνω τώρα σημασία λες και μ΄ έχει πειράξει σαν σημαντικό.

Μα πώς για να ελαφρυνθεί το λάθος να μαθαίνεις λίγο λίγο πως είναι "σωστό"! σαν να έχεις για ελαφρυντικό κάτι εντελώς αντίθετο, να λες πως "θα έπρεπε" κιόλας "γιατί αλλιώς δεν θα μάθαινα"¨, να ετοιμάζεσαι για κόλαση όταν θέλεις παράδεισο... τόσο περίεργο, αντίχριστο για Θεό.

Αρχίζει και ξυπνάει ο κόσμος, στο ραντεβού της Κυριακής, όπως κάθε μέρα

Να τρέξω κι εγώ να προλάβω ό,τι δεν έφτασα στην εβδομάδα να κάνω και να πω, όπως "δεν ξεκουράζεσαι στις διακοπές το καλοκαίρι".

Και σαν να μη θέλω να κάνω τίποτα γιατί δεν είναι αυτό που θά΄θελα ακριβώς, ούτε και κάτι που θα οδηγήσει σ΄αυτό, σαν θυμωμένος!

τρομαγμένος αν ο κόμπος στο στομάχι θα πρέπει να γίνει από ΄δώ και πέρα ανεκτός...

"όσο μεγαλώνω μικραίνει το στομάχι"! τραγικοκωμωδώντας το λίγο :):

Πράγματα που θέλω να μοιραστώ, αλλά ακόμα με σημαδεύει το γιατί που δεν βρίσκω ή δεν με καλύπτει ακριβώς, κι έτσι, μισόλογα αντιφάσεις υπερβολές κι υποχωρήσεις... αλλ΄αφού δεν είναι "ακριβώς" τι περιμένεις;

Κάθε στιγμή είναι ακριβώς μια στιγμή που αν δεν είσαι "ακριβώς" την έχασες! (Ώ Ρωμιέ έ)

ή αλλιώς, όταν είσαι στο "μέλλον" αρνείσαι το παρόν, κι όταν "μένεις" στο παρελθόν απολιθώνεσαι σαν κορνίζα καρφωμένη στον τοίχο που περιμένει τον νοικάρη

"Δες τι έχω να πω!" παρακαλάς με κλειστές τις πόρτες

"knock knock"

-who's there?

-...

-...

και κάπως έτσι σαν τελειώνει το έργο εκφράζοντας το παράλογο να ζητάς να σου ζητήσουν αλλά μη δώσεις, σαν να θέλεις να "ρίξεις άκυρο" όντας "ψάρακλας".

Δεν θυμάμαι πολλά απ΄τον στρατό...! αλλ΄αυτή είναι μια άλλη σελίδα απ΄το ημερολόγιο του χωριάτη, "μπύρες στρώμα και γκαζόν" :):

Σαν σελίδα. φωτεινή κι ετερόφωτη, όχημα και σταθερό, που δέχεται το μελάνι σου να το αναδείξει, περισσότερο κι αυτή να ξεχωρίσει σε σημεία παίρνοντας μορφή λιγότερο γραμμική...

Δεν άλλαξα θέμα, αφού είναι ελεύθερο, αλλά δεν είναι και ένα :)

ότι γράφω, αναμνήσεις, πρόσφατες, και της στιγμής,... χτυπάτε στο μπλέντερ για 5 λεπτά, και

                                                                                                                   β' αλλά!

the "wader"

 Συνεχίζει ο δρόμος που κοιτάζεις μετά την στροφή, πίσω απ΄τ΄αστέρια
 Γαληνεύεις όσο απομακρύνεσαι και φεύγεις
 Κολλάς σε αστραφτερή οπτασία προχωρώντας προς την δόξα
κι αν ξεφωτίσει κάποια ορφανή ιδέα, θ΄αναθαρρείς...

 Στους προβολείς αντανακλάς το ταλέντο σου να δείχνεις ότι ανήκεις στ΄αστέρια
σ΄ένα δίχτυ που στάζει
 Πριν ανοίξει η αυλαία, θα μαζέψω την χρυσόσκονη της ουράς μου να την σκορπίσω σιγά σιγά στα μάτια
  Γυμνή ψυχή που ταξιδεύει
σταματά να καλυφθεί από πέτρα, και ξεσπά με φωνή στο σκοτάδι
στον ύπνο της την πάνε μαύρα νερά στα σύνορα της αφεντιάς της,
μα δεν βλέπει παραπέρα, τίποτα
τυλίχτηκε στα χώματα του εαυτού της
και ταράχτηκε απ΄την φωτιά

 Βγαίνω αχώριστος να φυγαδεύσω μεσ΄την νύχτα τον φόβο της
 Και στροβιλίζεται σαν ρόδα που κυλάει στην κατηφόρα
ευθεία στο πουθενά

2_Mέρες

Την ημέρα που γεννήθηκε το φως δεν ήταν μέρα
Μάτια υγρά απ΄τον άνεμο, γυαλίζουν στο κόκκινο και γίνονται μαύρα
Σταγόνες τα δάκρυα που πέφτουν στη γη, γυρνώντας το κεφάλι στην άλλη

Τριχοτομείται η αίσθηση και κρατάς την τελευταία, χαϊδεύοντας το σκοτάδι που πυκνώνει.
Φοβάσαι ν΄ανοίξεις τα μάτια απ΄τον πόνο και το άγνωστο που τώρα σου ζεσταίνει τα μάγουλα και σου χτυπάει τα μάτια με οράματα
Σ΄αφήνω να επιλέγεις τον πόνο ή την άγνοια σ΄ένα κόσμο που γεννήθηκε άλλος, απαλλαγμένος από ομορφιά... δίχως νόημα, που ζητά διχοφροσύνη
                                                                                             28/7

...Δεν είναι τέτοιος ο κόσμος, όπως τον θες ή τον έχεις.
Πώς μπορεί να δύει μετά από λίγο, και κάθε μέρα; Να τον χάσεις τελικά όπως κι εσένα, αφού λένε πως είσαι από χώμα; Ή ποιος τον θέλει έτσι, και ποιος δεν πιστεύει σε άλλον, ακόμα κι αν απορρίπτει πνευματικό ζητώντας ποιοτικότερο. Κι αν δεν ζητά, τότε αλλάζει ένα μέρος του αλλάζοντας τον εαυτό του, κι αν προσπαθεί να απεξαρτητοποιηθεί δίχως να μετάσχει σε άλλον, τότε μάταια αγωνίζεται για το τίποτα, έχοντας όσα θέλει ν΄αποφύγει.

Έρχονται διακοπές κι η προετοιμασία άρχισε. Τόσα φουντώνουν στην καρδιά που θέλουν κλάδεμα τόσο που να μην εξέχουν σαν αγκάθια.
-θέλω
-θέλε!. Να κοιτάξω πιο μακριά από τώρα έστω...χμ
Η καλύτερη διακοπή είναι η ίδια η ώρα, που διακόπτεις για κάτι άλλο, σαν μεσοδιάστημα. Ύστερα μπορεί να γίνουν μπάχαλο, πάντως θα έχεις χώρο στην ελπίδα να ξαπλώσει και να τεντωθεί!
Καλό καλοκαίρι! και καλή αντάμωση

Καλημέρα

2_Μήνες

Βυθίζομαι μέρες στιγμές όπως κι αυτή
πιο έντονες ανέκφραστες σφιχτές
Μου θυμιζουν ώρες σκοτεινές
φυλακισμένες
ζωντανεύουν σκιάχτρα κρεμάμενα

Δύο μήνες σε ρόλους στοχοποιημένους
...
Ο τόπος μου μετράει θύματα
κι αναζητάει εχθρούς
ξεχνάει ό,τι συγκαταλέχθηκε στα λάθη
κι επιβάλλει
Μα αυτά τα πόδια πώς δεν λυγίζουν
σε τι πατούν και πόσο ψηλά θέλουν να φτάσουν;
...
και πετάω πιο ψηλά απ΄τις ευχές
σταματώ κάθε που σκέφτομαι για να μπορώ να συνεχίσω
Οι φίλοι μονάχοι, πιο γνωστοί από ποτέ, κι άλλοι με άγχοι
που καλύπτουν το ότι ονειρεύονται, μα ξεσπούν γεμάτοι στα γέλια

Μια ενοχή πίσω από κάθε θυμό
και κάθε κουβέντα να διαμελίζεται μεσ΄το αίμα να προκαλέσει κόπο
και μαρμαρυγή
Πώς να μπορέσω να επιστρέψω σε χαρούμενες στιγμές χωρίς να είναι ίδια;
Έχει κόπο λεν, γι΄αυτό και μοιάζουν με στιγμές η αιωνιότητα, μα για μένα
λόγια       14/7
...
Αρχίζω και θυμάμαι τα παλιά
τα νιώθω
δεν γυρίζω σ΄αυτά
αλλά τα νιώθω
όσο ευχάριστη μπορούσε να είναι
μια ξέγνοιαστη ερημιά
την νιώθω
όπως παλιά
Κάνω τον σταυρό μου
δεν ξέρω γιατί, μα νιώθω καλά
φοβάμαι μη ξεφύγει ο λόγος και
κυλιστεί όπου και τότε

Τυλίγεται στο φως να ζεσταθεί
σαν φίδι ο νους, όπως πάει να ξεγλιστρήσει τώρα
σε οχετούς που χωρίζουν στα δώδεκα...
ΟΚ... ήδη "ξέφυγε"...

Δυο μήνες να γράψω χωρίς να το
ξέχασα...

ένα ποντικάκι πρέπει να μου χαλάει τον οιρμό,
κι εγώ σαν γατούλα κοιτάζω μονόφθαλμα... χριτσι χρίτσι
στον ακάλυπτο, και με γυμνά πόδια στο μισοσκόταδο
αρχίζω και με σκιάζω
Όχι, δεν τελειώνει η μπαταρία απ΄το κινητό
αλλά μου γεννιούνται φαντασίες,
¨κι αν θυμίσω τον γατούλη και το κυνηγάω μεσ΄το σπίτι;"
ΟΚ!..την κάνω
               γι΄απόψε

σκέψεις τσουβαλάτα και ρωγμές

Στις ίδιες αγωνίες με βρίσκω να μεθάω
ξεχάστηκα σχεδόν και ξενύχτησα για ένα θολό κεφάλι μέχρι τις 12

Αύριο το πρωί θα παραγγείλουν νέα χρώματα να ντύνουν τον ιδρώτα μου,
όμορφα και ξεχωριστά καθώς πρέπει, να παραταθεί η αγωνία μπροστά σε κάποια άλλη
Όταν σου δίνουν προβλήματα να λύσεις, έρχονται εύκολα οι απαντήσεις.

Κοιτάζω να δω πώς περνάνε οι γιορτές από δίπλα μου, όσες ήμουν καλεσμένος και δεν πήγα και όσες τώρα γι΄αυτές ενδιαφέρομαι αλλά είναι αργά.
Δεν μπορεί...κανένα σχέδιο θα είναι στα σκαριά γιατί βλέπω να πνίγομαι.

Στον δρόμο περνάω με βουλωμένα αυτιά, και όταν κουράζονται κοιτάζω απλά κάτω,
πόσο θα διαφέρει ο κόσμος απ΄αυτόν που ζεις εσύ;

Οι σκέψεις δεν με εντυπωσιάζουν τόσο πια
μα ακόμα γράφω παίζω και σου μιλάω
Οι χαρακτήρες που προβάρει η λογική μου νυχτιάτικα, παραμένουν δίχως αντίχτυπο στην οθόνη...

Και περνάν τα όνειρά μου από μπροστά
και σταματάνε για λίγο μη μελαγχολήσω
Κάποια φαίνονται με σάρκα και οστά
μα μόνο νεύρα μου περισσεύει να τους αφήσω
Τι περιμένεις να προτιμούσα μπροστά στην αθυμία; την άβυσσο στα μάτια μου ή την λάβα;
Πόσο όμως δεν θα σκάσεις σαν ηφαίστειο και δεν θα καψαλίσεις τα τριγύρω; ακούω συμβουλές
Όταν πάλι βλέπεις γκρεμό στα δεξιά, σπάσε καλύτερα κανένα πλαϊνό στα βράχια, κι όταν ο δρόμος με το καλό στενέψει, ας μαζεύεις γρατζουνιές
Αλήθεια, ποιος να κοιτά το χρώμα, όταν όλα όσα βλέπω ξεφλουδίζουν

και την Άνοιξη φταρνίζεσαι σαν ψεύτης

Bάμμα

Πώς μου λες πως γυρνάω μες το χθες
μιαν αγάπη και νεκρή πως κρατάω

θα΄ταν νωρίς όταν βαδίσαμε μαζί απ΄το χέρι
θα΄ταν ακόμα νωρίς που σε ρωτούσα τ΄όνομά σου ξανά να μου πεις
κι όταν κρυβόμουν στο πλάι σου χωρίς απειλή
ίσως ακόμα πιο πριν ή λίγο μετά
δίχως φωνή ή μία ματιά

πώς μου λες σου ανοίγονται πληγές
και το αύριο προσπερνάς
μιαν αγάπη ζωντανή πως πετάς
σαν κερί που έχει σπάσει

δεν θα΄ταν ήδη αργά για ντροπές
ήδη αργά να σ΄ακούω να λες
τόσα πιο πριν κανένας μετά
καμμία φωνή για μία ματιά

πώς μου λες πως γυρνάω μες το χθες
μιαν αγάπη και νεκρή πως κρατάω
σαν κερί που έχει σβήσει

(για όσα αφήνω στο ράφι να ντύσει ο χρόνος)

της 2εκάτης ii

προχειρο2ουλειές ii                              

εμπόλιος

Διαθέτω ό,τι μπορώ
από μια βουτιά στο κενό
και παίρνω πίσω το αντάλλαγμα της δίψας σου
που έταξες
Την χαραυγή χτίζω στον πόλεμο
μια παιδική αυλή
πέρ΄απ΄τους ξύλινους φράχτες με τις γελοίες του
κορδέλες

γιατί η καρδιά του καρπού σ΄αφήνει με την πίκρα,
να είσαι τόσο προσεχτικός,
έτσι σου διδάσκουν άπαντα την πάροδο
την επιλογή για μια παλιά επιλογή

κι ο ξερός καρπός πιο γλυκός

0 1 2 ...

...κοιτάζω τον κόσμο σαν μηχανή και θλίβομαι πως για πάντα θα μείνω, αλλάζω γραμμή για να κοιτάξω τον θεό κατάματα τυχαία κι απορώ αν θα διαφέρει καθόλου
Γιατί να θεωρήσεις τον κόσμο τέλειο μόνο ως αποκλεισμένο, μόνο κι έρημο, γιατί να ωριμάζει στον θάνατο; γιατί να μην ορίζεται στον Θεό;.. Γιατί να παντρεύεις την τύχη με την ανάγκη για έναν θεό συμπαντικό και πόση αβεβαιότητα
  Είναι λοιπόν αναγκαίο το μηδέν πριν το ένα; ή ας πούμε το εννέα ή κάποιος άλλος για κάποιον λόγο αριθμός; χρειάζεται άραγε να δηλώσεις την αδυναμία ενός επιπέδου ή συστήματος αντίληψης τοποθετώντας έναν αριθμό, ένα συμπέρασμα των δεδομένων που έχουν υιοθετηθεί, στην αρχή, για να δικαιολογηθεί το επόμενο και πρώτο, ώστε να ανοίξει και ο δρόμος για όλα τα επόμενα; Όταν ψάχνεις την αιτία δηλ. του σώματος με σωματικά εργαλεία, πόσο κοντά είσαι να βρεθεί η αιτία ως ψυχική; και όπως ομοίως ισχύσει για την ψυχή, έτσι και για τους αριθμούς.
Όπως σε μηχανή μοιάζει αυτός που θέλει να ανήκει σε μηχανικό κόσμο, έτσι και κάθε αριθμός θα "αριθμεί" την αρχή του ενός... τέλος πάντων
Αφού λοιπόν θέλουμε το προηγούμενο του πρώτου να μοιάζει σε αριθμό αλλά και να μην είναι, βρίσκονται δύο τρόποι γι΄αυτό. είτε ως αναρίθμητος, οπότε θα συμβολίζεται αριθμητικά ως άπειρος, είτε αρίθμητος και μη αριθμός, οπότε και θα παραλείπεται εντελώς αφού ο συμβολισμός ή και η χρήση του θα είναι ανούσια, αν δεν λαμβάνει φανερό ή σημαντικό ρόλο πουθενά. Αν πάλι είναι άλλος αριθμός ή άλλο "ένα", τότε ή απλά χαλάμε την διαδοχή ή ματαιολογούμε αιτιάζοντας το ίδιο με κάποιον άλλον εαυτό του.
Αφού λοιπόν πριν τα γράμματα και τις γραμμές βρίσκουμε τα σημεία (οι αριθμοί), πριν τα σημεία τι; Αν όπως οι όγκοι θεωρούνται σώματα έτσι και τα σημεία, τότε πρότερο η ψυχή, ως αιτία (δεν εννοώ και δημιουργός...) απροσδιόριστη σωματικά και μη σωματική.
 Έρχονται κατόπιν οι γραμμές να σχηματίσουν τους αριθμούς και είτε δίνουν γράμματα, είτε αριθμητικά σχήματα.
Πριν το Άλφα λοιπόν δεν έχουμε θέμα, δεν υπάρχει τόπος για κάποιο, αλλά πριν το ένα έχουμε το μηδέν. Η αρχή των αριθμών δόθηκε σε μια γραμμή, αραβική ή λατινική, κάτι ταιριαστό σε μια γραμμική αναφορά σημείων, να ξεκινά δηλ. με την πιο απλή γραφή, αυτήν της γραμμής (ευθείας). Μια απλούστερη αυτής, κατά κοινή υποχώρηση, είναι αυτή του σημείου της τελείας, ώστε και διαδοχικά (κατακόρυφα) μπορεί να περιγραφεί με το λατινικό μικρό ιώτα, μια τελεία πάνω απ΄την γραμμή (i). Γιατί όμως θα ταιριάζει κύκλος για το σημείο της τελείας κι όχι άλλο σχήμα επιπέδου; ίσως γιατί το τρίγωνο είναι τρεις γραμμές ενωμένες ενώ ο κύκλος δεν είναι ευθεία αλλά καμπύλη τέλεια, επιστρέφοντας στην αρχή της. Έτσι φτάνεται να έχουμε μια καμπύλη πριν την γραμμή, σαν το ταξίδι της γραμμής να ξεκινά όταν της καμπύλης έχει ολοκληρωθεί.
Και να το παράδοξο, τοποθετείται πρότερο το επόμενο της γραμμής, για τον λόγο της απόδοσης της τελειότητας της αρχής, γιατί η έναρξη γίνεται με την γραμμή που έχει "μέλλον" μπροστά της. Ο κύκλος πάλι έχει κλείσει, από τόσες γραμμές αποτελούμενος που τείνει στο άπειρο, κι ας μη του φαίνεται. Το παράδοξο λοιπόν που η απειρία τοποθετείται πριν το "πέρας" του ενός.
 Το όνομα βέβαια ("μηδέν") πάει να "σώσει" τους υπόλογους, λέγοντάς μας πως ο αριθμός παίδες δεν υπάρχει... δεν αριθμεί τίποτε κουλάρετε, όμως το ωραίο κατά παραδοχή συμβαίνει στην διπλή άρνηση (μη+δεν), που με αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτό το άπειρο μαζί και το ανύπαρκτό του. Γιατί όπως π.χ. το 5+5 έχει άπειρες λανθασμένες απαντήσεις (πλην της σωστής) και είναι αδύνατο να τελεστούν άπειρες πράξεις για να βρεθεί η σωστή, έτσι μένει "ανύπαρκτη".
 Αν τώρα ερχόμασταν στο Άλφα να ψάξουμε κανένα προηγούμενο;..
Αυτό εμφανίζει πρώτα το τρίγωνο στο σχήμα του (ή και το Λάμβδα), οπότε ο κύκλος αν τοποθετηθεί νωρίτερα (ή το σημείο). Αυτός όμως αποδίδει το Όμικρον ενώ εμφανίζεται προηγουμένως και στο Θήτα (αν όχι τετράπλευρο).
Οι αραβικοί τώρα αριθμοί είχαν τέλος σχετικό με την αρχή, και δεν εννοώ το άπειρο αλλά το εν-νέα, απ΄το οποίο και ξεκινούσε κατόπιν η επανάληψη των αριθμών. Οι ελληνικοί έχουν το Τσαμπί (δίσιγμα ή σαμΠί), ενώ υπάρχει το Θήτα και το Κόππα για τις 1άδες και 10άδες. Υπάρχει όμως στο τέλος των γραμμάτων το Ωμέγα, το μεγάλο Όμικρον...
Η αρχή των δεκάδων γίνεται με το Ιώτα, και το Ρώ για τις εκατοντάδες, έχοντας σαν κοινό την γραμμή, και σαν διαφορά τον κύκλο ή ημικύκλιο απ΄το οποίο ξεκινά το Ρώ (και όχι το σημείο απ΄όπου το Ιώτα).
Αν λοιπόν με το σχήμα του αποδίδεται η τελειότητα και όχι συνάμα η διαδοχή, κάποιο επόμενο στην ενέργειά του (όπως π.χ. στο Κόππα (Q), η γραμμούλα απ΄τον κύκλο...), τότε ο κύκλος θα περιβάλλει ό,τι χρειαστεί να εννοηθεί εντός του.
 Το Δέλτα με τα ποδαράκια είναι το Άλφα... και φτάνοντας στο Δέλτα με τα Βήτα και Γάμμα, έχουμε μια επιστροφή για να ψάξουμε το σχήμα. Το άνω Δέλτα με τα Βήτα και Γάμμα στο Δέλτα... ok... μετά από μπόλικη φασαρία... έχουμε το Βήτα ξάπλα και το Γάμμα αγνώριστο (ανάποδο Δέλτα) πάνω στο Βήτα, ή το Βήτα δυο τρίγωνα σχηματισμένα από μια διαγώνια γραμμή (γερμένο δηλ.), δίνοντας έτσι σχήμα τριών τριγώνων από δύο κορυφές τους ενωμένες κι ενός ανάποδου σχηματισμένο απ΄αυτά (δέλτα μέσα σε δέλτα ανάποδα, πιο απλά). Έτσι το Άλφα ολοκληρώνει έναν πρώτο κύκλο σχημάτων, απ΄το Δέλτα στο Δέλτα. Ψάχνουμε λοιπόν από το Άλφα στο Ομέγα ποιος θα είναι.
Ξεκινώντας από τρίγωνο να φτάσει σε κύκλο, γίνεται αντιληπτό πως ύστερα θα επιδιώκει να δισκοποιηθεί ή να γίνει σφαίρα, να φτάσει στο κέντρο ή να το περιβάλλει πλήρως (3διάστατα) ή και τα δύο σαν συμπαγή σφαίρα. Αλλά αν δεν φτάνει σε ακτίνα μικρότερη του έκκεντρου, τότε θα τρέπεται σε κούφια σφαίρα.
Υπάρχει όμως και το άλλο, αφού τα γράμματα χρησιμεύουν στον λόγο και πριν το Άλφα θέλουμε να τοποθετήσουμε το τέλειο αποτέλεσμα όπως έγινε πριν, βάζουμε τον τέλειο λόγο, ο οποίος θα είναι και το Άλφα πριν το άλφα και το μέγιστο ωμέγα, όντας μη γράμμα, και θα συμπεριλαμβάνει απ΄το Νυ και όλα τα ενδιάμεσα.
  Εντάξει, και με το ΑΝΩ ας εγκαταλείψω το θέμα, γιατί και αρκετά γλωσσολογικά άγνωστο μου είναι, και παρασύρεται σε αναρχικοναζιστικοκουλουβαχατεύσματα για πλάκα... αν μη τι άλλο

της 2εκάτης

                                               ...προχειρο2ουλειές

the story goes

ισόβιος άνεμος

Αρχίζω να μαθαίνω στις εκπτώσεις (την φωνή σου)
για το μόνο που έχεις σιγουριά να μιλάς είναι το ψέμα...
τα δάκρυα δεν αποσπώνται πλέον, κι απορώ αν παριστάνω τον τρελό
σημειώσεις
αναδρομές συμπτώσεις
να μπορούσα κι εγώ...γιατί εγώ...γιατί όχι κι εγώ; γυρίζω

σαν τα χιόνια οι προσμονές, σαν κυριακάτικα ρεπό, και σαν τα χρόνια
περνάν τόσο αργά που τα ξεχνάς, δύσκολα αγνωμάτιστα και νεκρά που αφήνεις πίσω μη θυμάσαι
εσύ πώς τα πέρασες εχθές;
η μεγαλύτερη παρηγοριά στην μοναξιά ότι ο εχθρός δεν σου ξεφεύγει πια
Ξεχύνεται ο νους, συνδράμει, δεν βολεύεται όσο η καρδιά του στέλνει αίμα,
κι αυτή αντιχτυπά, δεν ξεθυμαίνει,
τα πλευρικά ταρακουνά σαν μεθυσμένος ισοβίτης
γεννάει φάσματα πολλά που ζωγραφίζει με κιμωλία η νόα πάνω στα νεύρα της
σωπαίνει στην ηρεμία, όταν λιμνάζουν τα νερά και τα βλέφαρά της ξύλινα σαν τα θρανία στοιβάζονται
περιπτώσεις ατρηρές
τρέχει ο νους εδώ κι εκεί, γιατί η καρδιά μένει κλειδαμπαρωμένη
 
Αρχίζω και θυμάμαι πως ξεχνάω...
γράμμα γράμμα συλλαβίζω τ΄όνομά μου να χαράξω μιαν αρχή μεσ΄το μυαλό μου
Στην ρευστή μου πολυθρόνα κατακάθομαι σαν βράχος, και αφήνομαι στην αντικρινή αφηρημένη αφίσα να με λαξεύσει
Στα όνειρα περπάτησα εχθές, πάνω σε αόρατες φουσκάλες των χεριών μου, τα έργα μου ξεσκάλιζα μέχρι τις ρίζες γιατί δεν είδα καρπό κρεμάμενο και ανησύχησα
Αρχίζω και θυμάμαι πώς με φώναζαν εχθές, κ΄οι σημερινές φωνές ξεπετάγονται διπλάσιες χοντροκομμένες κι αιχμηρές όσο αντέχω
Καθώς αναζητούσα στα σκουπίδια τα παιδικά μου παιχνίδια, βιβλία φιλολογικά, ένα ξεχώρισα παραδίπλα, με σκουριασμένες χορδές κι ελατήρια. στα πόδια μου το στήριξα και ξεχάστηκα σχεδόν απ΄τις κραυγές των κυμάτων, απ΄τα γύρω
επικεντρώθηκα στην αφίσα μου και πλέχτηκα σαν κόπανος, δεξιοτεχνικά. δεν με άφησε ο καιρός να μείνω μοναχός και στέγνωσα μη τρεμοπαίζει η εικόνα, μελετώντας τις λεπτομέρειές μου σαν παραμύθι
δεν ανατρίχιαζα πια και δεν παραμιλούσα, μόνο τα μάτια μου κρατούσα ανοιχτά κατά συνήθεια

κι έτσι αρχίζω να ξεχνάω πως θυμάμαι τις γιορτές, χωρίς κατεστραμμένα χαμόγελα στις ευχές και κουραφέξαλα
Κι αυτές τώρα στο σήμερα μου γίνονται φωνές, να εξετάσω λεπτομέρειες κάποιων άλλων για το αντίτιμο της φθοράς και της συμβίωσης, το πρόστιμο του κοινού συμφέροντος και της προσφοράς αντίστοιχα
πάνω που κοιτάζω, με τραβάς απ΄το χέρι χαμηλά
κάτω βλέπε μη ξεχάσεις τ΄όνομά σου! ψυθιρίζεις
τόσο που να πλεχτεί στην πνοή μου η φωνή σου