αφιλόδυνες δυστομίσεις

Άστατη σιωπή δίχως μια λέξη να μου πεις όλο το βράδυ
άπνευστη φωνή, άνυδρες πλεύσεις ως το πρωί μέσα στις σκέψεις
και πλημμυρίζει σκόνη το κελί την χαραυγή να σμικρυνθεί η όψη απ΄το σκοτάδι

γυρίζω σελίδες όσο η βοή μου κάνει κράτει, μα δεν διαβάζω άλλα βιβλία
τα μάτια μου κουνώ κ΄ίδια παράσταση λαμβάνω στο σκοτάδι
Όσες στιγμές κι αν καταθέσω όσες ημέρες
το πέπλο είναι πυκνό και το βάρος του ασυνήθιστα μικρό, που προκαλεί μην αμελήσω

Σ΄ένα δωμάτιο με έσπρωξε ένα φίλος να μετρήσω τον σταυρό μου... και μου 'ρθε βαρύ πανάθεμά το, έγραψα "μεγάλος" πάνω του και παρέσειρα την πόρτα
είμαι γεμάτος
ούτε κιχ μην ακουστεί ως το πρωί, με τα θηρία θα παλεύω στα όνειρά μου
που θριαμβεύω

Πικρή η αλήθεια ή η αυταπάτη;

σου δίνω τριαντάφυλλο να ψάξεις για τ΄αγκάθι, κι εσύ το ξεφυλλίζεις
εκεί στο κέντρο παραφυλά η αυταπάτη, όταν φοβάσαι ν΄απλώσεις το χέρι στην ψυχή σου μη καρφωθείς στα λάθη που μορφώθηκε
Έγειρε ο νιος προσφέροντας λουλούδι στην καλή του, κι αποτυπώθηκε σε πίνακες κεντήματα κι εκφράσεις. Προσέφερε μιαν ελπίδα μονάκριβη κι εμβρυική να βασιλέψει στην ψυχή, να ανδρωθεί, κι έμεινε η σκηνή στον τοίχο, άλλοτε να μακαρίζει την στιγμή κι άλλοτε να παρασκευάζει την γιορτή τους.

όταν λυθεί η σιωπή και δεχτεί
σαν ακατέργαστο διαμάντι την καρδιά της υπομονής σου
θα είναι γιορτή

η Σούμα διάφορη του 4

 Το υπόδειγμα σε βρέχει με τις στάλες του της έμπνευσης, και εκρέει απ΄τα δάκτυλά σου. σε ξαφνιάζει με εκρήξεις παραγωγικότητας ουσιαστικής, κι άναυδος παθιάζεσαι να τις εικονίσεις στην πράξη. "γέννημα θεωρίας" λέν' η πράξη... και "παραέξη" μου ακούστηκε μόλις...

Σε εμπνέει το πρότυπο που καρφιτσώνεται στον πίνακα που στεριώνεις στο μυαλό σου, κάθε φορά που ανατρέχεις για επαληθεύσεις και διορθώσεις, ευχαρίστηση και προστασία. Σου μιλά πιο πολύ καθώς ο κόσμος λαμπυρίζει, ολόκληρος ή κάποιο μέρος του που διατηρείς στα υπόψιν, και μοιάζει σε γάιδαρο που σου μιλά ελληνικά, και ο ουρανός όπως γεμίζει λουλούδια στο άκουσμα ότι η Γη είναι αστέρι, και τα παπούτσια σου αστερόσκονη μεμιάς. Η στιγμή σου παραδίδεται στον χρόνο, και απλώνεται στις προεκτάσεις παρέχοντας συνέχεια, ένα νόημα στο νήμα που κρεμιέσαι, ένα σκαμνί που γεμίζει το κενό κάτω απ΄τα πόδια, ένα γιατί, να μη φοβάσαι όποιον ακολουθήσει τα ίχνη σου στη ζωή

Γι΄αυτό το λαμπερό "μέρος" ξεκίνησα να πω με το στυλό, αυτό που έρχεται να διορθώσει τις μουντζούρες άλλων, ν΄ανακαλύψεις τις εκδορές και τις ρυτίδες στο πρόσωπό σου, και ν΄ακούσει

Δεν προσπαθώ να ταυτίσω κάποιο μέρος του κόσμου με τον όλο, ούτε το όλον με την αιτία του, εξάλλου έτσι δεν διατηρείται τίποτε, μόνο το αντήχημα που μπορεί να προκαλέσει αυτήν την έκρηξη συνοχής προσπαθώ να εκφράσω όσο μπορώ. Όταν ένα σύνολο δεν αποτελείται από δύο, είναι τόσο θαυμάσιο και εντυπωσιακό πώς δυο μέρη μπορούν να το εκφράζουν ως υποσύνολο. Πώς δηλαδή ένα υποσύνολο μπορεί να αποδίδει την έννοια του όλου όταν τα υπόλοιπα δεν είναι απαραίτητα εναρμονισμένα. Πόσο βέβαια μάλλον όταν ένα μέρος εναρμονίζεται με το όλον ενώ όλα τα υπόλοιπα παραφωνούν. Κάπου εκεί όμως με οδηγεί, σ΄αυτό που λέν' "σαν ένα"

Άκουσα κάπου για "συνέργεια" και ανταπέδωσα "υπέρβαση"...

όταν προσθέτεις του άλλου τον ζυγό στον καθένα, η σούμα δεν κάνει ένα αλλά τέσσερα, δυο ζυγούς για τον καθένα... αλλά μάλλον αυτό κατόπιν διαζυγίου θα συμβαίνει

Έχοντας στα υπόψιν την απόσταση του κάθε μέρους με κάθε άλλο (η "ψυχρασία" του γνωστού Μπακαλόγατου), γνωρίζεις το πραγματικό ατομικό βάρος του ζυγού σου [ζ=ν(ν-1) (/νεΝ*, ν:= αριθμός συσχετιζόμενων προσώπων, και αν συμπεριληφθούν οι σχέσεις του καθενός με κάθε άλλο, τότε ζ'=ζν/2 κοκ.]

θα λες "τι λέει τούτος¨, μα δε σ΄αδικώ... απλά έκανε τζιζ το θέμα, και τραβήχτηκα με γενικόλογα.

Στα γενικόλογα που βλέπεις μεσολάβησαν απόψεις και χαριεντισμοί, σατυρισμοί, προτροπές προς το θείο απ΄τον Πέτρο και προς το συναίσθημα απ΄τον Μιτζέλο. Γυρνώντας ποδαράτο, κατά το γνωστό, συνάντησα πλούσια φώτα μα κάπως ζεστά, άδεια πεζοδρόμια με χαμηλές αναπνοές και ποτήρια στην άκρη τους, ζωγραφιές, ονόματα συνθήματα διαφημίσεις για γιορτές μακριά από δρόμους και φοβίες νυχτερινές.. μα κάπως έτσι εγώ συνήθισα την πόλη, βήμα ταχύ με μουσική, και λίγη... προσοχή, σκέτος θίασος για περίεργους θεατές

επί σκηνής ¨Κιθαρωδία" και επιστροφή στην μικρή μου οιστρο2ία,

τώρα τον κόσμο βλέπω σαν πλέγμα

όσο το ενδιαφέρον μου διατηρείται σε σένα,

κι ένας κόμβος ξεκολλάει απ΄τον λαιμό να το χωνέψω

 πως μπορώ να αγαπήσω αυτόν τον κόσμο