the "wader"

 Συνεχίζει ο δρόμος που κοιτάζεις μετά την στροφή, πίσω απ΄τ΄αστέρια
 Γαληνεύεις όσο απομακρύνεσαι και φεύγεις
 Κολλάς σε αστραφτερή οπτασία προχωρώντας προς την δόξα
κι αν ξεφωτίσει κάποια ορφανή ιδέα, θ΄αναθαρρείς...

 Στους προβολείς αντανακλάς το ταλέντο σου να δείχνεις ότι ανήκεις στ΄αστέρια
σ΄ένα δίχτυ που στάζει
 Πριν ανοίξει η αυλαία, θα μαζέψω την χρυσόσκονη της ουράς μου να την σκορπίσω σιγά σιγά στα μάτια
  Γυμνή ψυχή που ταξιδεύει
σταματά να καλυφθεί από πέτρα, και ξεσπά με φωνή στο σκοτάδι
στον ύπνο της την πάνε μαύρα νερά στα σύνορα της αφεντιάς της,
μα δεν βλέπει παραπέρα, τίποτα
τυλίχτηκε στα χώματα του εαυτού της
και ταράχτηκε απ΄την φωτιά

 Βγαίνω αχώριστος να φυγαδεύσω μεσ΄την νύχτα τον φόβο της
 Και στροβιλίζεται σαν ρόδα που κυλάει στην κατηφόρα
ευθεία στο πουθενά

2_Mέρες

Την ημέρα που γεννήθηκε το φως δεν ήταν μέρα
Μάτια υγρά απ΄τον άνεμο, γυαλίζουν στο κόκκινο και γίνονται μαύρα
Σταγόνες τα δάκρυα που πέφτουν στη γη, γυρνώντας το κεφάλι στην άλλη

Τριχοτομείται η αίσθηση και κρατάς την τελευταία, χαϊδεύοντας το σκοτάδι που πυκνώνει.
Φοβάσαι ν΄ανοίξεις τα μάτια απ΄τον πόνο και το άγνωστο που τώρα σου ζεσταίνει τα μάγουλα και σου χτυπάει τα μάτια με οράματα
Σ΄αφήνω να επιλέγεις τον πόνο ή την άγνοια σ΄ένα κόσμο που γεννήθηκε άλλος, απαλλαγμένος από ομορφιά... δίχως νόημα, που ζητά διχοφροσύνη
                                                                                             28/7

...Δεν είναι τέτοιος ο κόσμος, όπως τον θες ή τον έχεις.
Πώς μπορεί να δύει μετά από λίγο, και κάθε μέρα; Να τον χάσεις τελικά όπως κι εσένα, αφού λένε πως είσαι από χώμα; Ή ποιος τον θέλει έτσι, και ποιος δεν πιστεύει σε άλλον, ακόμα κι αν απορρίπτει πνευματικό ζητώντας ποιοτικότερο. Κι αν δεν ζητά, τότε αλλάζει ένα μέρος του αλλάζοντας τον εαυτό του, κι αν προσπαθεί να απεξαρτητοποιηθεί δίχως να μετάσχει σε άλλον, τότε μάταια αγωνίζεται για το τίποτα, έχοντας όσα θέλει ν΄αποφύγει.

Έρχονται διακοπές κι η προετοιμασία άρχισε. Τόσα φουντώνουν στην καρδιά που θέλουν κλάδεμα τόσο που να μην εξέχουν σαν αγκάθια.
-θέλω
-θέλε!. Να κοιτάξω πιο μακριά από τώρα έστω...χμ
Η καλύτερη διακοπή είναι η ίδια η ώρα, που διακόπτεις για κάτι άλλο, σαν μεσοδιάστημα. Ύστερα μπορεί να γίνουν μπάχαλο, πάντως θα έχεις χώρο στην ελπίδα να ξαπλώσει και να τεντωθεί!
Καλό καλοκαίρι! και καλή αντάμωση

Καλημέρα

2_Μήνες

Βυθίζομαι μέρες στιγμές όπως κι αυτή
πιο έντονες ανέκφραστες σφιχτές
Μου θυμιζουν ώρες σκοτεινές
φυλακισμένες
ζωντανεύουν σκιάχτρα κρεμάμενα

Δύο μήνες σε ρόλους στοχοποιημένους
...
Ο τόπος μου μετράει θύματα
κι αναζητάει εχθρούς
ξεχνάει ό,τι συγκαταλέχθηκε στα λάθη
κι επιβάλλει
Μα αυτά τα πόδια πώς δεν λυγίζουν
σε τι πατούν και πόσο ψηλά θέλουν να φτάσουν;
...
και πετάω πιο ψηλά απ΄τις ευχές
σταματώ κάθε που σκέφτομαι για να μπορώ να συνεχίσω
Οι φίλοι μονάχοι, πιο γνωστοί από ποτέ, κι άλλοι με άγχοι
που καλύπτουν το ότι ονειρεύονται, μα ξεσπούν γεμάτοι στα γέλια

Μια ενοχή πίσω από κάθε θυμό
και κάθε κουβέντα να διαμελίζεται μεσ΄το αίμα να προκαλέσει κόπο
και μαρμαρυγή
Πώς να μπορέσω να επιστρέψω σε χαρούμενες στιγμές χωρίς να είναι ίδια;
Έχει κόπο λεν, γι΄αυτό και μοιάζουν με στιγμές η αιωνιότητα, μα για μένα
λόγια       14/7
...
Αρχίζω και θυμάμαι τα παλιά
τα νιώθω
δεν γυρίζω σ΄αυτά
αλλά τα νιώθω
όσο ευχάριστη μπορούσε να είναι
μια ξέγνοιαστη ερημιά
την νιώθω
όπως παλιά
Κάνω τον σταυρό μου
δεν ξέρω γιατί, μα νιώθω καλά
φοβάμαι μη ξεφύγει ο λόγος και
κυλιστεί όπου και τότε

Τυλίγεται στο φως να ζεσταθεί
σαν φίδι ο νους, όπως πάει να ξεγλιστρήσει τώρα
σε οχετούς που χωρίζουν στα δώδεκα...
ΟΚ... ήδη "ξέφυγε"...

Δυο μήνες να γράψω χωρίς να το
ξέχασα...

ένα ποντικάκι πρέπει να μου χαλάει τον οιρμό,
κι εγώ σαν γατούλα κοιτάζω μονόφθαλμα... χριτσι χρίτσι
στον ακάλυπτο, και με γυμνά πόδια στο μισοσκόταδο
αρχίζω και με σκιάζω
Όχι, δεν τελειώνει η μπαταρία απ΄το κινητό
αλλά μου γεννιούνται φαντασίες,
¨κι αν θυμίσω τον γατούλη και το κυνηγάω μεσ΄το σπίτι;"
ΟΚ!..την κάνω
               γι΄απόψε