Μαρτυρία επιστροφής
Τετάρτη 11 Απριλίου 2012
ανοιξιάτικο θέρος
Αριστερά και δεξιά βρίσκεις τις άκρες του κέντρου
Δεν έχει νόημα αν κοιτάς τα χαμηλά ή τα ψηλά,
το βάθος ή επιφανειακά, όσο τυλίγεις την ορθή οδό της σωτηρίας
Δεν έχει νόημα αν κοιτάς τα χαμηλά ή τα ψηλά,
το βάθος ή επιφανειακά, όσο τυλίγεις την ορθή οδό της σωτηρίας
Σαν πείθωνας να σφίγγεσαι θερμά, ζώντας την ψυχρότητά σου,
εκζητώντας την συντροφιά σου νηστικά, μυστεύοντας
στην πλατιά αγκαλιά σου όλο το μεγαλείο του ουρανού
που βρέθηκε στο χώμα που πατάμε, και ακόμα παρακάτω
εκζητώντας την συντροφιά σου νηστικά, μυστεύοντας
στην πλατιά αγκαλιά σου όλο το μεγαλείο του ουρανού
που βρέθηκε στο χώμα που πατάμε, και ακόμα παρακάτω
Πυροσβέστης που κατεβαίνει άστολος την σκαλωσιάαλώβητος να ριχτεί με τα στήθη του στην φωτιά
να πυρπολήσει τα κάρβουνα που τραγουδήσαμε φωτιά,
να σπάσει τον κάλαμο που καπνίζει ασβέστη
Τι την θέλω την καρδιά αν είναι πέτρα κούφια,
τι να ζητάω τόνειρό μου φρόνιμα αν είναι εφιάλτης;
τι να ζητάω τόνειρό μου φρόνιμα αν είναι εφιάλτης;
Κορυφώνεται η απλότητα, παντρεύοντας ακόμα τις αντιθέσεις...
όμως η Πέτρα έκλαυσε νερό
και από χώμα μάτια να στραφούν πρώτη φορά στον ουρανό, και ακόμα παραπάνω
Κάνοντας την αρχή επιθυμείς το τέρμα της,
απαρνείσαι το παρόν ν΄αποδεχτείς το μέλλον
απαρνείσαι το παρόν ν΄αποδεχτείς το μέλλον
αλλά μήπως και το μέσο θ΄αφήνεται απ΄έξω;
και χρονικά αδικαιολόγητο και θεολογικά ανεπίτρεπτο,
αν θέλεις λογικά να μιλάς για τον Θεό...
γιατί ποιος τυφλός οδηγεί τυφλό και δεν τσακίζεται;
κι αν δεν τσακίστηκε, ο άκαρδος, για πόσο;
και χρονικά αδικαιολόγητο και θεολογικά ανεπίτρεπτο,
αν θέλεις λογικά να μιλάς για τον Θεό...
γιατί ποιος τυφλός οδηγεί τυφλό και δεν τσακίζεται;
κι αν δεν τσακίστηκε, ο άκαρδος, για πόσο;
Tο κουκουνάρι κάρβουνο στις υπατιές πατήθηκε, το κρανίο της αλαζονείας, της παραπλάνησης, που ξεχείλιζε σκουλίκια νοήματα αισθήματα και πλεύσεις χιάζοντας ό,τι κρατούσε βασιλικά στα έργα σχίζοντας ψυχές καρπώνοντας ήλους ηλεούς, εγκλωβίστηκε στης παγίδας του το δράμα και τραυματίστηκε, το νεκρό, μπολιαζόμενο απ΄τα τριανταφυλλένια του αγκάθια την συναίσθηση, το κρίμα. έδωσε ευκαιρία τραγική παθητικά στον άνθρωπο στην πλάση, να μεθύσει απ΄το κρασί το πρώτο επι τέλους
Συνεχίζοντας την αντίθεση θα δώσω ...τέρμα, ελπίζοντας τα κατα τόπους ίσως "ανάποδα", χρησιμοποιώντας τα ανάποδα, να μη παραξενέψουν τραυματικά (γιατί αλλαγές δεν γίνονται αλλιώς πριν το 70'... :)
Συνεχίζοντας την αντίθεση θα δώσω ...τέρμα, ελπίζοντας τα κατα τόπους ίσως "ανάποδα", χρησιμοποιώντας τα ανάποδα, να μη παραξενέψουν τραυματικά (γιατί αλλαγές δεν γίνονται αλλιώς πριν το 70'... :)
Kαι αν σε κάποια ράβδο ιατρική πρέπει ο φρόνιμος όφις να τυλίγεται, δεν την κρατεί δημιούργημα και μάλιστα σαλό, ούτε τολμάει άνθρωπος να το σκεπάσει τάχα ηρωικά αλάθητα ηγεμονικά, παρά με φόβο μη μιμηθεί στην πτώση του αυτή του "αδελφού" ερπετού, μαινόμενο στην επιτυχία κατά της Εύας και στην αποτυχία κατά της Νέας, στον Ουρανό
...
Κυριακή 8 Απριλίου 2012
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)







