Tracks of weekend

Από ποια συνήθεια τόση ζωντάνια;
εδώ στο τελευταίο φύλλο

 Πλησίασε weekend και εικόνες φιλικές σε γνώριμα μπαρ καταφτάνουν. Τα ίδια ερωτήματα, αλλά κάπως διαφορετικά, πιο θαρραλέα, λιγότερο αδιάφορα ή κυνικά.
Τι περιμένεις να δεις; δεν ξέρω, αλλά μου φαίνεται, μια προσέγγιση στο άγνωστο πιο φιλική, έχοντας υποστήριξη το εναλλακτικό του χώρου. Ροκ μουσική, χαλαρά γόνατα, σκοτεινά μπλουζάκια και λιγότερα αρώματα, αν αλλάζουν κάτι... Λίγο πιο δύσκολα, αλλά ίσως κι αυτή η δυσκολία να προσφέρει την υπομονή, όπως δεν περιμένεις να ανέβει κανένας σε τραπέζι, όσο πιθανό κι αν είναι.

Έβλεπα μια ταινία που διέσχισαν 1700 μίλια με λίγες καμήλες να φτάσουν κάπου μακρυά για κάποιον λόγο. Μια προσωπική αναζήτηση, μια πρόκληση, ένα γούστο. Δεν απορώ πώς τα κατάφερε, απορώ όμως γιατί την θυμάμαι.
Βρέθηκε να τα παρατήσει γιατί δεν είχε λόγο που ξεκίνησε... Η διαδρομή για την διαδρομή, κάπως. Μάλλον αυτό να ήταν που θα έψαχνε, δεν ξέρω, μια εναλλακτική διαδρομή, πρωτόγνωρη, κάτι πολύτιμο γι΄ αυτήν (την ηρωίδα) απ΄αυτή την ίδια τη διαδρομή. Αλλιώς θα καθόταν σπίτι της, αν δεν το είχε κάνει ήδη.
Στο έργο φαίνεται πως όντως κάτι συνέλλεξε. Λίγο οι άνθρωποι που σε κάποιον έρημο τόπο έδειξαν να μπορούν να ζουν μόνοι ζευγάρια ή σε καταυλισμό, κι αυτή, τι της έλειπε και τι είχε. Παραδέχτηκε κάποια πράγματα και συνέχισε. Καλύτερα ή χειρότερα, δεν ξέρω, πάντως διαφορετικά. Μια ιστορία να διηγείται, ένα "γιατί" να σκεφτεί.. Μια σύντομη ιστορία που μπορεί να χωρά μια ολόκληρη ζωή, αφού ήταν ακραία, αν δεν προλαβαίνεις να ξεχάσεις και δεν σε διευκολύνει χωρίς απαντήσεις.

Τα ερωτήματα φαντάζομαι κοινά... ζωή και θάνατος, πριν και μετά, τι και γιατί, με λίγα λόγια ίσως, ζωή και χρόνος.

Τελικά μου έφτασε το φύλλο :)
η ταινία λέγεται Tracks, καλό weekend !

θέμις

ξεκινάει το party, οι δρόμοι ανοίγουν για λίγο να περάσεις αδιάφορος τα φώτα που έρχονται πάνω σου
Κι εκεί στην άκρη, σ΄ένα σκαλοπάτι κόσμο παραπάνω, το έχεις σίγουρο πως βρίσκεις ό,τι ζητάς.
Το δυστύχημα έγινε, αλλά δεν σε αφορά. Αίμα τρέχει ακόμα στα χέρια σου, αέρας χτυπάει στ΄αφτιά σου κι ο ήλιος δικά σου.

Αυτή η ιστορία μου φαίνεται χωρίς refrain, αλλιώς γυρίζει πίσω στο σκαλοπάτι απ΄όπου ήρθε με κόκκινο

Και φόρεσε τα καλά του, ντύθηκε την χαρά του, για ένα αύριο
Φίλοι για πάντα, όνειρα μεγάλα χωρίς προσφορές, ιδανικά που καλουπώνονται σιγά σιγά στα θέλω, πράξεις κι άλλα πολλά.

Η ανάμνηση της διαδρομής τελειώνει σ΄εκείνη την διάβαση.
Η κούραση που αντανακλά στα πόδια, το εκφράζει.
Προχώρησα λοιπόν κι ας μη θυμάμαι, και τώρα βρίσκομαι ΄δώ
Σύνδεση με το κενό που μόλις νιώθω χρειάζομαι, ίσως κι άλλον λίγο καιρό
Τον ήλιο αισθάνομαι ξανθό αυτές τις μέρες