η γη γυρίzει

Ο ήλιος γυρίζει,

αφήνει τον θρόνο του να ξαποστάσει στα μάτια μας,

ξετυλίγει την λάμψη του φορώντας τα καλά μας

και γυρίζει πλέον στα μέρη που χανόταν

μαλακώνει τα όρη του χειμώνα να γεννηθούν ρυάκια,

απ΄τη δική του στάλα φωτιάς να τρέξουν έως τα πόδια,

και τα σκληρά, τα βράχια, και το καμένο χώμα, να καλυφθεί την άνοιξη,
των αστεριών το θαύμα

Μετέωρος και υπερτάχιστος συνάμα, κομίζει μήνυμα συνθήκης ασυνόδευτος.
σφραγισμένο τo΄χει με κερί, λάβα της καρδιάς του, και με βασιλικό δακτύλιο που σέρνει,
ουρά φωτεινή στου ουρανού την αίγλη

Ξεκλειδώνει το παραπέτασμα ουρανό να γεμίσει τα μάτια μας,
κι εμείς παραβιάζοντας με δόρυ, φιλοσοφώντας οργιαστικά στ΄αμπέλια του λιβάνου, την πόρτα,
ανοίγουμε το σκότος, θρόνο αιθέριο καρφώνοντας στα μάτια

ο άλλοτε φωτισμένος γνόφος έλαβε αναβάτη, ακτίνα,
δεν είναι εγώκερος που λάκτισε στην κορυφή ν΄ανέβει,
αλλά για μένα "κρύφιος κόσμος" παραμένει

Σκοτοδίνη απαράμιλλη και εμπλοκή στην καρδιά του τυφώνα,
"όλα γύρω μου γυρίζουν, σκέψεις σχέσεις, τρέλα όλα"
κι ακόμα επιμένω πως υδράργυρος λέγεται το κλειδί που ανοίγει την πόρτα τ΄ουρανού και όχι καν΄να ξερό πηγάδι στην ρουφήχτρα του κλιβάνου μου.
θεός με τα σύμβολα του φθόνου να αναδυθώ, δρεπάνι υπερυψωμένο
αμέθεκτο
να κατεβεί να ρεύσει ο οίνος να γίνει κρασί,
οινόπνευμα να δροσιστώ το αίμα

και να ξεχάσω τον χρόνο, τον κόσμο,

το σχέδιο και τελικά εμένα,

πως γεννήθηκε άνθρωπος και έζησε για μένα, αλλά δεν πέθανε

"η ανάγκη" υπερίσχυσε αυτού που πίστεψε τα ξένα,

γιατί η Ζωή πώς να πεθαίνει

Κλείνω και φεύγω να συναντήσω το άγνωστο με πυξίδα τα φρένα, για μια στιγμή.

κεραία φοβάμαι αν διαθέτω να στηριχθώ, να στήσω κατάρτι στο πλωτό μου δάπεδο.

πανιά να τεντώσω την ψυχή μου, αφήνοντας να ποτιστεί στο καθάριο κύμα του αέρα...

αλλά τι λέω,

σχεδία παρέχεται και οδηγός, μαζί και ούριος άνεμος!

εμπρός καλό μου ρολόι!..δούλεψε στον χρόνο της απεμπλοκής

evo

sonic blue

η αίσθηση βαριά
 πλημμυρισμένη απ΄των ήχων το τραύμα,
διαρρηγμένη σιγή απλώνει τις μελωδίες της στα πάντα,
 και ρυθμίζεται η ζωή αγγίζοντας το χάδι της

τα βήματά της ακούω αργά,
 σαν να προσπαθεί να ισορροπήσει, σαν να τρέμει την λειότητα του χώρου,
ανάμεσα σε συντρίμμια να βαδίσει

της δίνω δική μου φωνή,
 την διαστρέφω,
προσπέρασε πολλούς να σταθεί μπροστά μου,
 της έδωσα δική μου φωνή

έκλαψε
 και κρεμνίστηκε η σκέψη μου όπου άνηκε,
δεν την άφησα το γαλήνιο του ουρανού
 της θάλασσας την απλότητα να μου αφήσει,
και με ξέβρασε με τα σημάδια του πνιγμού στην άμμο

Αύριο θα΄ρθει πάλι να με σύρει στα βαθιά της καλοκαίρια,
 να με μορφώσει στο πνεύμα της αν διαθέσω,

λίμνασε ο νους και αρμύρα τρέχουν τα μάτια,
 το πηχτό του αέρα με θόλωσε, είμαι βασιλιάς

αύριο θα΄ρθει να με καληνυχτήσει στου παραδείσου μου το αίμα,
 αν δεν καλέσω ζωή των πληγών της το θέμα

μια στιγμή παρακαλώ

τώρα που η στιγμή εγκλωβίζεται και παγώνει στης διάθεσης το μίγμα,
κυλά αργά,
στον διάδρομο της επανάληψης τρέχει
να ενισχύεται το κέντρο της, να χαλαρώνουν οι προσδοκίες της διαφοράς

Σαν να επιστρέφει απ' τον κόσμο της περίθλιψης,
κατεστραμμένες μειονότητες,
μεταλλαγμένες πλειονότητες,
μια μάζα, μια αίσθηση,
φυλακή απρόσεκτου επισκέπτη,
μια συνενοχή ατόλμων διαστάσεων που αποσβολούν την μικρότητά τους στο μεγαλείο της στιγμής να το διαπνεύσουν πυκνότητα, προσωπικότητα τάχα.

Και αυτή λυδορημένη αιολική, να ιωνίζει τα φρυκτά της δώρα...

πόσο θα υπερέχει έτσι η στιγμή στην λεπτομέρεια από ολόκληρης ζωής φιγούρα,
πόσο θα αξίζει να θυμάσαι απ' το να φαντάζεσαι,
να εκφράζεις μια τέτοια στιγμή από ένα αυτοσχέδιο πανόραμα, από μια αυταρχική μεγαλουργία αναδυόμενης προσοχής,
γιατί το δεύτερο απαιτεί χώμα, το πρώτο εύχεται την απόδοση

μαύρη μαυρίλα πλάκωσε

νέφος να περνά μπροστά απ' τα μάτια σου
και τα βλέφαρα να σέρνουνε σκιές καθώς γυρίζεις,
αγονία να μαστίζει το χώμα σου
με τα πόδια σου ριγμένα στο ποτάμι πριν ξυπνήσεις.

νανούρισμα ορφανό με σκουριασμένη κιθάρα
και ρούχο υγρό της υγρασίας το πνεύμα,
σε βάλτο έχεις απλώσει τον χιτώνα σου να θησαυρίσεις πέτρες
και το σώμα σου γυμνό των κουνουπιών η θήρα,
διψά η γλώσσα διψά και το μάτι,
αστράφτει ο βυθός αστράφτει και ο ουρανός,
και ο ιδρώτας κατεβαίνει σαν ποτάμι.

βροχή να βρέξει ο ουρανός να σηκώσεις κεφάλι
να σε ποτίσει όξινο νερό να δροσιστείς και πάλι
να δουλεύσεις μόνος και την νυχτιά που δεν δουλεύουν άλλοι
έργο δικό σου αγαθό, μα τι θαρρείς πως βλέπεις.

η νύχτα γνέθει τον δικό της πυκνό ιστό με τ' άστρα.
τον ήλιο σκότισε, θαρρείς, με ολόιδια φτιασίδια,
και το νυχτοκρέβατο σου έστρωσε η ίδια να ξεκουραστείς.
μα επιτέλους, ο ήλιος της θεοσκότεινος που σε κινά τη μέρα

οξυγόνωση απορίας

Λοιπόν; οξυγόνο η πληροφόρηση ή η απορία; πώς όμως αλλιώς θα βρεις αυτό που σου λείπει; ή μήπως αν δεν απορήσεις θα μείνεις με ό,τι έχεις ενώ θα γνωρίζεις τι έχεις; γιατί ποιος γνωρίζει τι είναι και τι έχει; άρα αν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου ή την περιουσία σου τουλάχιστον (ως πιο οικείο-φανερό) αν δεν απορήσεις πώς θα κινήσαι, γιατί;
άρα σαν η απορία κινητήριος δύναμη. πώς όμως και αυτοσκοπός; διότι τότε θα ήταν κάτι και όχι διάθεση για κάτι. απ΄την άλλη αν υπάρχει βέβαιη απολαβή με την συνεχή προσδοκία, πώς να θεωρηθεί απορία, αφού θα είναι βέβαιη. άλλωστε σημαίνει έλλειψη... διαύλου είτε για απολαβή είτε για εκδήλωση (διότι η ύπαρξη διαύλου δίχως χρησιμότητα είναι μάταιη).
αν απορήσεις για το αν έχεις διάθεση να απορείς, δηλ αν αφαιρέσεις την βεβαιότητα στην κατανόηση ή απόκτηση του οτιδήποτε, τότε το ¨οξυγόνο¨ δηλητήριο θανάσιμο μάλλον.

αν αφεθείς αδρανώντας, το αποτέλεσμα πάλι δηλητηριώδες, καθώς η ακουσιότητα αυτή θα είναι εκούσια, και θα στηρίζεται στην πίστη πως ό,τι και αν έχεις είναι ορθό (και γενικά ότι δεν υπάρχει σφάλμα), οπότε δεν υπάρχει ανάγκη αλλαγής τινός.
ξεκινώντας άρα απ΄την αποδοχή του ότι δύναται να αλλάξεις προς το καλύτερο, κατόπιν μπορείς να θεωρείς βέβαιο ότι, αν απορήσεις, θα βρεθεί τρόπος αποκάλυψης της λύσης με μια απάντηση ικανή και στέρεα να προχωρήσεις στην επόμενη.
έτσι όμως θα ολοκληρωθεί ποτέ η πλήρωση; κατά κάποιον τρόπο η πλήρωση μπορεί να θεωρηθεί ταυτόσημο της απορίας, κατά άλλον αντιθέτως να δηλώνει την συνεχή απόδειξη της επικοινωνίας μεταξύ λήπτη και αποστολέα. απ΄την πλευρά του δέκτη, η πλήρωση ως κάτι στάσιμο, ενώ απ΄αυτήν του δέκτη και πομπού, ως κινούμενο.
οπότε οξυγονώνει η βεβαίωση πως κάθε απορία δύναται να αρθεί και να δημιουργηθεί πλήρης και συνεχής δεσμός, όταν η αλήθεια θα είναι και θα μπορεί να γίνεται γνωστή εμπιστευτικά σε κάθε περίσταση.
η βεβαίως υπαρκτή και επερχόμενη πληροφόρηση είναι η αυτή υπεύθυνη για την διαμονή. όχι την παραμονή της απορίας που θα οδηγούσε σε νέκρωση, αλλά, κατά την παραμονή της απορίας, σε ζωογόνηση και τελικώς στην μόνη ζωή.
βεβαίωση άρα εξαρχής για την τελική-χαριστική επιβεβαίωση και ,ύστερα, η ζωή συνεχίζεται...
κατά την ζωή ¨που θα συνεχίζεται¨ δεν θα υπάρχει απορία; η βεβαίωση της κατόπιν πληροφόρησης πώς πρέπει να ονομαστεί; ίσως προτιμότερο ως πορεία, ώστε να συμπεριλαμβάνεται η σιγουριά και η συνεχής διαδοχή.
μια πάλι παροδική πορεία (ενάντιο απορίας) είναι αδύνατη, για κάθε οντότητα μη ανεξάρτητη.
τελικώς, μπορεί να ξεκινήσεις δίχως να γνωρίζεις;  διότι χρειάζεσαι την βεβαίωση αυτή της δυνατότητας, ακόμα και αν είναι εξαρχής δεδομένη και άρα ανόητη. έτσι ¨ανόητη¨ στην αρχή, όμως στην τελική κατάσταση είναι νενοημένως δεδομένη απο ΄σένα, απόφαση που απηχεί την πρώτη παρακίνηση, αυτή της ζωής.

                                               

όπως...

Ζώντας στο κατασκεύασμα του ονείρου, στην παράνοια και ψευδαίσθηση κάποιας εποχής, πώς ξεκλειδώνεις της άνοιξης το κράμα, το ζωοφόρο υπόδειγμα της υφής, την φιλοσοφική λήθη πώς φανερώνεις; πόσο γυμνός να σταθείς και καλυμμένος την χάρη.

πώς τις έννοιες ξεπερνάς εντυπώνοντας όχι φιλόδοξα μνημεία και πένθιμες λατρείες χειροποίητες, αδαμάντινες παραβολές μουλιασμένες στο δράμα και την παραζάλη, χνουδωτά λαγουδάκια με ξυρισμένες μασχάλες, γιαουρτλού τοιχοτρεχάμενη... πώς!
όπως τρέχει καβούρι στον πάγο χαλαρώνω την νύστα μου τη μέρα, σε τριζαρισμένη μπύρα κολυμπώ μέχρι το βράδυ
αλλά ξάφνου περνά εδώ μπροστά σκιαγραφημένη οπτασία για ν΄αφήσω τα παράδοξα στην τύχη.

Όπως λοιπόν διασκεδάζω την παρακίνηση, ελπίζω τρόπο να βρω στην τροχιά να συμπέσω, αν μπορέσω ποτέ να δω την στενωπό

διατηρώντας μετά του αυτού σου

Όταν η κατάληξη είναι η ίδια οδηγούμενος στην αρχή μιας απορίας νέας, γιατί να είναι λόγος αμφιβολίας ότι λέγεται κάτι καινούριο; αντιθέτως αν δεν προέρχεται από κάτι αρχικό, τότε το ίδιο είναι μάλλον αμφίβολο. η προέκταση έτσι παραμένει κάτι νέο, αλλά και θεμελιωμένο.

Αλλά κάτι νέο μπορεί να θεωρηθεί και παλιό εξαιτίας της θεμελίωσής του; δηλ επειδή η αρχή του ήταν; ή, κατ'επέκταση, ισχύει ότι κάθε τι είναι "έτσι και αλλιώς" αναλόγως συνθηκών; όπως "κάθε κανόνας έχει την εξαίρεσή του"; αν είναι κανόνας να υπάρχει και εξαίρεση, τότε, αν αυτό είναι κανόνας, θα υπάρχει και η εξαίρεση να μην υπάρχει εξαίρεση... δηλ. η εξαίρεση του κανόνα "κάθε κανόνας έχει εξαίρεση" θα είναι "κάποιος κανόνας δεν έχει εξαίρεση". Οπότε, αντίστοιχα, κάτι είναι (μονίμως) ανεξαρτήτως συνθηκών, και κάποιο νέο είναι μόνο τέτοιο κ.ο.κ.

Τι σημαίνει οπότε η απόδοση αντιθέτων κατηγορουμένων σε ένα αντικείμενο; αν υπό τις κατάλληλες συνθήκες, τίποτα δύσκολο. αν ανεξαρτήτως, τότε, αν θα πρέπει να βγαίνει νόημα, αυτό είναι αιτιωδώς (όπως αναφέρεται συνήθως) και τα δύο, ούτε δυνάμει "αλλιώς" ούτε ενεργεία "έτσι και αλλιώς", αλλά ως υπέροχο και των δύο καταστάσεων. Πραγματικά όμως δεν θα μπορούμε να αναφέρουμε τίποτα γι΄αυτό. αλλά τότε πώς εγώ αναφέρθηκα, πιστεύοντας ορθώς; απάντηση ικανή δίνει η θέση ότι οτιδήποτε κι αν κάνεις ακολουθώντας όποιον κανόνα απαρέγκλητα, καινό θα είναι το έργο, είτε γιατί άλλο το περιβάλλον, είτε διότι άλλος εσύ. έτσι απ΄την ίδια αρχή νέα απορροή.

πετάει ο γάιδαρος όταν πετάει

 Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να πετάξει πριν την ώρα του, θα έδειχνε πώς πετάει.
Αν πάλι προσπαθεί, πώς αυτό σημαίνει ότι είναι ικανός;
Αν υπάρχει μαργαριτάρι να φανερώσει, ποιός λέει πως αυτό και θα λάμπει; διότι πώς θα έχει σημασία η ουσία, αν το περιβάλλον που γεννά σου φέρνει αηδία και εγκαύματα στο σώμα;
Μπορεί να παρουσιάζει τρανταχτά πως γεννήθηκε σπουδαίος επειδή και μόνο γεννήθηκε, αλλά τότε θα ανάγεται μέχρι την φύση. πώς όμως θα ξεφύγει απ΄το σφάλμα της αντίθεσης; αν παραμερίσει την φύση λόγω πολυπλοκότητας, τότε πώς θα ξεπεράσει την εναντίωση της αρχής με τον εαυτό της; διότι πώς θα παντρέψει δυο που δεν γνωρίζονται, ή να χωρίσει δυο που είναι ένα;
Αν τελικά έχει την δύναμη να πετάξει, όταν φτάσει η στιγμή, η ίδια η δύναμη θα πάψει. και σαν να ενημερώνεται συλλήβδην πως βρίσκεται στον τόπο που ποθούσε, πως διάσχισε το φυσικό σύνορο, ή το για κάποιους ποτάμι της λήθης ίσως...
θα έχει γίνει ενέργεια, η δύναμη η πρότερη, μεμιάς, και άλλη θα έχει πάρει τα ινία.
Πώς όμως μιλάω για πτήσεις ο άπτερος;
δεν χρειάζεται να είχα για να αποκτήσω. διότι αν το τέλος βρίσκεται εξαρχής μπροστά σου να στοχεύεις, δεν σημαίνει πως ήσουν απ΄την αρχή στο τέλος. αλλιώς πώς υπάρχει αυτό το ενδιάμεσο που λέμε ΄ζωή΄, πώς θα παρέκκλινες αν δεν κουνιόσουν, πώς θα άλλαζες αν δεν είχες επιλογή; Αν άρα ήσουν εξαρχής τέλειος, δεν θα επιθυμούσες ούτε φθίση ούτε αύξηση. ούτε επιλογή θα ήταν απαραίτητο να υπάρχει, αλλά μάταιο μάλλον ή καλύτερα διχαστικό. και αν είναι απαραίτητη η ελευθερία, με την επιλογή διδόμενη, το τέλος θα είναι ατελεύτητο.
Όμως αναπάντητο ακόμα πώς ο γάιδαρος πετά...
απλά βρίσκεις ένα καλό ζευγάρι στα μέτρα σου φτερά απ΄το μαγαζί της γειτονιάς σου!
Το ερώτημα άρα γίνεται, ποιος μπορεί να σου παράσχει, ποιος γνωρίζει να μετρά να κατασκευάζει και να πουλά, ή, με μια πρόταση, τι σου ζητά;
κάποιος που έχει στα μέτρα τα σωστά κατασκευάσει τα δικά του δωρεάν, ή κάποιος που αταίριαστα άψυχα τοκίζει; γιατί τρίτος δεν μου φαίνεται να υπάρχει
Αν ο πρώτος είναι απλώς διανομέας, ας μας πει για την πηγή του και δική μας.
Γιατί όμως δωρεάν; δεν έδωσε αυτός για να παρίσταται στο μέσον; Έδωσε ό,τι και ο πρώτος, η αρχή. αλλιώς ανύπαρκτο το κίνητρο. έτσι βρίσκεται και το κίνητρο των τελευταίων, ώστε ένας κανόνας μεταξύ πάντων.
Οπότε,
μπορεί να μάθει να πετά (γενικά, απ΄το να ενθυμηθεί),
 παρακινούμενος (από αυτοκινούμενος),
 ακολουθώντας έναν κανόνα (από τον εκάστοτε), ώστε να αποφευχθεί σύγκλιση στο χάος, όπως μου φαίνεται.

ένα απλό σάλπισμα Ζωής

Πώς θ΄αντέξω εμπρός σου, φοβάμαι,
όταν θα σχεδιάζεται η ελπίδα μου στο πρόσωπό σου.
όταν στ΄άψυχα αποστρέψω το βλέμμα,
πώς τότε σκόνη θα γίνουν τα είδωλά μου.
τώρα να ζούσες η ψυχή μου πώς τρέμμει
στης εικόνας που μόνο φαντάζομαι το χρώμα...
και βέλος η ματιά της να θωριάζει τα τείχη της καρδιάς μου,
ένα απλό σάλπισμα προσοχής
ηλιοβασίλεμα ο θρόνος της αγκαλιάς σου
καταρράκτες των χειλιών σου η ρήση
Ύστερα αναρωτιέμαι, τι γίνεται;
αλλά πώς, διασχίζοντας το άβατο, να χαράξω την  ύστερη πορεία;
διότι, μόνος πώς θα΄μαι;
κι αν μόνος, πώς θα΄μαι;
μαζί σου παράδεισος και χώρια σου άβυσσος...
όμως τότε στη ζωή μου θα υπάρχει βέβαιο
πως η υπόλοιπη θα χτίζεται σε πέτρα.

   

"ναρκωτικά"

Νεκρός ανασαίνεις την οσμή σου

κοιτάζεις δίπλα σου και όλα σε θυμίζουν,

δεν μπορείς να ζωγραφίσεις το σκοτάδι

δεν μπορείς να αισθανθείς την αηδία της ψυχής σου,

ονειρεύεσαι τα ξένα

Σφραγίδες, ο χρόνος,  σε χτυπάνε να αντέξεις,

κι αν στο θέαμα αντιδράς

αργοπεθαίνεις,

όσα σου έρχονται μπροστά να μη σ΄ αφήσουν

μ’ υπομονή ας έρθουν να στολίζουν την μορφή σου.

και αν αντέχεις σε εμφύλιο να μένεις

πόσο σε πόλεμο με ό,τι δυναστεύεις;

υπομονή δεν έμειν’  αρκετή.

θόλωσ’ η όραση

το έδαφος βουλιάζει

νομίζεις άντεξες κανείς να μη σε νοιάζει

κανείς δεν νοιάστηκε και λες πως δεν πειράζει,

νύχτωσε για σένα όμως νωρίς

κι ακόμα σκοτεινιάζει

Σφραγίδα, ο χρόνος,

επάνω σου απλώνει τις γραμμές της.

τα μέλη σου ξεσχίζει κι ό,τι αξίζει,

με ό,τι κρατάς στα χέρια σου σκορπάς

μα μόνο μια θέληση υπάρχει

καθώς απομακραίνει της ευτυχίας η μέρα,

σκορπίζει τα πέταλα η χαρά

στου διαδρόμου τις πέτρες,

και σιγοκαίονται ξερά να εμφανιστούν και πάλι

στων ανέμων το χάδι,

η θλίψη ντύθηκε στα λευκά

μπορείς ελεύθερα στα μαύρα να γιορτάσεις

 

Συνομιλία

Όταν σου πάρουνε τα πάντα, τι κρατάς;

όταν παράνομη κηρύττουν την αξία

κι όταν μονίμως σου ορίζουν τι να κάνεις, πώς αντιδράς;

πώς περιμένεις να γελάσεις κάποια μέρα,

εσύ ο φίλος σου ή ξένος γείτονάς σου,

όταν γλεντάς μέσα στην φτώχεια της φωνής σου

και παραδίδεις τα ινία σε θηρία;

κι όταν θελήσεις να ψελλίσεις ένα ποίημα,

αν έχει μείνει λίγη δίψα να ποτίσεις,

πώς θα μπορέσεις να μιλήσεις, όταν στο χάος διατηρήσεις την ματιά σου;

όταν πονέσεις την αλήθεια να την μάθεις

και γιορτάσεις με αγνώστους την πορεία,

θα χαράξεις στα θεμέλια της νιότης πως αλλάζεις την ζωή σου

με βοήθεια

βροχερή νύχτα

προσπαθείς να εκφράσεις θραύσματα του Θεού

για να αποδείξεις αγιοσύνη,

και τριπλοντύνεις το βάθος να φανεί η συννεφιά σου,

την μπόρα σου θεωρώντας ευλογία.

και καθώς γυμνώνεσαι μονάχος, επιστρέφεις σ΄ ό,τι απέρριψες

αλλά δεν βρίσκεις κάτι,

πεισματικά απαιτείς σε βασίλεια να χωρέσεις

πληρώνοντας με αίμα της προσμονής σου το ανύπαρκτο

αλλ΄ όταν φτάσεις τ’ αναγκαία να ζητήσεις

και στερέψεις από αίμα ορφανός,

ίσως τότε η ευκαιρία που ελπίζεις

να ενδύσεις με πανοπλία την ψυχή σου

κάποιος κόσμος

Κι όπως κυλάει ο κόσμος στης ψυχής μου τον βάλτο,

φοβάμαι μη ξεχειλίσει στων ματιών μου το φράγμα

μη κάψει τα άνθη της μέρας στης νυκτός μου τον πάγο,

κι αφήσει σημάδι στο κορμί μου την πέτρα

 

κάτι για την αρχή

Kι όταν ξεκινάς τον δρόμο να βαδίσεις που ζητάς,
πώς τα όρια να χαράξεις με το βλέμμα που διαλέγεις;
πόσα όνειρα να σύρεις ως το τέρμα...
και όταν το βήμα δροσιστεί μέσα στο κύμα,
πώς το θάλλος θα κρατήσει μεσ΄την άλμη...
ζωηρά αν κραδαίνεις τα ινία και συγχνώτητες συστείνεις
κάθε βράδυ,
τονικότητα θα ψάχνεις κάποιαν άλλη
να χαρίσει αρμονία στην σιωπή
κι ερώτημα αν θέσεις στην αρχή,
''γιατί μια στιγμή πνοής
ολόκληρης ζωής απάτη,''
 ίσως το νόημα σου δείξει μιαν αγάπη
ακολουθώντας σε στον δρόμο που ελπίζεις

Δοκιμή

ΕΝΑ ΔΥΟ ΕΝΑ ΔΥΟ TEST TEST Aαανανανννααα...α

ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!!! ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ

ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ