πλημμυρισμένη απ΄των ήχων το τραύμα,
διαρρηγμένη σιγή απλώνει τις μελωδίες της στα πάντα,
και ρυθμίζεται η ζωή αγγίζοντας το χάδι της
τα βήματά της ακούω αργά,
σαν να προσπαθεί να ισορροπήσει, σαν να τρέμει την λειότητα του χώρου,
ανάμεσα σε συντρίμμια να βαδίσει
της δίνω δική μου φωνή,
την διαστρέφω,
προσπέρασε πολλούς να σταθεί μπροστά μου,
της έδωσα δική μου φωνή
έκλαψε
και κρεμνίστηκε η σκέψη μου όπου άνηκε,
δεν την άφησα το γαλήνιο του ουρανού
της θάλασσας την απλότητα να μου αφήσει,
και με ξέβρασε με τα σημάδια του πνιγμού στην άμμο
Αύριο θα΄ρθει πάλι να με σύρει στα βαθιά της καλοκαίρια,
να με μορφώσει στο πνεύμα της αν διαθέσω,
λίμνασε ο νους και αρμύρα τρέχουν τα μάτια,
το πηχτό του αέρα με θόλωσε, είμαι βασιλιάς
αύριο θα΄ρθει να με καληνυχτήσει στου παραδείσου μου το αίμα,
αν δεν καλέσω ζωή των πληγών της το θέμα
