πλοίο φάντασμα και λύχνος τζίνι

  Δεν αφήνεται αέρας ν΄αναπνεύσω, το κεφάλι σαν βγάζω στον αφρό δεν προλαβαίνω. Όρνια τριγυρίζουν πάν΄από πτώματα που μυρίζουν, και κόβετ΄η πνοή στην νεκρική πομπή των ρευμάτων.

Bυθίζομαι, τον αφρό να μη φτάσω ούτε στο βλέμμα. Θ΄αντέξω, τα πνευμόνια ας μικρύνω και τα μάτια επίσης κλείσω ως της άβυσσο, που ίχνη δεν εισδύουν του φωτός.

  Πουλημένος ο αφρός, κι αγορασμένος νεκροταφείο θίασος, ντυμένος στο χρώμα των χειλέων που άφρισαν στην επιθυμία ενός γλυκού.

Ξανθίζουν τα επιπλέοντα σκουπίδια και γυαλίζουν αλλοιωμένα απ΄την αρμύρα. Το πλοίο φάντασμα, η σωτήρια λέμβος, τ΄αποβάλλει και τα σπρώχνει, κατά την πλεύση του, να κυματίσουν, ενώ απ΄τα μεγάφωνα αναγγέλλει την ελπίδα, έχοντάς την το πλήθος μπροστά του.

  Και βυθίζομαι σαν άγκυρα όσο φτάσω, και με τα χέρια να νικήσω την όποια άνωση, έως τα βράχια του βυθού ν΄αγκιστρωθώ και να κολλήσω σα στρείδι, ν΄αλλάξω την φύση μου.

Τι να ζητήσω εκεί ψηλά, τροφή, πνοή, ή ξαστεριά; μήπως στεριά, την επιπλέουσα φωλιά αρπακτικών που βόσκουν την πονηριά, ή την λαγνεία που αναμεταδίδουν οι σταθμοί μου; Στον αφρό η ζωή βυθίζεται, κραυγάζει τ΄αποφτερούγισμα της ψυχής της με ιαχές, ψεύτικες μνείες γι΄αναστολές.

Ηθικοσκοπία με κυάλι κελεύει στα σχολεία της, επιστημονική νεομαντεία, με λάβαρό της τα πορνεία και την αυτοκτονία που φτάνει στα θρανία των παιδιών της, στατιστικές πτυχία. Παραδουλεύτρα η ανεργία να καλλωπίζει τα νύχια της, και ο ορυκτός πλούτος για δαχτυλίδια και βραχιόλια κάτ΄από γάντια. Περίπατο κάνουν οι τρίχες της κεφαλής της, τα σκυλιά σαν βγάζουν βόλτα, και τα παιδιά τους να σωκλείνουν για ΗD & dΒ, ζωή απόλαυση, χλιδή που υπογράφουν με βελόνα στην καρδιά τους και μετάλλια στο στήθος...

  Σώνεται το χαρτί που γράφω και το μελάνι που το κηλιδώνει, κι αναπνοή δεν μπορώ να πάρω μη δακρύσω από την κάπνα.

Και μου σώνεται η ανάσα, αλλά μικραίνει όσο μικραίνει ο πνεύμονας και όσο ελέγχεται η ποιότητά της. Κλείνουν τους πόρους τα σκουπίδια και παρακάμπτει το αίμα, στην επιταγή της σωτηρίας οξυγόνο νά΄ρθει πάση θυσία. Μαραίνονται οι θύλακες να μη νεκρώσει το σώμα, και τόσο μικραίνει, όσο το άκουσμα του "ζεύγους πνευμόνων" το στεγνώνει, όσο ο μονόκερος μεταμορφώνεται σε δικέρατο θηρίο, να χάσει την ισχύ του παντελώς.

  Όταν οι καμπάνες θα σιγήσουν το πένθος ν΄αναστηθεί το μένος, η καρδιά θα αντλήσει καθάριο αίμα απ΄την αποστροφή στο τέρμα του βυθού που θά΄χει φτάσει, όταν αλλάξει η φύση της.

Η αφρογέννητη ντροπή, στεριωμένη στην αποχαύνωση στην απελπισία και μεσ΄τον τύφο, θά΄χει βουρκώσει μάτια, άλλα θα κλάψουν από ζημιά κι άλλα από επίγνωση, άλλα θα καίγονται από χαρά κι άλλα θα δουν το θανατηφόρο έμβλημα της ισοπέδωσης.

"Υποζύγια μη βάλεις διαφορετικά" έγραφε ένας γέρος, και "άσ΄τα να τρώνε στην δουλειά τους" ειπώθηκε θεϊκά. Τώρα, σαν τους φαίνεται πως δυο ανήμερα απ΄αυτά θα μπορέσουν να κρατήσουν τον ζυγό, αλλ΄ίσως αυτό και να ζητείται, όταν αποτιναχτεί ο παλιός κι απ΄το άλλο, να΄βρουν ανθεκτικότερο, με βία να μετρήσουν όλο τον τόπο, αλλά, όπως έφτασε ένας σύγχρονος στ΄αφτί μου, το "βασίλειο ιεράτευμα" δεν είναι ένας, αλλά, σ΄αυτό, ο κάθε ένας, της σειράς του πρώτου και μοναδικού που ζύγιασε και τον ζυγό της δικαιοσύνης.

  Μπορεί και σ΄όλους να περάσουν την θηλιά, αλλ΄ αφορμή θά΄ναι μονάχα, προς τα άνω, να αλλάξουν την φύση την θνητή που σαν θυμίαμα θα΄νέβει, και όχι... σαν τζίνι

Child f 2 g . .

και φρίττεις !

ηλεκτρίζεται η ατμόσφαιρα στο διάγγελμα του πόθου, που προμηνύει την μαζικότερη και συντροφικότερη πορεία προς την έδρα της βουλής.

νικητήρια σαλπίσματα και πανό στους ώμους, ξεχύνονται στους δρόμους και στις λεωφόρους, πλήθη

αφέθηκε στην τρέλα του ο τρελός να εντοπίσει στον αιθέρα 2 κλήσεις, κι όπως ονόμασε την μια κατά της άλλης, έτσι συνάντησε τον χρόνο παχυλό να περιπτύσσεται ανούσια. διαβρωμένος στις θλίψεις του καιρού, με τα δεσμά του τα κρυφά χαλαρωμένα, να σφίγγει όσους τον βλέπουν με χαρά, όσους συντρέφονται με χώμα, να ενώσει χαοτικά.

ο χρόνος λένε, απέκοψε τα πλήθη απ΄την αγάπη και κατέπεσαν στον βούρκο της κραιπάλης να επιπλεύσουν σαν βυθοστόλιστη κηλίδα, τροφός λαγνείας και κυρία της ανομίας. αλλά ειπώθηκε η φρίκη προηγουμένως.

είδε ανόμοια, όχι πως δύναται ν΄αποδοθούν τ΄αντίθετα στο ίδιο, γι΄αυτό και αν κάλεσε τ΄αντίθετα κοινώς, με τον έναν έφριξε στην υπεροχή του κι ας δεν ειπώθηκε, και με τον άλλον πείσμωσε στην διαβολή του.

έτσι κάπως η αρμονία εκτινάχτηκε στα μάτια του τρελού να δει, στην τρέλα του.

πόσο διαφέρει αυτό το φως που΄χεις μπροστά σου, από το σκότος που λόγω σάρκας αντανακλά αυτό που βάζεις πίσω. με το κλάμα αυτουνού προσκυνάται ουράνιο τόξο, και με τα έπη του παραβολές και μύθοι νανουρίζουν τέκνα κι εμψυχώνουν φρένες.

η εικόνα του μοιάζει σε σφαίρα.

τα πλήθη τώρα διατηρούνται ομαλά, με ασύγκριτη καρποφορία στην καρδιά, πηγαίος άλυτος δεσμός, χρυσός. χορεύουν και πάλλεται το φως, παλμός καρδιακός, όχι αυτόματος, αλλά βουλητικός.

αν γύρω από άξονα, αυτός μοιάσει σε θρόνο, εστία, λαμβάνει διάσταση η μονάδα, το κέντρο περιστροφής, και σχηματίζει την ορθή οδό που όλως διατρέχει, ο πύργος ελέγχου, η κάλαμος, το μέτρο, η κλίμακα, ο φάρος κ΄ η ηλιαχτίδα.

σαν σφαίρα τον αγκαλιάζει κι ο χορός, γινόμενος ο ίδιος με την σειρά του σφαιρικός, και στερεώνει ό,τι κατρακυλούσε

σε κύβο τώρα μοιάζει, καθώς ρίπτεται την φύση να βλαστήσει. μονά- ζυγά, πέντε και έξι, όλα σεπτά, σε όποιον πώλο αυτός κι αν θελήσει να καθίσει, ο ίδιος αιχμή.

Γιατί, πώς ενώθηκαν 12 ίδια (ακμές) ορθώς, καθέτως, αν όχι ο ίδιος και νόμος διάταξης(του σχήματος αυτού);

όταν ορθώσεις 4, και προσθέσεις άλλα τόσα σαν βάση και ουρανό, 2 τετράγωνα δηλαδή, τότε ενώνονται τα πάνω και τα κάτω με ορθά κατακόρυφα θεμέλια, τις 4 κολώνες.

όταν δε ο ουρανός συγκλιθεί στην κορυφή, η βάση οδηγείται ανοδικώς όμοια, στην κατεύθυνση των θεμελίων που έχουν συγκλίνει, στην ίδια και μια ενότητα που προσβλέπει.

ενώ, στο μεταξύ, καθώς ο ουρανός θα μένει, στην πορεία της βάσης προς την ισότητα του ουρανού, θα σχηματίζεται η εικόνα του ισοσκελούς τραπεζίου που θα μικραίνει, καθώς οι δυο τάξεις θα ορίζονται στο ίδιο ύψος. έτσι και το προηγουμένως σημειακό, πάλι κύβος, περιφρουρώντας την διαδικασία της ανόδου, το μεσοδιάστημα, με το ίδιο σχήμα αρχή και τέλος. κύβος δηλ να φτάσει κύβο, κλιμακώνοντας την οξύτητά του.

αλλά ο κύβος δεν έχει οξείες, ούτε και ορθότερες γίνονται οι ορθές που διαθέτει... όμοιος κινείται σμικρυνόμενος. όπως όμως κομήτης μικρότερος και ισοταχής πλήττει βαθύτερα, φτάνει μακρύτερα λόγω λεπτότητας, μπορεί να νύξει το πέπλο του ουρανού, στα μέτρα της κλειδαρότρυπας να φτάσει κάμηλος... ζώο δύσμορφο κακοποιημένο στις ερημιές, γαλουχημένο εξαρχής να τραφεί πάλι και μόνο στο τέλος της διαδρομής, εκτός αν βρέξει τροφή, την όαση.

το σχήμα βέβαια των δύο ομοίων κύβων που συνδέονται ο ένας παραπάνω του άλλου προϋποθέτει την ασυνέχεια της γραμμής, ώστε να απέχουν μεταξύ τους, διαφορετικά άπειρες θα΄ναι οι φάσεις μέχρι την κορύφωση και ταύτιση των 2 κύβων... άτοπο. έτσι συμπεραίνεται ότι κ΄η μέση φάση, των όσων διαδοχικών σημείων της, μη παραδεχομένως κυβική, πυραμιδική, εκ της προεκτάσεως της βάσεως του μεγίστου κύβου έως την πυραμιδική επέκταση της κορυφής του ελαχίστου κύβου. διότι οι συγκλίνουσες ευθείες χαρακτηρίζονται απ΄το γεγονός της τομής τους, οπότε και γιατί να παραληφθεί απ΄το παραπάνω σχέδιο;

έτσι, και οι κύβοι περιφρουρούνται της μέσης διαδικαστικής αρχής... ώστε οι μεν πραγματώνουν την δυνατότητα σμικρύνσεως, η δε πυραμίδα παρέχει την δύναμη γι΄αυτό, η ίδια που συνέκλινε τις 4 κολώνες παραπάνω.

αλλά και να μην απέχουν μεταξύ τους, ομοίως θα καταλήγει σε άτοπο, κτλ..

κάποιος απ΄τους παλιούς θέλησε να συμπεριλάβει και μεσαία σχήματα, ορθογώνια, για να σχηματίσει και την άνοδο μετα της εκπυρώσεως της γης. αυτός κόλλησε στο πρώτο(3x3x3 έστω) ένα(2x3x3) στο πλάι και άλλο ένα(2x2x3) στο πλάι του πλαϊνού, τέλος κόλλησε και τον δεύτερο(2x2x2) και μικρότερο κύβο πάνω στο δεύτερο πλαϊνό. επαναλαμβάνοντας το ίδιο αλλά στον μικρότερο κύβο, κ.ο.κ, εμφανίζει έναν ανάποδο τυφώνα, τετραγωνισμένο βέβαια, έχοντας παντρέψει την κατακόρυφη γραμμή με τον σμικρυνόμενο κύκλο, παρουσιάζοντας έτσι τον χορό των στοιχείων γύρω απ΄τον άξονα, και την κίνησή του στον χρόνο. αλλά απαιτεί παραμόρφωση του πρώτου σε δυο φάσεις, έως τον δεύτερο κύβο (την αλλαγή δηλ στο μέγεθος, το σχήμα και την κινητικότητα)...

πολλά λοιπόν τα σχήματα, προτεινόμενα και ικανά για πλήθος παρομοιώσεων του πλήθους. όσο όμως υπάρχει απόκλιση και κόλαση στα στήθη αυτού του πλήθους, τόσο το όποιο σχήμα, θα μένει αδρανές. τόσο θα παλεύει να βρει παλμό, ισότητα κ΄ ειρήνη, στεφανώνοντας την λήθη, μέχρι τον αποκαρδιωτισμό του, την μεγάλη έκρηξη, αλλά και τόσο αυτό θα μοιάζει, αντί σε σφαίρα, σε μπαλόνι μάλλον, ή σφουγγάρι, όταν η κενότητα πιάνει χώρο.

αny βrother Child es Free 2 go 4 Heaven's innumerable joy

Child in Cronos

φρίττεις,

τριγύρω πείνα, ερημιά,

υπό τον ήλιο μερτικό δεν έχουν λάβει,

γκρίζος καιρός, σιωπηλός, τραυματικός,

ξένος και μόνος δίχως φως

στα έγκατα της γης κουβεντιάζουν το όραμα που βλέπει ο τρελός,
πως καταρρέει η μαύρη σύναξη, συγκλίνοντας σύσσωμα προς τον πυρήνα της δομής της, προωθώντας το χειρότερο εκεί, σαν του αξίζει.
κι όπως τον πιέζουν αυστηρά και παρακλητικά να τους ανέβει στον σβέρκο, μετατοπίζει τα υπολήμματα αυτών που τον ταράζουν με την προσκίνησή τους με τον παλμό του, αφήνοντας ή αποδιώχνοντας τα ίχνη κάθε ελπίδας, με το νεύμα αποταγής του.
έτσι αφήνει το ύστατο δάκρυ η σύνταξη αυτή, βάζοντας νόμο στην καρδιά της παχυλό, βάφει τα ρούχα της στα ύπατα εδάφη, στίλβοντας πλεύση σωτηρίου διαδρομής με διάχυση αγάπης όπως λένε, με εμβάθυνση φοβέρας στους αγνώμονες της φρίκης.

πώς ξεστολίζεται ο κόσμος, οστεοκόμματα στοιβάζοντας στα ιερότερά του χώματα...
μια ευκαιρία αποστροφής

και στεφανώνεται ο θρόνος προσκινούμενος από τους πιο απόμακρους κι αφηρημένους οπαδούς, αγγελιοφόρους της βαθύτερης παράκρουσής του. σαν βέλος διοχετεύεται ο θρήνος, και σαν ασπίδα κυκλωτική να αρραβωνιαστεί τον κόσμο, σαν κύμα προς κάθε κατεύθυνση, που όσο πάει μεταλλάσσεται εξασθενίζοντας, και προσαρμόζεται στις ανάγκες του κοινού του που θέλγει.
η γοητεία αυτή είναι που προσκαλεί πάντες στην αποταγή του, να υποτάξει στο βήμα την ελπίδα των υπηκόων του και με αυτήν χαρά να γεμίσει, να παρορμήσει και τα εξώτερα στρώμματα της κοινωνίας του στο "ευαγγέλιο" της πτώσης.

μα όσοι δούνε την ευκαιρία που θα τους δώσει, θα τρέξουν κύμα πιο μακριά να κρυφτούν μέσα σε μνήματα κενά και στα βουνά, για να αντέξουν τα φαρμάκια του αρραβώνα, διασκορπιζόμενοι με ταχύτητα διαφυγής.

στην εικόνα του τρελού που μοιάζει στον κρόνο, πόσος λαός μεταξύ των άκρων της αποχρώσεως, ή αποχρυσώσεως μάλλον. ο στέφανος κάλπικα χρυσός κι ο θρόνος πίσσα. και στο μέσον, το τυφλό κήτος πολυόφθαλμο να προβάλλει, αλλά δεν βλέπει ακόμα το είδωλό του στον  καθρέφτη, τυλιγμένο πατόκορφα λεπτή κόκκινη κλωστή.

κατά τον τρόπο αυτόν, είτε πολύμορφο κι ακανόνιστο απαντηθεί, είτε τετράμορφο εδράζοντας την τριάδα της τραγικής αποπομπής, πεντάμορφο και τέρας, περιλαμβάνοντας φρουρητικούς διερμηνείς, εκ των σπίλων της ασεπτείας διασπορείς του κανόνα της ελευθερίας του, της ανομίας,
η ερημιά θα τό ΄θρεψε στην μοναξιά που μένει, θά ΄δε τον κόσμο για θεό να ξαποστένει κι έφρυξε υιό,
κυματισμό. και ζάλη.. όπως και νά ΄χει...