ηλεκτρίζεται η ατμόσφαιρα στο διάγγελμα του πόθου, που προμηνύει την μαζικότερη και συντροφικότερη πορεία προς την έδρα της βουλής.
νικητήρια σαλπίσματα και πανό στους ώμους, ξεχύνονται στους δρόμους και στις λεωφόρους, πλήθη
αφέθηκε στην τρέλα του ο τρελός να εντοπίσει στον αιθέρα 2 κλήσεις, κι όπως ονόμασε την μια κατά της άλλης, έτσι συνάντησε τον χρόνο παχυλό να περιπτύσσεται ανούσια. διαβρωμένος στις θλίψεις του καιρού, με τα δεσμά του τα κρυφά χαλαρωμένα, να σφίγγει όσους τον βλέπουν με χαρά, όσους συντρέφονται με χώμα, να ενώσει χαοτικά.
ο χρόνος λένε, απέκοψε τα πλήθη απ΄την αγάπη και κατέπεσαν στον βούρκο της κραιπάλης να επιπλεύσουν σαν βυθοστόλιστη κηλίδα, τροφός λαγνείας και κυρία της ανομίας. αλλά ειπώθηκε η φρίκη προηγουμένως.
είδε ανόμοια, όχι πως δύναται ν΄αποδοθούν τ΄αντίθετα στο ίδιο, γι΄αυτό και αν κάλεσε τ΄αντίθετα κοινώς, με τον έναν έφριξε στην υπεροχή του κι ας δεν ειπώθηκε, και με τον άλλον πείσμωσε στην διαβολή του.
έτσι κάπως η αρμονία εκτινάχτηκε στα μάτια του τρελού να δει, στην τρέλα του.
πόσο διαφέρει αυτό το φως που΄χεις μπροστά σου, από το σκότος που λόγω σάρκας αντανακλά αυτό που βάζεις πίσω. με το κλάμα αυτουνού προσκυνάται ουράνιο τόξο, και με τα έπη του παραβολές και μύθοι νανουρίζουν τέκνα κι εμψυχώνουν φρένες.
η εικόνα του μοιάζει σε σφαίρα.
τα πλήθη τώρα διατηρούνται ομαλά, με ασύγκριτη καρποφορία στην καρδιά, πηγαίος άλυτος δεσμός, χρυσός. χορεύουν και πάλλεται το φως, παλμός καρδιακός, όχι αυτόματος, αλλά βουλητικός.
αν γύρω από άξονα, αυτός μοιάσει σε θρόνο, εστία, λαμβάνει διάσταση η μονάδα, το κέντρο περιστροφής, και σχηματίζει την ορθή οδό που όλως διατρέχει, ο πύργος ελέγχου, η κάλαμος, το μέτρο, η κλίμακα, ο φάρος κ΄ η ηλιαχτίδα.
σαν σφαίρα τον αγκαλιάζει κι ο χορός, γινόμενος ο ίδιος με την σειρά του σφαιρικός, και στερεώνει ό,τι κατρακυλούσε
σε κύβο τώρα μοιάζει, καθώς ρίπτεται την φύση να βλαστήσει. μονά- ζυγά, πέντε και έξι, όλα σεπτά, σε όποιον πώλο αυτός κι αν θελήσει να καθίσει, ο ίδιος αιχμή.
Γιατί, πώς ενώθηκαν 12 ίδια (ακμές) ορθώς, καθέτως, αν όχι ο ίδιος και νόμος διάταξης(του σχήματος αυτού);
όταν ορθώσεις 4, και προσθέσεις άλλα τόσα σαν βάση και ουρανό, 2 τετράγωνα δηλαδή, τότε ενώνονται τα πάνω και τα κάτω με ορθά κατακόρυφα θεμέλια, τις 4 κολώνες.
όταν δε ο ουρανός συγκλιθεί στην κορυφή, η βάση οδηγείται ανοδικώς όμοια, στην κατεύθυνση των θεμελίων που έχουν συγκλίνει, στην ίδια και μια ενότητα που προσβλέπει.
ενώ, στο μεταξύ, καθώς ο ουρανός θα μένει, στην πορεία της βάσης προς την ισότητα του ουρανού, θα σχηματίζεται η εικόνα του ισοσκελούς τραπεζίου που θα μικραίνει, καθώς οι δυο τάξεις θα ορίζονται στο ίδιο ύψος. έτσι και το προηγουμένως σημειακό, πάλι κύβος, περιφρουρώντας την διαδικασία της ανόδου, το μεσοδιάστημα, με το ίδιο σχήμα αρχή και τέλος. κύβος δηλ να φτάσει κύβο, κλιμακώνοντας την οξύτητά του.
αλλά ο κύβος δεν έχει οξείες, ούτε και ορθότερες γίνονται οι ορθές που διαθέτει... όμοιος κινείται σμικρυνόμενος. όπως όμως κομήτης μικρότερος και ισοταχής πλήττει βαθύτερα, φτάνει μακρύτερα λόγω λεπτότητας, μπορεί να νύξει το πέπλο του ουρανού, στα μέτρα της κλειδαρότρυπας να φτάσει κάμηλος... ζώο δύσμορφο κακοποιημένο στις ερημιές, γαλουχημένο εξαρχής να τραφεί πάλι και μόνο στο τέλος της διαδρομής, εκτός αν βρέξει τροφή, την όαση.
το σχήμα βέβαια των δύο ομοίων κύβων που συνδέονται ο ένας παραπάνω του άλλου προϋποθέτει την ασυνέχεια της γραμμής, ώστε να απέχουν μεταξύ τους, διαφορετικά άπειρες θα΄ναι οι φάσεις μέχρι την κορύφωση και ταύτιση των 2 κύβων... άτοπο. έτσι συμπεραίνεται ότι κ΄η μέση φάση, των όσων διαδοχικών σημείων της, μη παραδεχομένως κυβική, πυραμιδική, εκ της προεκτάσεως της βάσεως του μεγίστου κύβου έως την πυραμιδική επέκταση της κορυφής του ελαχίστου κύβου. διότι οι συγκλίνουσες ευθείες χαρακτηρίζονται απ΄το γεγονός της τομής τους, οπότε και γιατί να παραληφθεί απ΄το παραπάνω σχέδιο;
έτσι, και οι κύβοι περιφρουρούνται της μέσης διαδικαστικής αρχής... ώστε οι μεν πραγματώνουν την δυνατότητα σμικρύνσεως, η δε πυραμίδα παρέχει την δύναμη γι΄αυτό, η ίδια που συνέκλινε τις 4 κολώνες παραπάνω.
αλλά και να μην απέχουν μεταξύ τους, ομοίως θα καταλήγει σε άτοπο, κτλ..
κάποιος απ΄τους παλιούς θέλησε να συμπεριλάβει και μεσαία σχήματα, ορθογώνια, για να σχηματίσει και την άνοδο μετα της εκπυρώσεως της γης. αυτός κόλλησε στο πρώτο(3x3x3 έστω) ένα(2x3x3) στο πλάι και άλλο ένα(2x2x3) στο πλάι του πλαϊνού, τέλος κόλλησε και τον δεύτερο(2x2x2) και μικρότερο κύβο πάνω στο δεύτερο πλαϊνό. επαναλαμβάνοντας το ίδιο αλλά στον μικρότερο κύβο, κ.ο.κ, εμφανίζει έναν ανάποδο τυφώνα, τετραγωνισμένο βέβαια, έχοντας παντρέψει την κατακόρυφη γραμμή με τον σμικρυνόμενο κύκλο, παρουσιάζοντας έτσι τον χορό των στοιχείων γύρω απ΄τον άξονα, και την κίνησή του στον χρόνο. αλλά απαιτεί παραμόρφωση του πρώτου σε δυο φάσεις, έως τον δεύτερο κύβο (την αλλαγή δηλ στο μέγεθος, το σχήμα και την κινητικότητα)...
πολλά λοιπόν τα σχήματα, προτεινόμενα και ικανά για πλήθος παρομοιώσεων του πλήθους. όσο όμως υπάρχει απόκλιση και κόλαση στα στήθη αυτού του πλήθους, τόσο το όποιο σχήμα, θα μένει αδρανές. τόσο θα παλεύει να βρει παλμό, ισότητα κ΄ ειρήνη, στεφανώνοντας την λήθη, μέχρι τον αποκαρδιωτισμό του, την μεγάλη έκρηξη, αλλά και τόσο αυτό θα μοιάζει, αντί σε σφαίρα, σε μπαλόνι μάλλον, ή σφουγγάρι, όταν η κενότητα πιάνει χώρο.
αny βrother Child es Free 2 go 4 Heaven's innumerable joy
