φρίττεις,
τριγύρω πείνα, ερημιά,
υπό τον ήλιο μερτικό δεν έχουν λάβει,
γκρίζος καιρός, σιωπηλός, τραυματικός,
ξένος και μόνος δίχως φως
στα έγκατα της γης κουβεντιάζουν το όραμα που βλέπει ο τρελός,
πως καταρρέει η μαύρη σύναξη, συγκλίνοντας σύσσωμα προς τον πυρήνα της δομής της, προωθώντας το χειρότερο εκεί, σαν του αξίζει.
κι όπως τον πιέζουν αυστηρά και παρακλητικά να τους ανέβει στον σβέρκο, μετατοπίζει τα υπολήμματα αυτών που τον ταράζουν με την προσκίνησή τους με τον παλμό του, αφήνοντας ή αποδιώχνοντας τα ίχνη κάθε ελπίδας, με το νεύμα αποταγής του.
έτσι αφήνει το ύστατο δάκρυ η σύνταξη αυτή, βάζοντας νόμο στην καρδιά της παχυλό, βάφει τα ρούχα της στα ύπατα εδάφη, στίλβοντας πλεύση σωτηρίου διαδρομής με διάχυση αγάπης όπως λένε, με εμβάθυνση φοβέρας στους αγνώμονες της φρίκης.
πώς ξεστολίζεται ο κόσμος, οστεοκόμματα στοιβάζοντας στα ιερότερά του χώματα...
μια ευκαιρία αποστροφής
και στεφανώνεται ο θρόνος προσκινούμενος από τους πιο απόμακρους κι αφηρημένους οπαδούς, αγγελιοφόρους της βαθύτερης παράκρουσής του. σαν βέλος διοχετεύεται ο θρήνος, και σαν ασπίδα κυκλωτική να αρραβωνιαστεί τον κόσμο, σαν κύμα προς κάθε κατεύθυνση, που όσο πάει μεταλλάσσεται εξασθενίζοντας, και προσαρμόζεται στις ανάγκες του κοινού του που θέλγει.
η γοητεία αυτή είναι που προσκαλεί πάντες στην αποταγή του, να υποτάξει στο βήμα την ελπίδα των υπηκόων του και με αυτήν χαρά να γεμίσει, να παρορμήσει και τα εξώτερα στρώμματα της κοινωνίας του στο "ευαγγέλιο" της πτώσης.
στην εικόνα του τρελού που μοιάζει στον κρόνο, πόσος λαός μεταξύ των άκρων της αποχρώσεως, ή αποχρυσώσεως μάλλον. ο στέφανος κάλπικα χρυσός κι ο θρόνος πίσσα. και στο μέσον, το τυφλό κήτος πολυόφθαλμο να προβάλλει, αλλά δεν βλέπει ακόμα το είδωλό του στον καθρέφτη, τυλιγμένο πατόκορφα λεπτή κόκκινη κλωστή.
κατά τον τρόπο αυτόν, είτε πολύμορφο κι ακανόνιστο απαντηθεί, είτε τετράμορφο εδράζοντας την τριάδα της τραγικής αποπομπής, πεντάμορφο και τέρας, περιλαμβάνοντας φρουρητικούς διερμηνείς, εκ των σπίλων της ασεπτείας διασπορείς του κανόνα της ελευθερίας του, της ανομίας,
η ερημιά θα τό ΄θρεψε στην μοναξιά που μένει, θά ΄δε τον κόσμο για θεό να ξαποστένει κι έφρυξε υιό,
κυματισμό. και ζάλη.. όπως και νά ΄χει...
