2ύο γραμμές παράλληλες κοιτώ να ξεμακραίνουν,
πότε εγγίζουν πότε απωθούνται, αλλά άκρη δεν βγάζω ποια να περπατήσω...
όσα υπόσχεται η μια, το κουβαλά η άλλη, και αμηχανία κάθε φορά που φτάνω σε σένα
σύγκρουση ιδεών, σημείο τομής, ευθειών διαφορετικών.
αν όμως τέμνονται τελικά... το περιβάλλον απλώς θα αλλάζει στην διαδρομή, και σημασία θα΄χει πόσο επιθυμείται η κάθε ευθεία. αλλά ποια η κατακόρυφη;
γιατί το ψάρι τρέχει στο ποτάμι κόντρα και το τραγί στις πέτρες...
είμαι οπότε ψαρωμένο τραγί ή ψαρούκλα με κέρατα;
σε ποιο καρναβάλι κρύφτηκα και δεν μπορώ να δω το ίδιο πρόσωπο την μέρα;
αλλά μήπως και η αίσθηση διαφέρει;
όταν είσαι αντιληπτός, με τον σκοπό σου προφανή, τότε πόσο; εκτός αν μιλάς όχι σε συνομήλικο αλλά πατέρα... αλλά και πάλι, όταν ο σκοπός είναι επιφανής, πόσο να διαφέρει;
εξάλλου λέγεται πως "σε μια και μόνο μέρα μπορείς ν΄ αγιάσεις" όσο με μια ζωή δεν θα μπορούσες (με τις λάθος επιλογές), οπότε όπου σέ ΄βρει...
πριν οπότε βρεθείς... σε ποιο στάδιο θα επιλέξεις να τρέξεις; κρατώντας το σώμα σου αρτιμελές κρατώντας κι άλλο, ή μη; (πάντως ελεύθερος δεν θα'σαι όπως είσαι...)
όπως κι αν έχει όμως, η ίδια παλάμη θα ανεβάζει το σώμα, διπλό ή μη..
