πετάει ο γάιδαρος όταν πετάει

 Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να πετάξει πριν την ώρα του, θα έδειχνε πώς πετάει.
Αν πάλι προσπαθεί, πώς αυτό σημαίνει ότι είναι ικανός;
Αν υπάρχει μαργαριτάρι να φανερώσει, ποιός λέει πως αυτό και θα λάμπει; διότι πώς θα έχει σημασία η ουσία, αν το περιβάλλον που γεννά σου φέρνει αηδία και εγκαύματα στο σώμα;
Μπορεί να παρουσιάζει τρανταχτά πως γεννήθηκε σπουδαίος επειδή και μόνο γεννήθηκε, αλλά τότε θα ανάγεται μέχρι την φύση. πώς όμως θα ξεφύγει απ΄το σφάλμα της αντίθεσης; αν παραμερίσει την φύση λόγω πολυπλοκότητας, τότε πώς θα ξεπεράσει την εναντίωση της αρχής με τον εαυτό της; διότι πώς θα παντρέψει δυο που δεν γνωρίζονται, ή να χωρίσει δυο που είναι ένα;
Αν τελικά έχει την δύναμη να πετάξει, όταν φτάσει η στιγμή, η ίδια η δύναμη θα πάψει. και σαν να ενημερώνεται συλλήβδην πως βρίσκεται στον τόπο που ποθούσε, πως διάσχισε το φυσικό σύνορο, ή το για κάποιους ποτάμι της λήθης ίσως...
θα έχει γίνει ενέργεια, η δύναμη η πρότερη, μεμιάς, και άλλη θα έχει πάρει τα ινία.
Πώς όμως μιλάω για πτήσεις ο άπτερος;
δεν χρειάζεται να είχα για να αποκτήσω. διότι αν το τέλος βρίσκεται εξαρχής μπροστά σου να στοχεύεις, δεν σημαίνει πως ήσουν απ΄την αρχή στο τέλος. αλλιώς πώς υπάρχει αυτό το ενδιάμεσο που λέμε ΄ζωή΄, πώς θα παρέκκλινες αν δεν κουνιόσουν, πώς θα άλλαζες αν δεν είχες επιλογή; Αν άρα ήσουν εξαρχής τέλειος, δεν θα επιθυμούσες ούτε φθίση ούτε αύξηση. ούτε επιλογή θα ήταν απαραίτητο να υπάρχει, αλλά μάταιο μάλλον ή καλύτερα διχαστικό. και αν είναι απαραίτητη η ελευθερία, με την επιλογή διδόμενη, το τέλος θα είναι ατελεύτητο.
Όμως αναπάντητο ακόμα πώς ο γάιδαρος πετά...
απλά βρίσκεις ένα καλό ζευγάρι στα μέτρα σου φτερά απ΄το μαγαζί της γειτονιάς σου!
Το ερώτημα άρα γίνεται, ποιος μπορεί να σου παράσχει, ποιος γνωρίζει να μετρά να κατασκευάζει και να πουλά, ή, με μια πρόταση, τι σου ζητά;
κάποιος που έχει στα μέτρα τα σωστά κατασκευάσει τα δικά του δωρεάν, ή κάποιος που αταίριαστα άψυχα τοκίζει; γιατί τρίτος δεν μου φαίνεται να υπάρχει
Αν ο πρώτος είναι απλώς διανομέας, ας μας πει για την πηγή του και δική μας.
Γιατί όμως δωρεάν; δεν έδωσε αυτός για να παρίσταται στο μέσον; Έδωσε ό,τι και ο πρώτος, η αρχή. αλλιώς ανύπαρκτο το κίνητρο. έτσι βρίσκεται και το κίνητρο των τελευταίων, ώστε ένας κανόνας μεταξύ πάντων.
Οπότε,
μπορεί να μάθει να πετά (γενικά, απ΄το να ενθυμηθεί),
 παρακινούμενος (από αυτοκινούμενος),
 ακολουθώντας έναν κανόνα (από τον εκάστοτε), ώστε να αποφευχθεί σύγκλιση στο χάος, όπως μου φαίνεται.

ένα απλό σάλπισμα Ζωής

Πώς θ΄αντέξω εμπρός σου, φοβάμαι,
όταν θα σχεδιάζεται η ελπίδα μου στο πρόσωπό σου.
όταν στ΄άψυχα αποστρέψω το βλέμμα,
πώς τότε σκόνη θα γίνουν τα είδωλά μου.
τώρα να ζούσες η ψυχή μου πώς τρέμμει
στης εικόνας που μόνο φαντάζομαι το χρώμα...
και βέλος η ματιά της να θωριάζει τα τείχη της καρδιάς μου,
ένα απλό σάλπισμα προσοχής
ηλιοβασίλεμα ο θρόνος της αγκαλιάς σου
καταρράκτες των χειλιών σου η ρήση
Ύστερα αναρωτιέμαι, τι γίνεται;
αλλά πώς, διασχίζοντας το άβατο, να χαράξω την  ύστερη πορεία;
διότι, μόνος πώς θα΄μαι;
κι αν μόνος, πώς θα΄μαι;
μαζί σου παράδεισος και χώρια σου άβυσσος...
όμως τότε στη ζωή μου θα υπάρχει βέβαιο
πως η υπόλοιπη θα χτίζεται σε πέτρα.

   

"ναρκωτικά"

Νεκρός ανασαίνεις την οσμή σου

κοιτάζεις δίπλα σου και όλα σε θυμίζουν,

δεν μπορείς να ζωγραφίσεις το σκοτάδι

δεν μπορείς να αισθανθείς την αηδία της ψυχής σου,

ονειρεύεσαι τα ξένα

Σφραγίδες, ο χρόνος,  σε χτυπάνε να αντέξεις,

κι αν στο θέαμα αντιδράς

αργοπεθαίνεις,

όσα σου έρχονται μπροστά να μη σ΄ αφήσουν

μ’ υπομονή ας έρθουν να στολίζουν την μορφή σου.

και αν αντέχεις σε εμφύλιο να μένεις

πόσο σε πόλεμο με ό,τι δυναστεύεις;

υπομονή δεν έμειν’  αρκετή.

θόλωσ’ η όραση

το έδαφος βουλιάζει

νομίζεις άντεξες κανείς να μη σε νοιάζει

κανείς δεν νοιάστηκε και λες πως δεν πειράζει,

νύχτωσε για σένα όμως νωρίς

κι ακόμα σκοτεινιάζει

Σφραγίδα, ο χρόνος,

επάνω σου απλώνει τις γραμμές της.

τα μέλη σου ξεσχίζει κι ό,τι αξίζει,

με ό,τι κρατάς στα χέρια σου σκορπάς

μα μόνο μια θέληση υπάρχει

καθώς απομακραίνει της ευτυχίας η μέρα,

σκορπίζει τα πέταλα η χαρά

στου διαδρόμου τις πέτρες,

και σιγοκαίονται ξερά να εμφανιστούν και πάλι

στων ανέμων το χάδι,

η θλίψη ντύθηκε στα λευκά

μπορείς ελεύθερα στα μαύρα να γιορτάσεις

 

Συνομιλία

Όταν σου πάρουνε τα πάντα, τι κρατάς;

όταν παράνομη κηρύττουν την αξία

κι όταν μονίμως σου ορίζουν τι να κάνεις, πώς αντιδράς;

πώς περιμένεις να γελάσεις κάποια μέρα,

εσύ ο φίλος σου ή ξένος γείτονάς σου,

όταν γλεντάς μέσα στην φτώχεια της φωνής σου

και παραδίδεις τα ινία σε θηρία;

κι όταν θελήσεις να ψελλίσεις ένα ποίημα,

αν έχει μείνει λίγη δίψα να ποτίσεις,

πώς θα μπορέσεις να μιλήσεις, όταν στο χάος διατηρήσεις την ματιά σου;

όταν πονέσεις την αλήθεια να την μάθεις

και γιορτάσεις με αγνώστους την πορεία,

θα χαράξεις στα θεμέλια της νιότης πως αλλάζεις την ζωή σου

με βοήθεια

βροχερή νύχτα

προσπαθείς να εκφράσεις θραύσματα του Θεού

για να αποδείξεις αγιοσύνη,

και τριπλοντύνεις το βάθος να φανεί η συννεφιά σου,

την μπόρα σου θεωρώντας ευλογία.

και καθώς γυμνώνεσαι μονάχος, επιστρέφεις σ΄ ό,τι απέρριψες

αλλά δεν βρίσκεις κάτι,

πεισματικά απαιτείς σε βασίλεια να χωρέσεις

πληρώνοντας με αίμα της προσμονής σου το ανύπαρκτο

αλλ΄ όταν φτάσεις τ’ αναγκαία να ζητήσεις

και στερέψεις από αίμα ορφανός,

ίσως τότε η ευκαιρία που ελπίζεις

να ενδύσεις με πανοπλία την ψυχή σου

κάποιος κόσμος

Κι όπως κυλάει ο κόσμος στης ψυχής μου τον βάλτο,

φοβάμαι μη ξεχειλίσει στων ματιών μου το φράγμα

μη κάψει τα άνθη της μέρας στης νυκτός μου τον πάγο,

κι αφήσει σημάδι στο κορμί μου την πέτρα

 

κάτι για την αρχή

Kι όταν ξεκινάς τον δρόμο να βαδίσεις που ζητάς,
πώς τα όρια να χαράξεις με το βλέμμα που διαλέγεις;
πόσα όνειρα να σύρεις ως το τέρμα...
και όταν το βήμα δροσιστεί μέσα στο κύμα,
πώς το θάλλος θα κρατήσει μεσ΄την άλμη...
ζωηρά αν κραδαίνεις τα ινία και συγχνώτητες συστείνεις
κάθε βράδυ,
τονικότητα θα ψάχνεις κάποιαν άλλη
να χαρίσει αρμονία στην σιωπή
κι ερώτημα αν θέσεις στην αρχή,
''γιατί μια στιγμή πνοής
ολόκληρης ζωής απάτη,''
 ίσως το νόημα σου δείξει μιαν αγάπη
ακολουθώντας σε στον δρόμο που ελπίζεις

Δοκιμή

ΕΝΑ ΔΥΟ ΕΝΑ ΔΥΟ TEST TEST Aαανανανννααα...α

ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!!! ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ

ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ