ένα απλό σάλπισμα Ζωής

Πώς θ΄αντέξω εμπρός σου, φοβάμαι,
όταν θα σχεδιάζεται η ελπίδα μου στο πρόσωπό σου.
όταν στ΄άψυχα αποστρέψω το βλέμμα,
πώς τότε σκόνη θα γίνουν τα είδωλά μου.
τώρα να ζούσες η ψυχή μου πώς τρέμμει
στης εικόνας που μόνο φαντάζομαι το χρώμα...
και βέλος η ματιά της να θωριάζει τα τείχη της καρδιάς μου,
ένα απλό σάλπισμα προσοχής
ηλιοβασίλεμα ο θρόνος της αγκαλιάς σου
καταρράκτες των χειλιών σου η ρήση
Ύστερα αναρωτιέμαι, τι γίνεται;
αλλά πώς, διασχίζοντας το άβατο, να χαράξω την  ύστερη πορεία;
διότι, μόνος πώς θα΄μαι;
κι αν μόνος, πώς θα΄μαι;
μαζί σου παράδεισος και χώρια σου άβυσσος...
όμως τότε στη ζωή μου θα υπάρχει βέβαιο
πως η υπόλοιπη θα χτίζεται σε πέτρα.