Νεκρός ανασαίνεις την οσμή σου
κοιτάζεις δίπλα σου και όλα σε θυμίζουν,
δεν μπορείς να ζωγραφίσεις το σκοτάδι
δεν μπορείς να αισθανθείς την αηδία της ψυχής σου,
ονειρεύεσαι τα ξένα
Σφραγίδες, ο χρόνος, σε χτυπάνε να αντέξεις,
κι αν στο θέαμα αντιδράς
αργοπεθαίνεις,
όσα σου έρχονται μπροστά να μη σ΄ αφήσουν
μ’ υπομονή ας έρθουν να στολίζουν την μορφή σου.
και αν αντέχεις σε εμφύλιο να μένεις
πόσο σε πόλεμο με ό,τι δυναστεύεις;
υπομονή δεν έμειν’ αρκετή.
θόλωσ’ η όραση
το έδαφος βουλιάζει
νομίζεις άντεξες κανείς να μη σε νοιάζει
κανείς δεν νοιάστηκε και λες πως δεν πειράζει,
νύχτωσε για σένα όμως νωρίς
κι ακόμα σκοτεινιάζει
Σφραγίδα, ο χρόνος,
επάνω σου απλώνει τις γραμμές της.
τα μέλη σου ξεσχίζει κι ό,τι αξίζει,
με ό,τι κρατάς στα χέρια σου σκορπάς
μα μόνο μια θέληση υπάρχει
καθώς απομακραίνει της ευτυχίας η μέρα,
σκορπίζει τα πέταλα η χαρά
στου διαδρόμου τις πέτρες,
και σιγοκαίονται ξερά να εμφανιστούν και πάλι
στων ανέμων το χάδι,
η θλίψη ντύθηκε στα λευκά
μπορείς ελεύθερα στα μαύρα να γιορτάσεις
