next stop

 Είχα μια σκέψη να κρατήσω, να την πιάσω τώρα αν μπορέσω απ΄την αρχή, και ξεκινούσε κάπως έτσι, "σταθμοί της ζωής" που μαζεύονται σαν κόμποι...
Ευχές, δεν θα το΄λεγα, δεν χαίρεσαι γι΄αυτές ούτε και λυπάσαι. Είναι μόνο γεγονότα, αν δεν με χωρίζει η απόσταση απ΄την στιγμή εκείνη. Αφήνουν μια αίσθηση, αλλά μάλλον όλοι μαζί, σαν σκοινί που τους ενώνει
Πλησιάζει ο επόμενος, ξέρεις, απ΄αυτούς που μετράς ταχέως και σε ειλικρινή γνωριμία μπορείς να πεις. Βλέπω να δένεται σαν από μόνος του, λες και δεν κινώ τα νήματα. Κλείδωσε η διαδρομή και ντοπάρονται οι παραφυάδες, προχωράς ομαλά στην κορυφή και σε στιγμή παίρνεις αντίθετη φορά. Ένα ναι, ένα όχι, σαν σκαλοπάτι. 
Αλλάζεις πορεία σχεδόν αβίαστα, γίνεται κόμπος στο στομάχι, σκοτάδι τα φώτα, σκοντάφτεις πάνω στην ανησυχία και συνέρχεσαι. Καιρός ν΄αλλάξεις πορεία είπες, κι αρχίζει ανηφόρα πριν πάρεις την "κατηφόρα"
Άνοδος η ζωή και κατρακύλα, όπως λέν. Αξία να σηκώνεσαι λένε αλλά όχι και το γιατί, αφού δεν πείθει η ζωή που όσο και να την ανέβεις σε σκορπά. Κάτι μου κρύβουν. Δεν είναι ψέμα η ζωή, αλλά και όχι αληθινή. Τι στην ευχή; Δεν έχω ιδέα
Σε κόμπους την είδα που ξετυλίγουν και μια ιστορία, σαν αλληλουχία, ξερή από αισθήματα μέχρι να το συνειδητοποιήσω, και λίγο κρύα για μένα. Πυκνώνει και ζεσταίνομαι, πάει πίσω μακριά που οι πέτρες γίνονται κουκκίδες, πλακουτσωτές πέτρες στην παραλία που χοροπηδάνε στα βαθιά, εκεί που τέτοιες δεν ξεκουράζονται από παλιά αλλά σε τέτοιες στιγμές τα καταφέρνουν.
Παίρνεις το μικροσκόπιο ν΄αντιληφθείς τον μικρόκομπο, αν θα μοιάζει με τον μέγα, κι απορώ, πώς να γίνεται αυτό όταν αλλάζει ο καιρός αισθήματα κι εικόνες, ζωντανές παρουσίες και θαμώνες; μια κλιμάκωση, μια αναμπουμπούλα κι αναστάτωση, μια ρωγμή κι αλλάζουν όλα, τουλάχιστον μια παραμόρφωση στα μάτια τα δικά μου.
Σαν όπως τεμαχίζοντας ένα κομμάτι, η αρχή του να σου δίνει την γεύση την πρώτη και το τέλος την αίσθηση την τωρινή αυτούσια, όταν η όλη αίσθηση συνάζει σαν απόσταγμα τα πριν μέχρι τώρα, ή σαν χάρακας των είκοσι π.χ, όπου το εικοστό συμπεριλαμβάνει όλα τα προηγούμενα κατά κάποιο τρόπο (με τις μονάδες του) νούμερα και τον χαρακτηρίζει, ή όπως με την λέξη εμπειρία αναφερόμαστε σε ένα γεγονός ή σαν σε συμπέρασμα πολλών. Αλλά μη δίνεις και πολύ σημασία, είχα μια σκέψη να ξεκινήσω που τραβήχτηκε.
Πώς μπορεί η προηγούμενη να σου δίνει την επόμενη απλώς κοιτάζοντας την λεπτομέρεια της άκρης της; δεν ταυτίζονται και υπάρχει χάσμα που δεν κατανοείται. Και πιο ανοιχτά, αφού κάθε στιγμή έχει την ύπαρξή της, έχει και την βαρύτητα που θα μπορούσες να της προσδώσεις. Ώστε αν απορείς για την εξέλιξη, μπορεί να αντιστραφεί ακόμα, όσο το ναι διαφέρει απ΄το όχι κάθε στιγμή
Σταθμοί της ζωής, σε κάθε στάση κι ένα αξιοθέατο να ξεφυτρώσει στα μάτια σου. Αυτή την φορά λίγο διαφορετικά, γιατί πλησιάζει στο τέλος η εικόνα να πάρει το πραγματικό της μέγεθος

+εγώ

Ψάχνεις όνομα ακόμα, να δώσεις
πάει να κλείσει χρόνο το θέμα...
και κατεβάζεις κι άλλο ένταση, κι άλλο
Απλά μαθαίνεις να φωνάξεις σιγά, μέχρι να το βουλώσεις...
Δεν χρειάζεται άλλο, οι τριγύρω θα ακούσουν κάποια στιγμή το μπαμ, δεν θα μπορείς ν΄ανησυχείς τότε για κάτι άλλο, για κάτι νέο.
Κλουβιά θα στέκονται τριγύρω, ναι. σε μια φυλακή με δόντια. Δεν με πιστεύεις;

Ξεχνάω τα όμορφα λόγια, οι λέξεις ακόμα κι οι ουδέτερες αρχίζουν να με πειράζουν, με οξύτητες κολλήματα τονισμούς,
αγριεύω
Δεν γράφω ό,τι σκέφτομαι κι αντιμετωπίζω τώρα τον εαυτό μου που κινείται να σηκώσει τα σκεπάσματα να βγει στο κρύο
τι βροχή τι κάψα

Ψάχνει όνομα να βρει και ψυχανεμίζεται γεγονότα. δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ, σου λέω αλήθεια που δεν μπορώ
Και πονάω να κατεβάσω ένταση, με ξεπερνά, και κάθεται πάνω στο στέρνο εξουσιαστής
ποιες μελωδίες/ τερατουργήματα/ ανησυχίες/ στάχτη μέσα στο χώμα
Κουράστηκα να χάνω, και τόση προσπάθεια. παραμιλάω πάλι μέσα απ΄τα δόντια
δεν είναι ώρα γι΄αστείο
αγριεύομαι στο χαλινάρι

Μπορεί να φταίω, είμαι ξένος και τον παριστάνω κάθε μέρα... Χάνω;
παθιάζομαι να παριστάνω τον λειψό, που και πάλι θα΄πρεπε να μου λέει ότι δεν είμαι μόνος ή εγώ
Αλλά δεν θα γυρίζω και δρόμους τώρα. Δεν περπατάω την θλίψη σαν θα με βγάλει σε καλό, θ΄αλλάξω θέμα,
όπως, "ψυχή προσφέρει τα δώρα"

ένα αστέρι που πέφτει

Λοιπόν, εδώ τα Χριστούγεννα, και τι έχεις κάνει γι΄αυτό;..
 

Άκουγες παραμύθια από μικρός, και τις καμπάνες
 

Έμαθες καληνύχτα με φιλιά, καλημέρα με χαμόγελο
 

Περπάτησες χιλιόμετρα για το σχολείο, χιλιόμετρα σε γήπεδα και αλάνες
 

Κολύμβησες, βρήκες την εστία σου για τον χειμώνα
 

Ταξίδεψες μακριά, έστω και λίγο με μια εικόνα
 

Αγάπησες μια καρδιά
 

Γεμίζει ο χρόνος, κι ο χώρος μελωδία
 

γέλιο κλάματα γαβγίσματα, ποδοβολητά
 

δίψασες στα λίγα, νήστευσες από χαρά
 

κι αν θέλει ο Θεός και την επόμενη χρονιά
 

τα περιμένεις

Με κυνηγάει πάλι ο χρόνος, για δουλειά
μάλλον όμως εγώ, για να κάνω πόσα.
Και συσσωρεύονται προς το τέλος και το τραβάω κοντά μου κι αυτό...
Άσχετος πόσο, τον τραβολογάω
Ένα ποτάμι που τρέχει, και καθρεφτίζομαι
Ένα αστέρι που πέφτει
λοιπόν