πάει να κλείσει χρόνο το θέμα...
και κατεβάζεις κι άλλο ένταση, κι άλλο
Απλά μαθαίνεις να φωνάξεις σιγά, μέχρι να το βουλώσεις...
Δεν χρειάζεται άλλο, οι τριγύρω θα ακούσουν κάποια στιγμή το μπαμ, δεν θα μπορείς ν΄ανησυχείς τότε για κάτι άλλο, για κάτι νέο.
Κλουβιά θα στέκονται τριγύρω, ναι. σε μια φυλακή με δόντια. Δεν με πιστεύεις;
Ξεχνάω τα όμορφα λόγια, οι λέξεις ακόμα κι οι ουδέτερες αρχίζουν να με πειράζουν, με οξύτητες κολλήματα τονισμούς,
αγριεύω
Δεν γράφω ό,τι σκέφτομαι κι αντιμετωπίζω τώρα τον εαυτό μου που κινείται να σηκώσει τα σκεπάσματα να βγει στο κρύο
τι βροχή τι κάψα
Ψάχνει όνομα να βρει και ψυχανεμίζεται γεγονότα. δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ, σου λέω αλήθεια που δεν μπορώ
Και πονάω να κατεβάσω ένταση, με ξεπερνά, και κάθεται πάνω στο στέρνο εξουσιαστής
ποιες μελωδίες/ τερατουργήματα/ ανησυχίες/ στάχτη μέσα στο χώμα
Κουράστηκα να χάνω, και τόση προσπάθεια. παραμιλάω πάλι μέσα απ΄τα δόντια
δεν είναι ώρα γι΄αστείο
αγριεύομαι στο χαλινάρι
Μπορεί να φταίω, είμαι ξένος και τον παριστάνω κάθε μέρα... Χάνω;
παθιάζομαι να παριστάνω τον λειψό, που και πάλι θα΄πρεπε να μου λέει ότι δεν είμαι μόνος ή εγώ
Αλλά δεν θα γυρίζω και δρόμους τώρα. Δεν περπατάω την θλίψη σαν θα με βγάλει σε καλό, θ΄αλλάξω θέμα,
όπως, "ψυχή προσφέρει τα δώρα"
