next stop

 Είχα μια σκέψη να κρατήσω, να την πιάσω τώρα αν μπορέσω απ΄την αρχή, και ξεκινούσε κάπως έτσι, "σταθμοί της ζωής" που μαζεύονται σαν κόμποι...
Ευχές, δεν θα το΄λεγα, δεν χαίρεσαι γι΄αυτές ούτε και λυπάσαι. Είναι μόνο γεγονότα, αν δεν με χωρίζει η απόσταση απ΄την στιγμή εκείνη. Αφήνουν μια αίσθηση, αλλά μάλλον όλοι μαζί, σαν σκοινί που τους ενώνει
Πλησιάζει ο επόμενος, ξέρεις, απ΄αυτούς που μετράς ταχέως και σε ειλικρινή γνωριμία μπορείς να πεις. Βλέπω να δένεται σαν από μόνος του, λες και δεν κινώ τα νήματα. Κλείδωσε η διαδρομή και ντοπάρονται οι παραφυάδες, προχωράς ομαλά στην κορυφή και σε στιγμή παίρνεις αντίθετη φορά. Ένα ναι, ένα όχι, σαν σκαλοπάτι. 
Αλλάζεις πορεία σχεδόν αβίαστα, γίνεται κόμπος στο στομάχι, σκοτάδι τα φώτα, σκοντάφτεις πάνω στην ανησυχία και συνέρχεσαι. Καιρός ν΄αλλάξεις πορεία είπες, κι αρχίζει ανηφόρα πριν πάρεις την "κατηφόρα"
Άνοδος η ζωή και κατρακύλα, όπως λέν. Αξία να σηκώνεσαι λένε αλλά όχι και το γιατί, αφού δεν πείθει η ζωή που όσο και να την ανέβεις σε σκορπά. Κάτι μου κρύβουν. Δεν είναι ψέμα η ζωή, αλλά και όχι αληθινή. Τι στην ευχή; Δεν έχω ιδέα
Σε κόμπους την είδα που ξετυλίγουν και μια ιστορία, σαν αλληλουχία, ξερή από αισθήματα μέχρι να το συνειδητοποιήσω, και λίγο κρύα για μένα. Πυκνώνει και ζεσταίνομαι, πάει πίσω μακριά που οι πέτρες γίνονται κουκκίδες, πλακουτσωτές πέτρες στην παραλία που χοροπηδάνε στα βαθιά, εκεί που τέτοιες δεν ξεκουράζονται από παλιά αλλά σε τέτοιες στιγμές τα καταφέρνουν.
Παίρνεις το μικροσκόπιο ν΄αντιληφθείς τον μικρόκομπο, αν θα μοιάζει με τον μέγα, κι απορώ, πώς να γίνεται αυτό όταν αλλάζει ο καιρός αισθήματα κι εικόνες, ζωντανές παρουσίες και θαμώνες; μια κλιμάκωση, μια αναμπουμπούλα κι αναστάτωση, μια ρωγμή κι αλλάζουν όλα, τουλάχιστον μια παραμόρφωση στα μάτια τα δικά μου.
Σαν όπως τεμαχίζοντας ένα κομμάτι, η αρχή του να σου δίνει την γεύση την πρώτη και το τέλος την αίσθηση την τωρινή αυτούσια, όταν η όλη αίσθηση συνάζει σαν απόσταγμα τα πριν μέχρι τώρα, ή σαν χάρακας των είκοσι π.χ, όπου το εικοστό συμπεριλαμβάνει όλα τα προηγούμενα κατά κάποιο τρόπο (με τις μονάδες του) νούμερα και τον χαρακτηρίζει, ή όπως με την λέξη εμπειρία αναφερόμαστε σε ένα γεγονός ή σαν σε συμπέρασμα πολλών. Αλλά μη δίνεις και πολύ σημασία, είχα μια σκέψη να ξεκινήσω που τραβήχτηκε.
Πώς μπορεί η προηγούμενη να σου δίνει την επόμενη απλώς κοιτάζοντας την λεπτομέρεια της άκρης της; δεν ταυτίζονται και υπάρχει χάσμα που δεν κατανοείται. Και πιο ανοιχτά, αφού κάθε στιγμή έχει την ύπαρξή της, έχει και την βαρύτητα που θα μπορούσες να της προσδώσεις. Ώστε αν απορείς για την εξέλιξη, μπορεί να αντιστραφεί ακόμα, όσο το ναι διαφέρει απ΄το όχι κάθε στιγμή
Σταθμοί της ζωής, σε κάθε στάση κι ένα αξιοθέατο να ξεφυτρώσει στα μάτια σου. Αυτή την φορά λίγο διαφορετικά, γιατί πλησιάζει στο τέλος η εικόνα να πάρει το πραγματικό της μέγεθος