μια στιγμή παρακαλώ

τώρα που η στιγμή εγκλωβίζεται και παγώνει στης διάθεσης το μίγμα,
κυλά αργά,
στον διάδρομο της επανάληψης τρέχει
να ενισχύεται το κέντρο της, να χαλαρώνουν οι προσδοκίες της διαφοράς

Σαν να επιστρέφει απ' τον κόσμο της περίθλιψης,
κατεστραμμένες μειονότητες,
μεταλλαγμένες πλειονότητες,
μια μάζα, μια αίσθηση,
φυλακή απρόσεκτου επισκέπτη,
μια συνενοχή ατόλμων διαστάσεων που αποσβολούν την μικρότητά τους στο μεγαλείο της στιγμής να το διαπνεύσουν πυκνότητα, προσωπικότητα τάχα.

Και αυτή λυδορημένη αιολική, να ιωνίζει τα φρυκτά της δώρα...

πόσο θα υπερέχει έτσι η στιγμή στην λεπτομέρεια από ολόκληρης ζωής φιγούρα,
πόσο θα αξίζει να θυμάσαι απ' το να φαντάζεσαι,
να εκφράζεις μια τέτοια στιγμή από ένα αυτοσχέδιο πανόραμα, από μια αυταρχική μεγαλουργία αναδυόμενης προσοχής,
γιατί το δεύτερο απαιτεί χώμα, το πρώτο εύχεται την απόδοση