Όταν η κατάληξη είναι η ίδια οδηγούμενος στην αρχή μιας απορίας νέας, γιατί να είναι λόγος αμφιβολίας ότι λέγεται κάτι καινούριο; αντιθέτως αν δεν προέρχεται από κάτι αρχικό, τότε το ίδιο είναι μάλλον αμφίβολο. η προέκταση έτσι παραμένει κάτι νέο, αλλά και θεμελιωμένο.
Αλλά κάτι νέο μπορεί να θεωρηθεί και παλιό εξαιτίας της θεμελίωσής του; δηλ επειδή η αρχή του ήταν; ή, κατ'επέκταση, ισχύει ότι κάθε τι είναι "έτσι και αλλιώς" αναλόγως συνθηκών; όπως "κάθε κανόνας έχει την εξαίρεσή του"; αν είναι κανόνας να υπάρχει και εξαίρεση, τότε, αν αυτό είναι κανόνας, θα υπάρχει και η εξαίρεση να μην υπάρχει εξαίρεση... δηλ. η εξαίρεση του κανόνα "κάθε κανόνας έχει εξαίρεση" θα είναι "κάποιος κανόνας δεν έχει εξαίρεση". Οπότε, αντίστοιχα, κάτι είναι (μονίμως) ανεξαρτήτως συνθηκών, και κάποιο νέο είναι μόνο τέτοιο κ.ο.κ.
Τι σημαίνει οπότε η απόδοση αντιθέτων κατηγορουμένων σε ένα αντικείμενο; αν υπό τις κατάλληλες συνθήκες, τίποτα δύσκολο. αν ανεξαρτήτως, τότε, αν θα πρέπει να βγαίνει νόημα, αυτό είναι αιτιωδώς (όπως αναφέρεται συνήθως) και τα δύο, ούτε δυνάμει "αλλιώς" ούτε ενεργεία "έτσι και αλλιώς", αλλά ως υπέροχο και των δύο καταστάσεων. Πραγματικά όμως δεν θα μπορούμε να αναφέρουμε τίποτα γι΄αυτό. αλλά τότε πώς εγώ αναφέρθηκα, πιστεύοντας ορθώς; απάντηση ικανή δίνει η θέση ότι οτιδήποτε κι αν κάνεις ακολουθώντας όποιον κανόνα απαρέγκλητα, καινό θα είναι το έργο, είτε γιατί άλλο το περιβάλλον, είτε διότι άλλος εσύ. έτσι απ΄την ίδια αρχή νέα απορροή.
