Ζώντας στο κατασκεύασμα του ονείρου, στην παράνοια και ψευδαίσθηση κάποιας εποχής, πώς ξεκλειδώνεις της άνοιξης το κράμα, το ζωοφόρο υπόδειγμα της υφής, την φιλοσοφική λήθη πώς φανερώνεις; πόσο γυμνός να σταθείς και καλυμμένος την χάρη.
πώς τις έννοιες ξεπερνάς εντυπώνοντας όχι φιλόδοξα μνημεία και πένθιμες λατρείες χειροποίητες, αδαμάντινες παραβολές μουλιασμένες στο δράμα και την παραζάλη, χνουδωτά λαγουδάκια με ξυρισμένες μασχάλες, γιαουρτλού τοιχοτρεχάμενη... πώς!
όπως τρέχει καβούρι στον πάγο χαλαρώνω την νύστα μου τη μέρα, σε τριζαρισμένη μπύρα κολυμπώ μέχρι το βράδυ
αλλά ξάφνου περνά εδώ μπροστά σκιαγραφημένη οπτασία για ν΄αφήσω τα παράδοξα στην τύχη.
όπως τρέχει καβούρι στον πάγο χαλαρώνω την νύστα μου τη μέρα, σε τριζαρισμένη μπύρα κολυμπώ μέχρι το βράδυ
αλλά ξάφνου περνά εδώ μπροστά σκιαγραφημένη οπτασία για ν΄αφήσω τα παράδοξα στην τύχη.
Όπως λοιπόν διασκεδάζω την παρακίνηση, ελπίζω τρόπο να βρω στην τροχιά να συμπέσω, αν μπορέσω ποτέ να δω την στενωπό
