Λοιπόν; οξυγόνο η πληροφόρηση ή η απορία; πώς όμως αλλιώς θα βρεις αυτό που σου λείπει; ή μήπως αν δεν απορήσεις θα μείνεις με ό,τι έχεις ενώ θα γνωρίζεις τι έχεις; γιατί ποιος γνωρίζει τι είναι και τι έχει; άρα αν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου ή την περιουσία σου τουλάχιστον (ως πιο οικείο-φανερό) αν δεν απορήσεις πώς θα κινήσαι, γιατί;
άρα σαν η απορία κινητήριος δύναμη. πώς όμως και αυτοσκοπός; διότι τότε θα ήταν κάτι και όχι διάθεση για κάτι. απ΄την άλλη αν υπάρχει βέβαιη απολαβή με την συνεχή προσδοκία, πώς να θεωρηθεί απορία, αφού θα είναι βέβαιη. άλλωστε σημαίνει έλλειψη... διαύλου είτε για απολαβή είτε για εκδήλωση (διότι η ύπαρξη διαύλου δίχως χρησιμότητα είναι μάταιη).
αν απορήσεις για το αν έχεις διάθεση να απορείς, δηλ αν αφαιρέσεις την βεβαιότητα στην κατανόηση ή απόκτηση του οτιδήποτε, τότε το ¨οξυγόνο¨ δηλητήριο θανάσιμο μάλλον.
άρα σαν η απορία κινητήριος δύναμη. πώς όμως και αυτοσκοπός; διότι τότε θα ήταν κάτι και όχι διάθεση για κάτι. απ΄την άλλη αν υπάρχει βέβαιη απολαβή με την συνεχή προσδοκία, πώς να θεωρηθεί απορία, αφού θα είναι βέβαιη. άλλωστε σημαίνει έλλειψη... διαύλου είτε για απολαβή είτε για εκδήλωση (διότι η ύπαρξη διαύλου δίχως χρησιμότητα είναι μάταιη).
αν απορήσεις για το αν έχεις διάθεση να απορείς, δηλ αν αφαιρέσεις την βεβαιότητα στην κατανόηση ή απόκτηση του οτιδήποτε, τότε το ¨οξυγόνο¨ δηλητήριο θανάσιμο μάλλον.
αν αφεθείς αδρανώντας, το αποτέλεσμα πάλι δηλητηριώδες, καθώς η ακουσιότητα αυτή θα είναι εκούσια, και θα στηρίζεται στην πίστη πως ό,τι και αν έχεις είναι ορθό (και γενικά ότι δεν υπάρχει σφάλμα), οπότε δεν υπάρχει ανάγκη αλλαγής τινός.
ξεκινώντας άρα απ΄την αποδοχή του ότι δύναται να αλλάξεις προς το καλύτερο, κατόπιν μπορείς να θεωρείς βέβαιο ότι, αν απορήσεις, θα βρεθεί τρόπος αποκάλυψης της λύσης με μια απάντηση ικανή και στέρεα να προχωρήσεις στην επόμενη.
έτσι όμως θα ολοκληρωθεί ποτέ η πλήρωση; κατά κάποιον τρόπο η πλήρωση μπορεί να θεωρηθεί ταυτόσημο της απορίας, κατά άλλον αντιθέτως να δηλώνει την συνεχή απόδειξη της επικοινωνίας μεταξύ λήπτη και αποστολέα. απ΄την πλευρά του δέκτη, η πλήρωση ως κάτι στάσιμο, ενώ απ΄αυτήν του δέκτη και πομπού, ως κινούμενο.
οπότε οξυγονώνει η βεβαίωση πως κάθε απορία δύναται να αρθεί και να δημιουργηθεί πλήρης και συνεχής δεσμός, όταν η αλήθεια θα είναι και θα μπορεί να γίνεται γνωστή εμπιστευτικά σε κάθε περίσταση.
η βεβαίως υπαρκτή και επερχόμενη πληροφόρηση είναι η αυτή υπεύθυνη για την διαμονή. όχι την παραμονή της απορίας που θα οδηγούσε σε νέκρωση, αλλά, κατά την παραμονή της απορίας, σε ζωογόνηση και τελικώς στην μόνη ζωή.
βεβαίωση άρα εξαρχής για την τελική-χαριστική επιβεβαίωση και ,ύστερα, η ζωή συνεχίζεται...
κατά την ζωή ¨που θα συνεχίζεται¨ δεν θα υπάρχει απορία; η βεβαίωση της κατόπιν πληροφόρησης πώς πρέπει να ονομαστεί; ίσως προτιμότερο ως πορεία, ώστε να συμπεριλαμβάνεται η σιγουριά και η συνεχής διαδοχή.
μια πάλι παροδική πορεία (ενάντιο απορίας) είναι αδύνατη, για κάθε οντότητα μη ανεξάρτητη.
τελικώς, μπορεί να ξεκινήσεις δίχως να γνωρίζεις; διότι χρειάζεσαι την βεβαίωση αυτή της δυνατότητας, ακόμα και αν είναι εξαρχής δεδομένη και άρα ανόητη. έτσι ¨ανόητη¨ στην αρχή, όμως στην τελική κατάσταση είναι νενοημένως δεδομένη απο ΄σένα, απόφαση που απηχεί την πρώτη παρακίνηση, αυτή της ζωής.
ξεκινώντας άρα απ΄την αποδοχή του ότι δύναται να αλλάξεις προς το καλύτερο, κατόπιν μπορείς να θεωρείς βέβαιο ότι, αν απορήσεις, θα βρεθεί τρόπος αποκάλυψης της λύσης με μια απάντηση ικανή και στέρεα να προχωρήσεις στην επόμενη.
έτσι όμως θα ολοκληρωθεί ποτέ η πλήρωση; κατά κάποιον τρόπο η πλήρωση μπορεί να θεωρηθεί ταυτόσημο της απορίας, κατά άλλον αντιθέτως να δηλώνει την συνεχή απόδειξη της επικοινωνίας μεταξύ λήπτη και αποστολέα. απ΄την πλευρά του δέκτη, η πλήρωση ως κάτι στάσιμο, ενώ απ΄αυτήν του δέκτη και πομπού, ως κινούμενο.
οπότε οξυγονώνει η βεβαίωση πως κάθε απορία δύναται να αρθεί και να δημιουργηθεί πλήρης και συνεχής δεσμός, όταν η αλήθεια θα είναι και θα μπορεί να γίνεται γνωστή εμπιστευτικά σε κάθε περίσταση.
η βεβαίως υπαρκτή και επερχόμενη πληροφόρηση είναι η αυτή υπεύθυνη για την διαμονή. όχι την παραμονή της απορίας που θα οδηγούσε σε νέκρωση, αλλά, κατά την παραμονή της απορίας, σε ζωογόνηση και τελικώς στην μόνη ζωή.
βεβαίωση άρα εξαρχής για την τελική-χαριστική επιβεβαίωση και ,ύστερα, η ζωή συνεχίζεται...
κατά την ζωή ¨που θα συνεχίζεται¨ δεν θα υπάρχει απορία; η βεβαίωση της κατόπιν πληροφόρησης πώς πρέπει να ονομαστεί; ίσως προτιμότερο ως πορεία, ώστε να συμπεριλαμβάνεται η σιγουριά και η συνεχής διαδοχή.
μια πάλι παροδική πορεία (ενάντιο απορίας) είναι αδύνατη, για κάθε οντότητα μη ανεξάρτητη.
τελικώς, μπορεί να ξεκινήσεις δίχως να γνωρίζεις; διότι χρειάζεσαι την βεβαίωση αυτή της δυνατότητας, ακόμα και αν είναι εξαρχής δεδομένη και άρα ανόητη. έτσι ¨ανόητη¨ στην αρχή, όμως στην τελική κατάσταση είναι νενοημένως δεδομένη απο ΄σένα, απόφαση που απηχεί την πρώτη παρακίνηση, αυτή της ζωής.
