Μάτια υγρά απ΄τον άνεμο, γυαλίζουν στο κόκκινο και γίνονται μαύρα
Σταγόνες τα δάκρυα που πέφτουν στη γη, γυρνώντας το κεφάλι στην άλλη
Τριχοτομείται η αίσθηση και κρατάς την τελευταία, χαϊδεύοντας το σκοτάδι που πυκνώνει.
Φοβάσαι ν΄ανοίξεις τα μάτια απ΄τον πόνο και το άγνωστο που τώρα σου ζεσταίνει τα μάγουλα και σου χτυπάει τα μάτια με οράματα
Σ΄αφήνω να επιλέγεις τον πόνο ή την άγνοια σ΄ένα κόσμο που γεννήθηκε άλλος, απαλλαγμένος από ομορφιά... δίχως νόημα, που ζητά διχοφροσύνη
28/7
...Δεν είναι τέτοιος ο κόσμος, όπως τον θες ή τον έχεις.
Πώς μπορεί να δύει μετά από λίγο, και κάθε μέρα; Να τον χάσεις τελικά όπως κι εσένα, αφού λένε πως είσαι από χώμα; Ή ποιος τον θέλει έτσι, και ποιος δεν πιστεύει σε άλλον, ακόμα κι αν απορρίπτει πνευματικό ζητώντας ποιοτικότερο. Κι αν δεν ζητά, τότε αλλάζει ένα μέρος του αλλάζοντας τον εαυτό του, κι αν προσπαθεί να απεξαρτητοποιηθεί δίχως να μετάσχει σε άλλον, τότε μάταια αγωνίζεται για το τίποτα, έχοντας όσα θέλει ν΄αποφύγει.
Έρχονται διακοπές κι η προετοιμασία άρχισε. Τόσα φουντώνουν στην καρδιά που θέλουν κλάδεμα τόσο που να μην εξέχουν σαν αγκάθια.
-θέλω
-θέλε!. Να κοιτάξω πιο μακριά από τώρα έστω...χμ
Η καλύτερη διακοπή είναι η ίδια η ώρα, που διακόπτεις για κάτι άλλο, σαν μεσοδιάστημα. Ύστερα μπορεί να γίνουν μπάχαλο, πάντως θα έχεις χώρο στην ελπίδα να ξαπλώσει και να τεντωθεί!
Καλό καλοκαίρι! και καλή αντάμωση
Καλημέρα
