πιο έντονες ανέκφραστες σφιχτές
Μου θυμιζουν ώρες σκοτεινές
φυλακισμένες
ζωντανεύουν σκιάχτρα κρεμάμενα
Δύο μήνες σε ρόλους στοχοποιημένους
...
Ο τόπος μου μετράει θύματα
κι αναζητάει εχθρούς
ξεχνάει ό,τι συγκαταλέχθηκε στα λάθη
κι επιβάλλει
Μα αυτά τα πόδια πώς δεν λυγίζουν
σε τι πατούν και πόσο ψηλά θέλουν να φτάσουν;
...
και πετάω πιο ψηλά απ΄τις ευχές
σταματώ κάθε που σκέφτομαι για να μπορώ να συνεχίσω
Οι φίλοι μονάχοι, πιο γνωστοί από ποτέ, κι άλλοι με άγχοι
που καλύπτουν το ότι ονειρεύονται, μα ξεσπούν γεμάτοι στα γέλια
Μια ενοχή πίσω από κάθε θυμό
και κάθε κουβέντα να διαμελίζεται μεσ΄το αίμα να προκαλέσει κόπο
και μαρμαρυγή
Πώς να μπορέσω να επιστρέψω σε χαρούμενες στιγμές χωρίς να είναι ίδια;
Έχει κόπο λεν, γι΄αυτό και μοιάζουν με στιγμές η αιωνιότητα, μα για μένα
λόγια 14/7
...
Αρχίζω και θυμάμαι τα παλιά
τα νιώθω
δεν γυρίζω σ΄αυτά
αλλά τα νιώθω
όσο ευχάριστη μπορούσε να είναι
μια ξέγνοιαστη ερημιά
την νιώθω
όπως παλιά
Κάνω τον σταυρό μου
δεν ξέρω γιατί, μα νιώθω καλά
φοβάμαι μη ξεφύγει ο λόγος και
κυλιστεί όπου και τότε
Τυλίγεται στο φως να ζεσταθεί
σαν φίδι ο νους, όπως πάει να ξεγλιστρήσει τώρα
σε οχετούς που χωρίζουν στα δώδεκα...
ΟΚ... ήδη "ξέφυγε"...
Δυο μήνες να γράψω χωρίς να το
ξέχασα...
ένα ποντικάκι πρέπει να μου χαλάει τον οιρμό,
κι εγώ σαν γατούλα κοιτάζω μονόφθαλμα... χριτσι χρίτσι
στον ακάλυπτο, και με γυμνά πόδια στο μισοσκόταδο
αρχίζω και με σκιάζω
Όχι, δεν τελειώνει η μπαταρία απ΄το κινητό
αλλά μου γεννιούνται φαντασίες,
¨κι αν θυμίσω τον γατούλη και το κυνηγάω μεσ΄το σπίτι;"
ΟΚ!..την κάνω
γι΄απόψε
