σκέψεις τσουβαλάτα και ρωγμές

Στις ίδιες αγωνίες με βρίσκω να μεθάω
ξεχάστηκα σχεδόν και ξενύχτησα για ένα θολό κεφάλι μέχρι τις 12

Αύριο το πρωί θα παραγγείλουν νέα χρώματα να ντύνουν τον ιδρώτα μου,
όμορφα και ξεχωριστά καθώς πρέπει, να παραταθεί η αγωνία μπροστά σε κάποια άλλη
Όταν σου δίνουν προβλήματα να λύσεις, έρχονται εύκολα οι απαντήσεις.

Κοιτάζω να δω πώς περνάνε οι γιορτές από δίπλα μου, όσες ήμουν καλεσμένος και δεν πήγα και όσες τώρα γι΄αυτές ενδιαφέρομαι αλλά είναι αργά.
Δεν μπορεί...κανένα σχέδιο θα είναι στα σκαριά γιατί βλέπω να πνίγομαι.

Στον δρόμο περνάω με βουλωμένα αυτιά, και όταν κουράζονται κοιτάζω απλά κάτω,
πόσο θα διαφέρει ο κόσμος απ΄αυτόν που ζεις εσύ;

Οι σκέψεις δεν με εντυπωσιάζουν τόσο πια
μα ακόμα γράφω παίζω και σου μιλάω
Οι χαρακτήρες που προβάρει η λογική μου νυχτιάτικα, παραμένουν δίχως αντίχτυπο στην οθόνη...

Και περνάν τα όνειρά μου από μπροστά
και σταματάνε για λίγο μη μελαγχολήσω
Κάποια φαίνονται με σάρκα και οστά
μα μόνο νεύρα μου περισσεύει να τους αφήσω
Τι περιμένεις να προτιμούσα μπροστά στην αθυμία; την άβυσσο στα μάτια μου ή την λάβα;
Πόσο όμως δεν θα σκάσεις σαν ηφαίστειο και δεν θα καψαλίσεις τα τριγύρω; ακούω συμβουλές
Όταν πάλι βλέπεις γκρεμό στα δεξιά, σπάσε καλύτερα κανένα πλαϊνό στα βράχια, κι όταν ο δρόμος με το καλό στενέψει, ας μαζεύεις γρατζουνιές
Αλήθεια, ποιος να κοιτά το χρώμα, όταν όλα όσα βλέπω ξεφλουδίζουν

και την Άνοιξη φταρνίζεσαι σαν ψεύτης