the "wader"

 Συνεχίζει ο δρόμος που κοιτάζεις μετά την στροφή, πίσω απ΄τ΄αστέρια
 Γαληνεύεις όσο απομακρύνεσαι και φεύγεις
 Κολλάς σε αστραφτερή οπτασία προχωρώντας προς την δόξα
κι αν ξεφωτίσει κάποια ορφανή ιδέα, θ΄αναθαρρείς...

 Στους προβολείς αντανακλάς το ταλέντο σου να δείχνεις ότι ανήκεις στ΄αστέρια
σ΄ένα δίχτυ που στάζει
 Πριν ανοίξει η αυλαία, θα μαζέψω την χρυσόσκονη της ουράς μου να την σκορπίσω σιγά σιγά στα μάτια
  Γυμνή ψυχή που ταξιδεύει
σταματά να καλυφθεί από πέτρα, και ξεσπά με φωνή στο σκοτάδι
στον ύπνο της την πάνε μαύρα νερά στα σύνορα της αφεντιάς της,
μα δεν βλέπει παραπέρα, τίποτα
τυλίχτηκε στα χώματα του εαυτού της
και ταράχτηκε απ΄την φωτιά

 Βγαίνω αχώριστος να φυγαδεύσω μεσ΄την νύχτα τον φόβο της
 Και στροβιλίζεται σαν ρόδα που κυλάει στην κατηφόρα
ευθεία στο πουθενά