"Η καλύτερη ώρα να γράψω, πρωί
που ούτε ο ήλιος δεν έχει εμφανιστεί
σιωπή, ούτε διαβάτες, ούτε αυτοκίνητα,
δίχως γαβγίσματα τραγούδια κι ομιλίες
Λένε πως, αναγνωρίζεις κάτι μόνο όταν το χάνεις,
μα είναι τόσο μάταιο,
θα κυνηγάς την δυστυχία για να είσαι ευτυχισμένος... αφού θέλοντας την ευτυχία θα την αντιλαμβάνεσαι όταν θα λείπει, δηλ. όταν θα είσαι δυστυχισμένος, οπότε κάνε το αντίθετο...
αν πάλι δεν ισχύει το αντίθετο της πρότασης, τότε, όπως λένε, δεν θα είναι θεμελιώδης, οπότε και τσάμπα θα δίνω τώρα σημασία λες και μ΄ έχει πειράξει σαν σημαντικό.
Μα πώς για να ελαφρυνθεί το λάθος να μαθαίνεις λίγο λίγο πως είναι "σωστό"! σαν να έχεις για ελαφρυντικό κάτι εντελώς αντίθετο, να λες πως "θα έπρεπε" κιόλας "γιατί αλλιώς δεν θα μάθαινα"¨, να ετοιμάζεσαι για κόλαση όταν θέλεις παράδεισο... τόσο περίεργο, αντίχριστο για Θεό.
Αρχίζει και ξυπνάει ο κόσμος, στο ραντεβού της Κυριακής, όπως κάθε μέρα
Να τρέξω κι εγώ να προλάβω ό,τι δεν έφτασα στην εβδομάδα να κάνω και να πω, όπως "δεν ξεκουράζεσαι στις διακοπές το καλοκαίρι".
Και σαν να μη θέλω να κάνω τίποτα γιατί δεν είναι αυτό που θά΄θελα ακριβώς, ούτε και κάτι που θα οδηγήσει σ΄αυτό, σαν θυμωμένος!
τρομαγμένος αν ο κόμπος στο στομάχι θα πρέπει να γίνει από ΄δώ και πέρα ανεκτός...
"όσο μεγαλώνω μικραίνει το στομάχι"! τραγικοκωμωδώντας το λίγο :):
Πράγματα που θέλω να μοιραστώ, αλλά ακόμα με σημαδεύει το γιατί που δεν βρίσκω ή δεν με καλύπτει ακριβώς, κι έτσι, μισόλογα αντιφάσεις υπερβολές κι υποχωρήσεις... αλλ΄αφού δεν είναι "ακριβώς" τι περιμένεις;
Κάθε στιγμή είναι ακριβώς μια στιγμή που αν δεν είσαι "ακριβώς" την έχασες! (Ώ Ρωμιέ έ)
ή αλλιώς, όταν είσαι στο "μέλλον" αρνείσαι το παρόν, κι όταν "μένεις" στο παρελθόν απολιθώνεσαι σαν κορνίζα καρφωμένη στον τοίχο που περιμένει τον νοικάρη
"Δες τι έχω να πω!" παρακαλάς με κλειστές τις πόρτες
"knock knock"
-who's there?
-...
και κάπως έτσι σαν τελειώνει το έργο εκφράζοντας το παράλογο να ζητάς να σου ζητήσουν αλλά μη δώσεις, σαν να θέλεις να "ρίξεις άκυρο" όντας "ψάρακλας".
Δεν θυμάμαι πολλά απ΄τον στρατό...! αλλ΄αυτή είναι μια άλλη σελίδα απ΄το ημερολόγιο του χωριάτη, "μπύρες στρώμα και γκαζόν" :):
Σαν σελίδα. φωτεινή κι ετερόφωτη, όχημα και σταθερό, που δέχεται το μελάνι σου να το αναδείξει, περισσότερο κι αυτή να ξεχωρίσει σε σημεία παίρνοντας μορφή λιγότερο γραμμική...
Δεν άλλαξα θέμα, αφού είναι ελεύθερο, αλλά δεν είναι και ένα :)
ότι γράφω, αναμνήσεις, πρόσφατες, και της στιγμής,... χτυπάτε στο μπλέντερ για 5 λεπτά, και
β' αλλά!
