αφιλόδυνες δυστομίσεις

Άστατη σιωπή δίχως μια λέξη να μου πεις όλο το βράδυ
άπνευστη φωνή, άνυδρες πλεύσεις ως το πρωί μέσα στις σκέψεις
και πλημμυρίζει σκόνη το κελί την χαραυγή να σμικρυνθεί η όψη απ΄το σκοτάδι

γυρίζω σελίδες όσο η βοή μου κάνει κράτει, μα δεν διαβάζω άλλα βιβλία
τα μάτια μου κουνώ κ΄ίδια παράσταση λαμβάνω στο σκοτάδι
Όσες στιγμές κι αν καταθέσω όσες ημέρες
το πέπλο είναι πυκνό και το βάρος του ασυνήθιστα μικρό, που προκαλεί μην αμελήσω

Σ΄ένα δωμάτιο με έσπρωξε ένα φίλος να μετρήσω τον σταυρό μου... και μου 'ρθε βαρύ πανάθεμά το, έγραψα "μεγάλος" πάνω του και παρέσειρα την πόρτα
είμαι γεμάτος
ούτε κιχ μην ακουστεί ως το πρωί, με τα θηρία θα παλεύω στα όνειρά μου
που θριαμβεύω

Πικρή η αλήθεια ή η αυταπάτη;

σου δίνω τριαντάφυλλο να ψάξεις για τ΄αγκάθι, κι εσύ το ξεφυλλίζεις
εκεί στο κέντρο παραφυλά η αυταπάτη, όταν φοβάσαι ν΄απλώσεις το χέρι στην ψυχή σου μη καρφωθείς στα λάθη που μορφώθηκε
Έγειρε ο νιος προσφέροντας λουλούδι στην καλή του, κι αποτυπώθηκε σε πίνακες κεντήματα κι εκφράσεις. Προσέφερε μιαν ελπίδα μονάκριβη κι εμβρυική να βασιλέψει στην ψυχή, να ανδρωθεί, κι έμεινε η σκηνή στον τοίχο, άλλοτε να μακαρίζει την στιγμή κι άλλοτε να παρασκευάζει την γιορτή τους.

όταν λυθεί η σιωπή και δεχτεί
σαν ακατέργαστο διαμάντι την καρδιά της υπομονής σου
θα είναι γιορτή