hesperia doli

Περιμένοντας το ξάνθισμα της μέρας με το δικό μου, ανυπομονώ τις σκέψεις μου να βρω μπροστά μου στολισμένες με τα χρώματα της φύσης. Χτενισμένες όπως θέλει και ο άνεμος, δροσερές όπως η βροχή.
Καλός ο καιρός, ακόμα κι όταν πέφτουν έξω τα μηχανήματα, κι όταν ψιθυρίζουν ταραχές στα γεγονότα...
Ένας θάνατος κοντά κι άλλος ένας, πέντε αργοί κι ένας καθυστερημένος.
Βιάζομαι μη δω την άλλη γη, γιατί πώς θα΄ναι, σαν αυτή που θέλω να ελπίζω; Κιτρινίζει στο χαρτί το άσπρο, κ΄οι γραμμές του κυματίζουν σαν τα φίδια μεσ΄την άμμο, τι θα αναδειχθεί. Ποια υποταγή και ποια κραιπάλη σε χρώματα γκρι...
Όμως δεν ξεκίνησα και σήμερα έτσι, γεμάτος όρεξη κι ελπίδα να την αυξήσω.
Γίνομαι περισσότερο πραγματικός κοιτώντας λιγότερο στον καθρέφτη, αλλά λέγεται κοινωνικότητα. Πώς να περιθωριοποιήσεις τις λέξεις για να βρεις το υπόβαθρό τους; Πίσω, κενό, πληθώρα διαστάσεων, πώς να το πεις πραγματικό και κοινωνία; μα θα΄χει κάποιο νόημα.
Χειμωνιάζει και τυλίγομαι σαν σαρδέλα ριγωτή. Καινούργιες προσπάθειες και με άλλες βλέψεις, ελπίδες που δεν σε κρυώνουν με μια ματιά, κ΄υπομονή από όση κούραση και κατήφεια αποκόμισες. Ζεις όπως μπορείς και να ζεις ακόμα, ακόμα κρατείς μια φιλία στα όνειρα και στα χέρια...
Ένας θάνατος κοντά κι άλλος ένας
Βροχή που δροσίζει και ψυχραίνει, ο ήλιος το πρωί
Λίγο χρώμα απ΄την αυγή, και μορφές απ΄τ΄αστέρια