Το παρελθόν φαίνεται στέρεο σαν χειροπιαστό μπροστά στο μέλλον.
Ονειρεύτηκα άλλοτε αυτό που βλέπω αν πλησιάζω τώρα, και παρασύρομαι σ΄εκείνη την εικόνα να μοιάσω ή να την παραγράψω. Τεστάκια μυστήρια που αποκαλύπτουν την άποψή σου για την απαρχή την μέση και το τέλος σε γενικές γραμμές, έξυπνα ή και παιδικά που δεν γνωρίζω αν επαληθεύονται κάπως, μου προσθέτουν χρώμα στις καθαυτές παλιές σκέψεις... Ξέρεις πώς γίνεται, ψάχνεις τον πρώτο στόχο να επανακαθορίσεις τον τωρινό.
"Κι αν φύγω για έξω... κι αν ανέβω σε σκηνή;"..
φοβερότερο φαίνεται μια νεκρή σχέση παρά κάποιο μεγαλύτερο ζωνάρι, εξώτερο. Αν βέβαια δεν κλονίζονταν ο πυρήνας και η μεμβράνη του ήταν λειτουργική, η επικοινωνία θα ήταν αβίαστη και παραγωγική. Βάλε όμως ένα κύτταρο δίπλα σε άλλο να αναστρέψουν την διαδικασία, ή βρες πώς δεν θα καταρρεύσει ο πυρήνας λόγω διαφοράς πίεσης σαν σταφίδα.
Μια βόλτα απ΄την αγορά και βλέπεις, κουλουριασμένα εγώ κι απελευθερωμένα σκέλη... Ισοπεδώνω όντως κάποια πράγματα, αλλά έτσι φτάνω για να μιλήσω για τα άκρα.
Σαν να έχουν όλοι το ίδιο ποδήλατο να οδηγήσουν για να βαθμολογηθούν, κι όσοι κάνουν και νούμερα, έχουν μπόνους. Με άλλα λόγια, να μαθαίνεις πώς να ευχαριστιέσαι το φαρμάκι περισσότερο... Κι απ΄την άλλη, όπως μικραίνουν τα γράμματα όχι λόγω συντομίας, ντύνεσαι μέσα στα ρούχα σου σκοτάδια, κρύβεσαι στα μάτια του δρόμου, απ΄τα καθίσματα και τις βιτρίνες. Ναι, γίνομαι μικρός στα θηρία μάτια που μου κρύβουν λίγο απ΄το φως που δεν κοίταξα.
Βλεφαρίζω στον χρόνο, παίζω μια νότα και σιγοβραχνιάζω.
Πιο επιθετική δεν είν΄η ώρα. Σιωπηλά επιτίθεσαι νεκρώνοντας αισθήματα, επιβάλλεσαι πρώτα σ΄εσένα για να μη χτυπήσει επίκαιρα η συνείδηση και ντροπιαστείς. Για μετά, υπάρχουν και χάπια να κοιμηθείς. Μα πώς, ως καρδιοκατακτητής, να αντιταχτείς στα σπλάχνα που πεινάνε;
Το ίδιο παθαίνουν και τα μάτια ως φύλακας κορυφής που παρασύρεται απ΄τα έξω, και απομένει ζητιάνος έξω απ΄την πόρτα.
...
