...κοιτάζω τον κόσμο σαν μηχανή και θλίβομαι πως για πάντα θα μείνω, αλλάζω γραμμή για να κοιτάξω τον θεό κατάματα τυχαία κι απορώ αν θα διαφέρει καθόλου
Γιατί να θεωρήσεις τον κόσμο τέλειο μόνο ως αποκλεισμένο, μόνο κι έρημο, γιατί να ωριμάζει στον θάνατο; γιατί να μην ορίζεται στον Θεό;.. Γιατί να παντρεύεις την τύχη με την ανάγκη για έναν θεό συμπαντικό και πόση αβεβαιότητα
Είναι λοιπόν αναγκαίο το μηδέν πριν το ένα; ή ας πούμε το εννέα ή κάποιος άλλος για κάποιον λόγο αριθμός; χρειάζεται άραγε να δηλώσεις την αδυναμία ενός επιπέδου ή συστήματος αντίληψης τοποθετώντας έναν αριθμό, ένα συμπέρασμα των δεδομένων που έχουν υιοθετηθεί, στην αρχή, για να δικαιολογηθεί το επόμενο και πρώτο, ώστε να ανοίξει και ο δρόμος για όλα τα επόμενα; Όταν ψάχνεις την αιτία δηλ. του σώματος με σωματικά εργαλεία, πόσο κοντά είσαι να βρεθεί η αιτία ως ψυχική; και όπως ομοίως ισχύσει για την ψυχή, έτσι και για τους αριθμούς.
Όπως σε μηχανή μοιάζει αυτός που θέλει να ανήκει σε μηχανικό κόσμο, έτσι και κάθε αριθμός θα "αριθμεί" την αρχή του ενός... τέλος πάντων
Αφού λοιπόν θέλουμε το προηγούμενο του πρώτου να μοιάζει σε αριθμό αλλά και να μην είναι, βρίσκονται δύο τρόποι γι΄αυτό. είτε ως αναρίθμητος, οπότε θα συμβολίζεται αριθμητικά ως άπειρος, είτε αρίθμητος και μη αριθμός, οπότε και θα παραλείπεται εντελώς αφού ο συμβολισμός ή και η χρήση του θα είναι ανούσια, αν δεν λαμβάνει φανερό ή σημαντικό ρόλο πουθενά. Αν πάλι είναι άλλος αριθμός ή άλλο "ένα", τότε ή απλά χαλάμε την διαδοχή ή ματαιολογούμε αιτιάζοντας το ίδιο με κάποιον άλλον εαυτό του.
Αφού λοιπόν πριν τα γράμματα και τις γραμμές βρίσκουμε τα σημεία (οι αριθμοί), πριν τα σημεία τι; Αν όπως οι όγκοι θεωρούνται σώματα έτσι και τα σημεία, τότε πρότερο η ψυχή, ως αιτία (δεν εννοώ και δημιουργός...) απροσδιόριστη σωματικά και μη σωματική.
Έρχονται κατόπιν οι γραμμές να σχηματίσουν τους αριθμούς και είτε δίνουν γράμματα, είτε αριθμητικά σχήματα.
Πριν το Άλφα λοιπόν δεν έχουμε θέμα, δεν υπάρχει τόπος για κάποιο, αλλά πριν το ένα έχουμε το μηδέν. Η αρχή των αριθμών δόθηκε σε μια γραμμή, αραβική ή λατινική, κάτι ταιριαστό σε μια γραμμική αναφορά σημείων, να ξεκινά δηλ. με την πιο απλή γραφή, αυτήν της γραμμής (ευθείας). Μια απλούστερη αυτής, κατά κοινή υποχώρηση, είναι αυτή του σημείου της τελείας, ώστε και διαδοχικά (κατακόρυφα) μπορεί να περιγραφεί με το λατινικό μικρό ιώτα, μια τελεία πάνω απ΄την γραμμή (i). Γιατί όμως θα ταιριάζει κύκλος για το σημείο της τελείας κι όχι άλλο σχήμα επιπέδου; ίσως γιατί το τρίγωνο είναι τρεις γραμμές ενωμένες ενώ ο κύκλος δεν είναι ευθεία αλλά καμπύλη τέλεια, επιστρέφοντας στην αρχή της. Έτσι φτάνεται να έχουμε μια καμπύλη πριν την γραμμή, σαν το ταξίδι της γραμμής να ξεκινά όταν της καμπύλης έχει ολοκληρωθεί.
Και να το παράδοξο, τοποθετείται πρότερο το επόμενο της γραμμής, για τον λόγο της απόδοσης της τελειότητας της αρχής, γιατί η έναρξη γίνεται με την γραμμή που έχει "μέλλον" μπροστά της. Ο κύκλος πάλι έχει κλείσει, από τόσες γραμμές αποτελούμενος που τείνει στο άπειρο, κι ας μη του φαίνεται. Το παράδοξο λοιπόν που η απειρία τοποθετείται πριν το "πέρας" του ενός.
Το όνομα βέβαια ("μηδέν") πάει να "σώσει" τους υπόλογους, λέγοντάς μας πως ο αριθμός παίδες δεν υπάρχει... δεν αριθμεί τίποτε κουλάρετε, όμως το ωραίο κατά παραδοχή συμβαίνει στην διπλή άρνηση (μη+δεν), που με αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτό το άπειρο μαζί και το ανύπαρκτό του. Γιατί όπως π.χ. το 5+5 έχει άπειρες λανθασμένες απαντήσεις (πλην της σωστής) και είναι αδύνατο να τελεστούν άπειρες πράξεις για να βρεθεί η σωστή, έτσι μένει "ανύπαρκτη".
Αν τώρα ερχόμασταν στο Άλφα να ψάξουμε κανένα προηγούμενο;..
Αυτό εμφανίζει πρώτα το τρίγωνο στο σχήμα του (ή και το Λάμβδα), οπότε ο κύκλος αν τοποθετηθεί νωρίτερα (ή το σημείο). Αυτός όμως αποδίδει το Όμικρον ενώ εμφανίζεται προηγουμένως και στο Θήτα (αν όχι τετράπλευρο).
Οι αραβικοί τώρα αριθμοί είχαν τέλος σχετικό με την αρχή, και δεν εννοώ το άπειρο αλλά το εν-νέα, απ΄το οποίο και ξεκινούσε κατόπιν η επανάληψη των αριθμών. Οι ελληνικοί έχουν το Τσαμπί (δίσιγμα ή σαμΠί), ενώ υπάρχει το Θήτα και το Κόππα για τις 1άδες και 10άδες. Υπάρχει όμως στο τέλος των γραμμάτων το Ωμέγα, το μεγάλο Όμικρον...
Η αρχή των δεκάδων γίνεται με το Ιώτα, και το Ρώ για τις εκατοντάδες, έχοντας σαν κοινό την γραμμή, και σαν διαφορά τον κύκλο ή ημικύκλιο απ΄το οποίο ξεκινά το Ρώ (και όχι το σημείο απ΄όπου το Ιώτα).
Αν λοιπόν με το σχήμα του αποδίδεται η τελειότητα και όχι συνάμα η διαδοχή, κάποιο επόμενο στην ενέργειά του (όπως π.χ. στο Κόππα (Q), η γραμμούλα απ΄τον κύκλο...), τότε ο κύκλος θα περιβάλλει ό,τι χρειαστεί να εννοηθεί εντός του.
Το Δέλτα με τα ποδαράκια είναι το Άλφα... και φτάνοντας στο Δέλτα με τα Βήτα και Γάμμα, έχουμε μια επιστροφή για να ψάξουμε το σχήμα. Το άνω Δέλτα με τα Βήτα και Γάμμα στο Δέλτα... ok... μετά από μπόλικη φασαρία... έχουμε το Βήτα ξάπλα και το Γάμμα αγνώριστο (ανάποδο Δέλτα) πάνω στο Βήτα, ή το Βήτα δυο τρίγωνα σχηματισμένα από μια διαγώνια γραμμή (γερμένο δηλ.), δίνοντας έτσι σχήμα τριών τριγώνων από δύο κορυφές τους ενωμένες κι ενός ανάποδου σχηματισμένο απ΄αυτά (δέλτα μέσα σε δέλτα ανάποδα, πιο απλά). Έτσι το Άλφα ολοκληρώνει έναν πρώτο κύκλο σχημάτων, απ΄το Δέλτα στο Δέλτα. Ψάχνουμε λοιπόν από το Άλφα στο Ομέγα ποιος θα είναι.
Ξεκινώντας από τρίγωνο να φτάσει σε κύκλο, γίνεται αντιληπτό πως ύστερα θα επιδιώκει να δισκοποιηθεί ή να γίνει σφαίρα, να φτάσει στο κέντρο ή να το περιβάλλει πλήρως (3διάστατα) ή και τα δύο σαν συμπαγή σφαίρα. Αλλά αν δεν φτάνει σε ακτίνα μικρότερη του έκκεντρου, τότε θα τρέπεται σε κούφια σφαίρα.
Υπάρχει όμως και το άλλο, αφού τα γράμματα χρησιμεύουν στον λόγο και πριν το Άλφα θέλουμε να τοποθετήσουμε το τέλειο αποτέλεσμα όπως έγινε πριν, βάζουμε τον τέλειο λόγο, ο οποίος θα είναι και το Άλφα πριν το άλφα και το μέγιστο ωμέγα, όντας μη γράμμα, και θα συμπεριλαμβάνει απ΄το Νυ και όλα τα ενδιάμεσα.
Εντάξει, και με το ΑΝΩ ας εγκαταλείψω το θέμα, γιατί και αρκετά γλωσσολογικά άγνωστο μου είναι, και παρασύρεται σε αναρχικοναζιστικοκουλουβαχατεύσματα για πλάκα... αν μη τι άλλο
Γιατί να θεωρήσεις τον κόσμο τέλειο μόνο ως αποκλεισμένο, μόνο κι έρημο, γιατί να ωριμάζει στον θάνατο; γιατί να μην ορίζεται στον Θεό;.. Γιατί να παντρεύεις την τύχη με την ανάγκη για έναν θεό συμπαντικό και πόση αβεβαιότητα
Είναι λοιπόν αναγκαίο το μηδέν πριν το ένα; ή ας πούμε το εννέα ή κάποιος άλλος για κάποιον λόγο αριθμός; χρειάζεται άραγε να δηλώσεις την αδυναμία ενός επιπέδου ή συστήματος αντίληψης τοποθετώντας έναν αριθμό, ένα συμπέρασμα των δεδομένων που έχουν υιοθετηθεί, στην αρχή, για να δικαιολογηθεί το επόμενο και πρώτο, ώστε να ανοίξει και ο δρόμος για όλα τα επόμενα; Όταν ψάχνεις την αιτία δηλ. του σώματος με σωματικά εργαλεία, πόσο κοντά είσαι να βρεθεί η αιτία ως ψυχική; και όπως ομοίως ισχύσει για την ψυχή, έτσι και για τους αριθμούς.
Όπως σε μηχανή μοιάζει αυτός που θέλει να ανήκει σε μηχανικό κόσμο, έτσι και κάθε αριθμός θα "αριθμεί" την αρχή του ενός... τέλος πάντων
Αφού λοιπόν θέλουμε το προηγούμενο του πρώτου να μοιάζει σε αριθμό αλλά και να μην είναι, βρίσκονται δύο τρόποι γι΄αυτό. είτε ως αναρίθμητος, οπότε θα συμβολίζεται αριθμητικά ως άπειρος, είτε αρίθμητος και μη αριθμός, οπότε και θα παραλείπεται εντελώς αφού ο συμβολισμός ή και η χρήση του θα είναι ανούσια, αν δεν λαμβάνει φανερό ή σημαντικό ρόλο πουθενά. Αν πάλι είναι άλλος αριθμός ή άλλο "ένα", τότε ή απλά χαλάμε την διαδοχή ή ματαιολογούμε αιτιάζοντας το ίδιο με κάποιον άλλον εαυτό του.
Αφού λοιπόν πριν τα γράμματα και τις γραμμές βρίσκουμε τα σημεία (οι αριθμοί), πριν τα σημεία τι; Αν όπως οι όγκοι θεωρούνται σώματα έτσι και τα σημεία, τότε πρότερο η ψυχή, ως αιτία (δεν εννοώ και δημιουργός...) απροσδιόριστη σωματικά και μη σωματική.
Έρχονται κατόπιν οι γραμμές να σχηματίσουν τους αριθμούς και είτε δίνουν γράμματα, είτε αριθμητικά σχήματα.
Πριν το Άλφα λοιπόν δεν έχουμε θέμα, δεν υπάρχει τόπος για κάποιο, αλλά πριν το ένα έχουμε το μηδέν. Η αρχή των αριθμών δόθηκε σε μια γραμμή, αραβική ή λατινική, κάτι ταιριαστό σε μια γραμμική αναφορά σημείων, να ξεκινά δηλ. με την πιο απλή γραφή, αυτήν της γραμμής (ευθείας). Μια απλούστερη αυτής, κατά κοινή υποχώρηση, είναι αυτή του σημείου της τελείας, ώστε και διαδοχικά (κατακόρυφα) μπορεί να περιγραφεί με το λατινικό μικρό ιώτα, μια τελεία πάνω απ΄την γραμμή (i). Γιατί όμως θα ταιριάζει κύκλος για το σημείο της τελείας κι όχι άλλο σχήμα επιπέδου; ίσως γιατί το τρίγωνο είναι τρεις γραμμές ενωμένες ενώ ο κύκλος δεν είναι ευθεία αλλά καμπύλη τέλεια, επιστρέφοντας στην αρχή της. Έτσι φτάνεται να έχουμε μια καμπύλη πριν την γραμμή, σαν το ταξίδι της γραμμής να ξεκινά όταν της καμπύλης έχει ολοκληρωθεί.
Και να το παράδοξο, τοποθετείται πρότερο το επόμενο της γραμμής, για τον λόγο της απόδοσης της τελειότητας της αρχής, γιατί η έναρξη γίνεται με την γραμμή που έχει "μέλλον" μπροστά της. Ο κύκλος πάλι έχει κλείσει, από τόσες γραμμές αποτελούμενος που τείνει στο άπειρο, κι ας μη του φαίνεται. Το παράδοξο λοιπόν που η απειρία τοποθετείται πριν το "πέρας" του ενός.
Το όνομα βέβαια ("μηδέν") πάει να "σώσει" τους υπόλογους, λέγοντάς μας πως ο αριθμός παίδες δεν υπάρχει... δεν αριθμεί τίποτε κουλάρετε, όμως το ωραίο κατά παραδοχή συμβαίνει στην διπλή άρνηση (μη+δεν), που με αυτή μπορεί να γίνει αντιληπτό το άπειρο μαζί και το ανύπαρκτό του. Γιατί όπως π.χ. το 5+5 έχει άπειρες λανθασμένες απαντήσεις (πλην της σωστής) και είναι αδύνατο να τελεστούν άπειρες πράξεις για να βρεθεί η σωστή, έτσι μένει "ανύπαρκτη".
Αν τώρα ερχόμασταν στο Άλφα να ψάξουμε κανένα προηγούμενο;..
Αυτό εμφανίζει πρώτα το τρίγωνο στο σχήμα του (ή και το Λάμβδα), οπότε ο κύκλος αν τοποθετηθεί νωρίτερα (ή το σημείο). Αυτός όμως αποδίδει το Όμικρον ενώ εμφανίζεται προηγουμένως και στο Θήτα (αν όχι τετράπλευρο).
Οι αραβικοί τώρα αριθμοί είχαν τέλος σχετικό με την αρχή, και δεν εννοώ το άπειρο αλλά το εν-νέα, απ΄το οποίο και ξεκινούσε κατόπιν η επανάληψη των αριθμών. Οι ελληνικοί έχουν το Τσαμπί (δίσιγμα ή σαμΠί), ενώ υπάρχει το Θήτα και το Κόππα για τις 1άδες και 10άδες. Υπάρχει όμως στο τέλος των γραμμάτων το Ωμέγα, το μεγάλο Όμικρον...
Η αρχή των δεκάδων γίνεται με το Ιώτα, και το Ρώ για τις εκατοντάδες, έχοντας σαν κοινό την γραμμή, και σαν διαφορά τον κύκλο ή ημικύκλιο απ΄το οποίο ξεκινά το Ρώ (και όχι το σημείο απ΄όπου το Ιώτα).
Αν λοιπόν με το σχήμα του αποδίδεται η τελειότητα και όχι συνάμα η διαδοχή, κάποιο επόμενο στην ενέργειά του (όπως π.χ. στο Κόππα (Q), η γραμμούλα απ΄τον κύκλο...), τότε ο κύκλος θα περιβάλλει ό,τι χρειαστεί να εννοηθεί εντός του.
Το Δέλτα με τα ποδαράκια είναι το Άλφα... και φτάνοντας στο Δέλτα με τα Βήτα και Γάμμα, έχουμε μια επιστροφή για να ψάξουμε το σχήμα. Το άνω Δέλτα με τα Βήτα και Γάμμα στο Δέλτα... ok... μετά από μπόλικη φασαρία... έχουμε το Βήτα ξάπλα και το Γάμμα αγνώριστο (ανάποδο Δέλτα) πάνω στο Βήτα, ή το Βήτα δυο τρίγωνα σχηματισμένα από μια διαγώνια γραμμή (γερμένο δηλ.), δίνοντας έτσι σχήμα τριών τριγώνων από δύο κορυφές τους ενωμένες κι ενός ανάποδου σχηματισμένο απ΄αυτά (δέλτα μέσα σε δέλτα ανάποδα, πιο απλά). Έτσι το Άλφα ολοκληρώνει έναν πρώτο κύκλο σχημάτων, απ΄το Δέλτα στο Δέλτα. Ψάχνουμε λοιπόν από το Άλφα στο Ομέγα ποιος θα είναι.
Ξεκινώντας από τρίγωνο να φτάσει σε κύκλο, γίνεται αντιληπτό πως ύστερα θα επιδιώκει να δισκοποιηθεί ή να γίνει σφαίρα, να φτάσει στο κέντρο ή να το περιβάλλει πλήρως (3διάστατα) ή και τα δύο σαν συμπαγή σφαίρα. Αλλά αν δεν φτάνει σε ακτίνα μικρότερη του έκκεντρου, τότε θα τρέπεται σε κούφια σφαίρα.
Υπάρχει όμως και το άλλο, αφού τα γράμματα χρησιμεύουν στον λόγο και πριν το Άλφα θέλουμε να τοποθετήσουμε το τέλειο αποτέλεσμα όπως έγινε πριν, βάζουμε τον τέλειο λόγο, ο οποίος θα είναι και το Άλφα πριν το άλφα και το μέγιστο ωμέγα, όντας μη γράμμα, και θα συμπεριλαμβάνει απ΄το Νυ και όλα τα ενδιάμεσα.
Εντάξει, και με το ΑΝΩ ας εγκαταλείψω το θέμα, γιατί και αρκετά γλωσσολογικά άγνωστο μου είναι, και παρασύρεται σε αναρχικοναζιστικοκουλουβαχατεύσματα για πλάκα... αν μη τι άλλο
