τζάκι food, μη γένοιτο!

Αφορμή
αφορμή ξαφνική ξεσπιθίζει το πρωί η λογική αναμοχλεύοντας τα χρόνια,
βαθιές συνήθειες αιχμηρές, τόσο που αίσθηση γεννούσαν κορεσμού, αφομοίωσης μισθού ιδανικού αλλά της δίψας

Στον ακάλυπτο που χτίσανε τα σπίτια περιπλανιούνται το πρωί πάλι σπουργίτια,
και ακούγονται καρπούς να ψάχνουν πάνω, ή αν φωλιά οικονομήθηκε να στήσουν όταν οι γείτονες δεν βρίσκονται μπροστά τους
...κάποια απίθανα μυρμήγκια θα΄ρθουν πάλι να τα δω με μια μπάλα στο ντουβάρι,

κι αν κανένα στις σελίδες περπατήσει, μη και μείνει στο βιβλίο όταν κλείσει, θα΄ναι κρίμα

...και τις μύγες πού τις πάω; μάλλον βιάζομαι, ακόμα λίγο να ζεστάνει,
ν΄αρχίσουν κύκλους σιωπηλά να σχηματίζουν

Ξεφαντώνει η διακοπή να μου σπιλώνει το κεφάλι

δεν έχει σχέδια πολλά, δεν ήταν όλα αρκετά, πώς τώρα δίχως δρομολόγιο η μέρα...

ξεκουρδίζοντας τον χρόνο άλλη φορά ψάχνει του δείκτη,

η διακοπή μη χάσει κλικ και του ξεφύγει
Στους θορύβους της ημέρας ξενυχτάω,

άλλοι που τρέχουν να προφτάσουν, δεν μιλάω

ο αέρας μου φυσά, την μπαλκονόπορτα χτυπά, και τα φύλλα του βιβλίου μου σηκώνει
Φωλιά ακούω να΄χουν απ΄τον τόνο της φωνής τους,

θα΄ναι μικρά και δεν δουλεύουν την τροφή τους...

όταν στον χρόνο έχει ρυθμιστεί η φύση προσμένεις έκπληκτος κι εσένα να ωθήσει

η ζωή δίνει ζωή απ΄όπου παίρνει, αλλά δεν μιλάω για θάνατο,

διότι θα τον έδινε κιόλας ή θα ξέμενε

Επιστρέφω την ημέρα μου ν΄ανοίξω με ευχές

τα μυστήρια προσμένουν να εντρυφήσω

ίσως το σώμα μου ποτίσω μ΄άλλου αίμα,
το πιθάρι μη θελήσω σαν ένα τηγάνι τρούπιο όπου την ψυχή μου ψήσω
λες και κάστανο στο τζάκι!