στους κροτάφους που δροσίζεται ο κόπος
στα έργα που κατέπιασες μονάχος
αγωνίζεσαι
το σώμα να πονά, το μυαλό να ξεχνά,
το πάτωμα να σκληραίνει
κι ο αέρας
Συντροφιά μια παιδική ζωγραφιά, φωτογραφίες, ένας σταυρός ή μια "εικόνα",
ό,τι προλαβαίνεις να θυμάσαι τον σκοπό σου της ζωής, να γιατρευτείς
χάνεις δυνάμεις, μήπως το ξέχασες;
ψάχνεις το νόημα, δεν εμποδίζεσαι;
ή παριστάνοντας τον αγά αγνοείς και το φέσι
"πάμε για εμφύλιο" σχολιάζουν, "για αλλόχνωτο ξεσηκωμό, για τρίτο παγκόσμιο, για την εξαθλίωση, για τον χαμό"
κι αγωνίζεσαι ν΄αφιερώσεις μια σου μέρα στον Θεό
στο ποτό, στο φαγητό, στον καπνό, στα "όργανα" και στην εικόνα
ν΄ανταπεξέλθεις
και πενθείς το κλάμα που σου στέρεψε, στον ιδρώτα που ξεράθηκε στα μάτια
Ό,τι σκέφτεσαι αγγίζεις
παραμιλάς κι ανοίγεις πόλεμο με υποθέσεις
εξαθλιώνεσαι
σαν μπετονιέρα που φτύνει βρώμικο νερό που σε τίποτα δεν στεριώνει,
και γυρνά
κι οδηγείς τον χαμό πάνω σε άρμα γιορτινό ως το λιμάνι της φωνής σου,
η λάμψη της αφήνει στάχτες και σοκολάτες πικρές για τα παιδιά,
δεν συχωρνά, θέλει τον κόσμο ν΄αλλάξει "ο κόσμος να χαλάσει"
κι αγωνίζεσαι
με ό,τι προλαβαίνεις να θυμάσαι
το γιατί
