Κοίταξε ψηλά τ΄αστέρια... δες πώς ταξιδεύουν ολοφώτιστα συντρίμμια,
τα κομμάτια τους αφήνουν στο απλανές βύθισμα της χώρας.
Λες πως συνθλίβονται οι ψυχές... το κενό τους περιεχόμενο συμμεριζόμενες,
κι όλο μικραίνει ο χώρος τους, τόσο που τοξεύουν δάκρυα σαν φώτα να μελαγχολήσουν τον καθένα που κοιτάζει αστροφεγγιές.
Η συναυλία τους τραγουδάει την μοναξιά, κι απ΄τα βράχια αναπηδά σ΄όλους τους τόνους προς την καρδιά, αυτήν που κοίταξε αλλιώτικα την στίλβη.
Λες πως συντρίβονται οι καρδιές... βρίσκουν τις άλλες να βαστάξουν ό,τι δεν θέλουν, και ξεχειλίζουν λαβωματιές.
Εδώ παραμυθιάζονται κι αλλού παρηγορούνται, εδώ μόνο που χαίρονται κι αλλού μετανοούνε...
Μου λες πως γράφει νότες ο ουρανός απελπισίας, και ο μαέστρος μόνο μένει, το κλειδί της μελωδίας, για τον θρίαμβο της νύχτας
Ο A... ενημέρωσε την κατάστασή του.: "Η μεγαλυτερη μοναξια βρισκεται αναμεσα στο κενο του πληθους....... πολλες ψυχες αδειες καρδιες....."
