Προετοιμάζω το έδαφος της συγγραφής,
Αγάπη για ν΄αγαπηθείς, πίστη πως θα φτάσει ως εσένα η καρδιά μου, ελπίδα,
ένα τέχνασμα ευκαιρία να αλλάξω`
πιο εύκολα αγαπάς τον διπλανό σου απ΄τον δικό σου εαυτό, μου μοιάζει να συμβαίνει, διαπερνώντας τα εμπόδια της εγωπαθούς αυταρέσκειας και κακεντρέχειας με την λεπτότητα της κριτικής σου.
Όταν βαραίνει το πνεύμα, στοιβάζοντας πταίσμα στην κάθε σπιθαμή σου και στεφάνια δοξασίας στην κάθε αναπνοή σου, "τονίζονται" τα άκρα, αλλά το βάρος προς τα τάρταρα σε σπρώχνει και σε κανέναν αιθέρα. Ταραχή προσθέτεις και βρωμερό αέρα να αναπνέεις στα όρη της υπεροψίας τα άγονα.
Θαμπώνοντας το βλέμμα σου στο θέαμα της σήψης που ήρθε στα μάτια σου, δεν αυτοκαταριέσαι, αλλά πατάς στον πάτο σου ντροπιασμένος` ενώ, ταπεινώνοντας το ύψος σου δεχόμενος στεφάνι της αρετής σου, υποχωρείς στο μεγαλείο της χάρης. Δεν την βυθίζεις, δεν την υψώνεις την ζωή σου, αλλά στεριώνεται στα όρια που ζητάς.
Αγάπη για ν΄αγαπηθείς, πίστη πως θα φτάσει ως εσένα η καρδιά μου, ελπίδα,
ένα τέχνασμα ευκαιρία να αλλάξω`
πιο εύκολα αγαπάς τον διπλανό σου απ΄τον δικό σου εαυτό, μου μοιάζει να συμβαίνει, διαπερνώντας τα εμπόδια της εγωπαθούς αυταρέσκειας και κακεντρέχειας με την λεπτότητα της κριτικής σου.
Όταν βαραίνει το πνεύμα, στοιβάζοντας πταίσμα στην κάθε σπιθαμή σου και στεφάνια δοξασίας στην κάθε αναπνοή σου, "τονίζονται" τα άκρα, αλλά το βάρος προς τα τάρταρα σε σπρώχνει και σε κανέναν αιθέρα. Ταραχή προσθέτεις και βρωμερό αέρα να αναπνέεις στα όρη της υπεροψίας τα άγονα.
Θαμπώνοντας το βλέμμα σου στο θέαμα της σήψης που ήρθε στα μάτια σου, δεν αυτοκαταριέσαι, αλλά πατάς στον πάτο σου ντροπιασμένος` ενώ, ταπεινώνοντας το ύψος σου δεχόμενος στεφάνι της αρετής σου, υποχωρείς στο μεγαλείο της χάρης. Δεν την βυθίζεις, δεν την υψώνεις την ζωή σου, αλλά στεριώνεται στα όρια που ζητάς.
(βέβαια, μάθημα γεωγραφίας δεν προσφέρει ο μαθητής, μόνο "αδιάβαστος" να μείνει αποφεύγει)
Όπως λέγαν λοιπόν κ οι παλιοί, ενίσχυε αμέσως την μεσότητα ("το μέτρο είναι άριστο" και όχι μέτριο)` παρόμοια και εδώ, επέτρεψε να ενισχυθείς υπέρμετρα στην μετριότητά σου.
Εξάλλου γιατί να κατηγορήσεις τον γεννημένο τυφλό ως αυτόχειρα; διότι η πρώτη πρόταση ατελής όμως αθώα, αν ζητά αλλά δεν βρίσκει, ενώ "ακέφαλη" δεν μένει όσο επιμένει να ευσταθεί. Όσο δηλ. επιλέγεις να ενισχυθείς, δεν ψάχνεις το από πού, αλλά το πότε θα τα δεχτείς, και δεν παραλογίζεσαι περιμένοντας τα πάντα από σένα ώστε "ακέφαλος"...
Όπως λέγαν λοιπόν κ οι παλιοί, ενίσχυε αμέσως την μεσότητα ("το μέτρο είναι άριστο" και όχι μέτριο)` παρόμοια και εδώ, επέτρεψε να ενισχυθείς υπέρμετρα στην μετριότητά σου.
Εξάλλου γιατί να κατηγορήσεις τον γεννημένο τυφλό ως αυτόχειρα; διότι η πρώτη πρόταση ατελής όμως αθώα, αν ζητά αλλά δεν βρίσκει, ενώ "ακέφαλη" δεν μένει όσο επιμένει να ευσταθεί. Όσο δηλ. επιλέγεις να ενισχυθείς, δεν ψάχνεις το από πού, αλλά το πότε θα τα δεχτείς, και δεν παραλογίζεσαι περιμένοντας τα πάντα από σένα ώστε "ακέφαλος"...
επιστρέφοντας στο θέμα, πιο εύκολο μου μοιάζει να αγαπάς απ΄το να αυτοαγαπιέσαι, όπως πιο εύκολα συγχωρείς τον άλλον και επαινείς. Διότι ακόμα και δόλια να είναι τα κίνητρά σου, όταν κολακεύεις ή συμνοτυφείς, το στόμα σου και γενικά τα έργα σου σε "αποστομώνουν" μπροστά σε ειλικρινή απόκριση και μπροστά σε υποκρισία σε αηδιάζουν. Σε εκθέτουν, βγαίνουν στο φως να τ΄αντικρίσεις, η κακία στρέφεται προς άλλον και βγήκε απ΄την φωλιά της!..
ευκαιρία λοιπόν να ξεριζωθεί ο σπόρος απ΄τα κλωνάρια του, διότι από κάπου ξεκινάς να πάρεις φόρα, φόρα κατηφόρα, να στηριχτείς στο δάπεδο και να τραβήξεις πάνω, ό,τι αβυσσαλέο, φύσει κρύβεται, τολμά να σκάσει μύτη..
ευκαιρία λοιπόν να ξεριζωθεί ο σπόρος απ΄τα κλωνάρια του, διότι από κάπου ξεκινάς να πάρεις φόρα, φόρα κατηφόρα, να στηριχτείς στο δάπεδο και να τραβήξεις πάνω, ό,τι αβυσσαλέο, φύσει κρύβεται, τολμά να σκάσει μύτη..
